Almost But Not Quite Novels & Stories

pakiusap ko. “Hindi ka natatakot sa akin?” “Hindi, bakit ako matatakot sayo?” “Kasi multo ako,” sagot niya sa akin. Multo siya. Oo multo siya. Hindi pa rin ako makapaniwala na nakikita at nakakausap ko siya. At higit sa lahat nahahawakan. Pero hindi na mahalaga iyon, ang mahalaga nandito na siya multo man o gawa-gawa lang siya ng isipain ko. Hindi ko alam kung ang pagpupumilit kong alamin ang lahat kaya nakikita ko siya pero katulad ng sabi ko, hindi na iyon mahalaga.the seering pain and the unfathomable longing crawling and gnawing bitter sweetly on my skin.Wala akong pakialam sa lahat ng iyon.

Ang kanyang boses ay pabulong ngunit dinig na dinig ito ni Damien na gahibla na lamang ang layo mula sa kanyang mukha. Dumagundong ang kanyang dibdib at nanuyo ang kanyang lalamunan habang nakatitig sa lalaking sentro ng paghihiganti. Damang-dama ni Karen ang pawis na tumulo sa kanyang leeg. Everything around her heightened and it was in this defeaning silence that he answered in a deep somber voice.

Bakit parang nararamdaman kong mahal niya ako, not only as a friend but more than that? Assuming nga lang ba talaga ako? Pero iba kasi talaga ang naramdaman ko sa mga titig niya sa akin eh, lalo na nu'ng kinanta niya ang "It's Not Goodbye." But if ever he loves me romantically, bakit gusto niyang makikipagbalikan kay Jackie?