Almost Is Never Enough Meaning Novels & Stories

She was blinking multiple times and thinking deeper. "You should never settle for less, sining. I don't personally know your friends, but I know you enough. And based on my experience, don't get friends that find convenience in you. Never settle for less is also applicable for friendship, believe me. You should never be a part of an option; you're supposed to be there as well, regardless of the circumstances. Don't be too naive in life; it will just hurt you. Don't be too kind as well. Kindness sometimes doesn't do you any good."

Wala silage makitang 500,000. Walang siyang boyfriend at never pa siyang nagkaroon. Wala pa kasing lalaki ang nagpatibok ng puso niya. Siguro may mga manliligaw siya pero hindi napatibok ng mga ito ang pihikan niyang puso. Meron namang iba diyan na sinasabi na pumatol na lang siya sa foreigner para makaahon sila sa kahirapan noon. Pero nunca na gagawin niya iyon. Hindi siya iyong tipo ng babae na gagamitin ang lalaki para magkaroon ng magandang buhay at hindi niya kayang pakisamahan ang lalaki kung hindi niya ito mahal. She has always been saying the word N E V E R. Never siyang papatol sa taong hindi niya mahal. Never siyang gagamit ng lalaki para sa pera. Never! Never! Never!

pang-aasar niya. “Yeah, you did not because I did not use the word promise at all. I said I want to. And it’s more meaningful to me because being with you is part of my dreams and goals now. I won’t promise because it will only feel like an obligation after a while. I’ll just say I want to.” “Damn. Ang unique mo ah?” Nakangiting aniya. “A promise is a heavy word. And don’t say I might lose that desire someday because I probably won’t. You’re all I have.”

𝙈𝙖𝙩𝙖𝙥𝙤𝙨 𝙖𝙣𝙜 𝙠𝙖𝙨𝙖𝙡 𝙣𝙞𝙣𝙖 𝙈𝙖𝙩𝙩 𝙖𝙩 𝙇𝙚𝙞𝙣𝙖, 𝙣𝙖𝙜𝙠𝙖𝙣𝙮𝙖-𝙠𝙖𝙣𝙮𝙖 𝙣𝙖 𝙣𝙜 𝙪𝙬𝙞 𝙖𝙣𝙜 𝙡𝙖𝙝𝙖𝙩. 𝙉𝙜𝙪𝙣𝙞𝙩 𝙗𝙖𝙜𝙤 𝙩𝙪𝙡𝙪𝙮𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙜𝙝𝙞𝙬𝙖𝙡𝙖𝙮, 𝙢𝙪𝙡𝙞𝙣𝙜 𝙣𝙖𝙜𝙠𝙞𝙩𝙖 𝙨𝙞𝙣𝙖 𝙎𝙖𝙧𝙖𝙝 𝙖𝙩 𝘼𝙡𝙙𝙧𝙞𝙣—𝙙𝙖𝙡𝙖𝙬𝙖𝙣𝙜 𝙩𝙖𝙤𝙣𝙜 𝙥𝙞𝙡𝙞𝙩 𝙞𝙩𝙞𝙣𝙖𝙩𝙖𝙜𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙩𝙪𝙣𝙖𝙮 𝙣𝙞𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙖𝙧𝙖𝙧𝙖𝙢𝙙𝙖𝙢𝙖𝙣. 𝘼𝙠𝙖𝙡𝙖 𝙣𝙞 𝙎𝙖𝙧𝙖𝙝, 𝙨𝙞𝙢𝙥𝙡𝙚𝙣𝙜 𝙥𝙖𝙜𝙝𝙖𝙝𝙖𝙩𝙞𝙙 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙖 𝙠𝙖𝙣𝙮𝙖 𝙖𝙣𝙜 𝙜𝙖𝙜𝙖𝙬𝙞𝙣 𝙣𝙞 𝘼𝙡𝙙𝙧𝙞𝙣. 𝙋𝙚𝙧𝙤 𝙨𝙖 𝙗𝙖𝙬𝙖𝙩 𝙣𝙜𝙞𝙩𝙞, 𝙥𝙖𝙣𝙜-𝙖𝙖𝙨𝙖𝙧, 𝙖𝙩 𝙨𝙞𝙢𝙥𝙡𝙚𝙣𝙜 𝙥𝙖𝙜-𝙖𝙖𝙡𝙖𝙡𝙖 𝙣𝙞𝙩𝙤, 𝙪𝙣𝙩𝙞-𝙪𝙣𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙗𝙪𝙢𝙖𝙗𝙖𝙡𝙞𝙠 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙜𝙖 𝙨𝙖𝙣𝙙𝙖𝙡𝙞𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙩�

Hindi siya nag-iisip ng “what if.” Wala siyang pagsisisi. Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nakahiga, nakapikit, may parehong pakiramdam. — At sa sandaling iyon, pareho nilang naramdaman— hindi nila kailangan ng higit pa para maging buo. — Dahil ang “enough” ay hindi tungkol sa kung gaano karami ang meron ka. Kundi kung gaano ka kapanatag sa kung ano ang meron ka.

“Buong buhay ko, Alek, pinaghirapan ko lahat ng mayro’n ako. Para sa mama at sa mga pinsan mo namang buong buhay nila ay mayaman sila, hindi nila maiintindihan ‘yon kahit ilang patunay pa ng mga tagumpay ko iyong iharap ko sa kanila. I will never be enough for them…” His mother’s words were raw, recent, and still stinging in my head. All that I have and achieved will never be enough for their family because they do not understand the value of triumph that one could get from hard work. Hindi nila mauunawaan iyong pagmamalaking nararamdaman ng mga kagaya ko sa mga panalong pinaghirapan namin sa buhay.

"Walang rason para hindi ko sya pakasalan." But Clay isn't satisfied yet. "I'm sorry but you seems not.." Nagtitigan silang dalawa. "Happy." Lalong hindi nakapagsalita si Aubree. "Hindi biro ang kasal Aubree, wala ka ng kawala kapag sinabi mo na ang salitang i-do. It means to live with someone you love-or you don't."

‘Yung salitang ‘yon, parang sumpa. Almost touched. Almost kissed. Almost hers. Pero hanggang “almost” lang talaga ako. At sa bawat gabing kagaya nito, mas lalo kong naiintindihan — na minsan, ‘yung mga hindi natuloy na halik… ‘yung mga napigilang yakap… ‘yung mga almost — sila ‘yung pinakamasakit alalahanin.

“Never settle for less, Dave. Everything you own should be the best.” Noong bata pa ako, pinaniniwalaan ko ang mga iyon. Akala ko, kapag nakuha mo na ang “best,” doon ka na magiging masaya. Pero habang kumakain ako ng pinakbet dito sa simple naming bahay, na-realize kong hindi lahat ng best ay nasa taas ng mundo. Minsan, nasa ganitong tahimik na sandali lang, sa ulam na malamig na, sa note na may dalawang linya, sa presensiyang hindi mo man lang maramdaman pero alam mong nandiyan.

Namumula ang mukha niya. “Umalis nga kayo sa paligid niya!” sabi ko sa dalawang lalaking nakapaligid sa kanya. Hindi sila natuwa, pero umalis din. Yumakap siya sa’kin at umiyak. “Why am I never enough?” “Sometimes, we’re enough. Sila lang ang hindi marunong pumili.” Hindi ko alam kung para sa kanya ba ang sagot ko o para sa sarili ko.