Ang Aking Pamilya Maikling Talata の小説・ストーリー

pagdadabog na wika ko. Nakatalikod ako sa kanya at sa salamin ko lang siya tiningnan. “Yeah,” simpleng sagot niya. Napaharap ako dahil don. “What?” How? When? Bakit ikaw alam mo pero ako hindi!” pagmamaktol ko. “Hello, your family is the talk of the town. Kaya lahat ng nangyayari sa pamilya mo ay pinag-uusapan ng lahat.” Parang wala lang sa kanya na wika niya.

Mukha man siyang kerengkeng, hindi pa nila nagagawa ang bagay na usually ay ginagawa ng marami. “Noon pa man, kahit may relasyon tayo ay iginalang ko ang katawan mo. Kung iyon man ang inaalala mo. O baka naman ang pamilya ko ang iniisip mo? Matagal ng kasal si Gabriano, may anak na rin sila ng kanyang asawa. Natatakot ka ba na baka kapag nalaman ng pamilya ko na ikaw ang babaeng mahal ko ay hindi ka nila tanggapin? Ako na ang magsasabi, sa edad kong ito ay wala ng pakialam si Mommy at Daddy kung sinuman ang babaeng iuuwi ko at ipapakilala sa kanila…”

*“Tama ka diyan, mahal. Basta ang mahalaga, masaya siya.” Habang pinapanood namin si Jayten, napuno ang puso ko ng pagmamahal at kasiyahan. Sino ang mag-aakala na ang maliit naming pamilya ay mapapanood na ng buong mundo? Isang bagong yugto na naman ito sa buhay namin, at hindi ko na mahintay kung ano pang sorpresa ang dala ng hinaharap. Sa ngayon, ang mahalaga lang ay masaya at buo kaming pamilya—at iyon ang pinakamagandang kwento sa lahat.

Kaya sobra akong nagpapasalamat sa pamilya ko. "Baba sa ibaba lang kami ah. Nandito ang buong pamilya natin. Sinamahan nila tayong magpasko. Mahal na mahal kita, Baba. Mahal ka namin ng anak mo,” bulong ko at kiniss siya sa labi. Bumaba na ako at ang saya-saya nila. May ilang maliliit na bata rin kaming kasama ngayon. Mabigat man ang nadarama ko ngayon pero may saya pa rin kahit papaano.

OH GOD! Sunod sunod umagos ang luha ko ng marinig ko. Wala ng mas ikakasakit pa ang pagtalikod ng sarili mong pamilya sayo. Wala ng mas ikakasakit pa ang binitawang salita sayo ng sariling mong pamilya. Humagulgul ako. "t*ngina wala pala tayong mapapala sa babaeng to e. bahala na kayo diyan, gawin niyo kong anong gusto niyo."

“Parang laging si Tita Juna ang nagpaparamdam kapag may gulong ganito.” Ang dami ko nang iniisip sa mga nakaraang araw, ngayon madadagdagan pa ng pamilya ni Leonhardt sa bahay namin. “Anak,” marahan na bigkas ni Mama, parang nakikiusap. “I’m telling you para makapaghanda kayo. Ayokong parang bigla ka na lang ma-corner sa usapan. Alam mo naman pamilya ‘yun ni Leonhardt.” alam ko rin, dahil ramdam kong hindi talaga nila ako gusto. Anong magagawa ko?

Ito ang literal na mapapasana all ka sa angkan na ito. Na-amaze lang ako dahil kami maliit lang ang family namin sa Mindanao. Pero sila parang isang barangay ang angkan at ang cool nilang lahat. Ganitong pamilya ang masarap kasama dahil nagtutulungan sila. Hindi nakapagtataka ang successful nilang lahat.

“We are still a family… at least on paper.” Napangiti ako… hindi dahil natuwa ako… kundi dahil sa katotohanang alam naming lahat kung gaano ka-fragile ang salitang iyon. Family. Kung ganito ang pamilya… mas gugustuhin ko pang mag-isa. “Then maybe act like one,” sagot ko, hindi umatras. Ramdam ko ang tingin ni Adrian sa gilid… pero hindi pa rin siya nagsasalita.

Huminga ako ng malalim habang pinagmamasdan ang maliliit na alon Nabigla ako nang umakbay siya sa akin. “Namimiss ko na ang pamilya ko,” sabi ko sa kanya. Miss ko na sila—si Kuya at ang parents ko. “Ang hirap pala kapag malayo ka sa pamilya mo.” "“Bakit hindi ka na lang bumalik ulit?” Umupo na ako at inayos ang gamit ko para mag-paint. “Nandito ang mahal ko?” sabi ko sa kanya.

Hindi nalang siya umimik at medyo tumahimik . '' ,,anong pamilya kaba kung may pinagmamalaki ang pamilya mo then pwede ka sa pamilya namin .Pero kung wala layuan mo ang kuya ko '' may pinagmamalaki naman ang pamilya niya pero ayaw niyang sabihin at baka malaman nila naglayas siya .Ayaw niyang makarating sa kanyang magulang na nandito siya sa pinas habang inaapi . Kagalang galang siya sa kanila pero dito inaapi lang siya ng kahit sino .