Ang Aking Pamilya Maikling Talata Novels & Stories

ang binatang tumawa ng mahina. “Bakit ayaw mo ba nito?” “Hindi naman, nagsasabi lang ako ng totoo” anitong nangingiti. Tumango-tango siya nang makuha ang ibig nitong sabihin. “Pero maganda dito, ang totoo parang nanghihinayang nga akong hindi ako dito lumaki. Mababait ang mga tao, simple ang buhay, parang pamilya ang lahat. Anyway kung hindi naman lumipat ng Maynila ang pamilya nina Mama baka wala ako, kasi hindi sila magkikita ng Papa.”

pagsang-ayon niya kaya’t muli akong napangiti. We’re a family now. Hindi man official pero alam namin sa sarili namin na pamilya na kami ngayon at masaya kaming lahat. Iyon naman kasi ang mahalaga, hindi ba? Ang masaya kami kapag kasama ang isa’t-isa. “Mama.” “Daddy.”

utos ko dito na natatawang sinunod naman nito. I have big and happy family. Big kasi madami kami. Lima kaming magkakapatid kaya bali pito kaming lahat, isama pa ang anim naming mga aso. Hindi malaki ang bahay namin pero hindi din naman ito kaliitan. Kumbaga ay sakto lang at nagkakasya naman kaming lahat.

Ipinaliwanag niya ang lahat nang maayos, upang mawala ang tensyon sa pamilya. Naniniwala si Andi na kapag wala nang interes na nakataya, magagawa nina Mrs. Moon at Angel na makitungo nang maayos kay Yesha. Tulad ng inaasahan, ngumiti si Angel at unti-unting nawala ang galit niya kay Yesha. Bagama’t nalungkot si Mrs. Moon nang malamang patay na ang totoong Angel, mas nanaig ang kasiyahan na buo at masaya ang kanilang pamilya.

"Kung gusto mong ipaliwanag ko ang sarili ko, masaya akong gagawin iyon!" "Pero ang alitan natin ay walang kinalaman sa ating mga pamilya." "Masama naman kung sisirain natin ang koneksyon ng ating mga pamilya dahil lang sa mga maliliit na kalokohan na gaya nito, di ba?"

sabi niya. “Pero kahit magtunggali pa kami nang buong-buo, hindi pa rin kayang tapatan ng pamilya ng tiyahin mo ang pamilya namin. Malaki ang angkan namin, nagkakaisa kami, at marami kaming mga kamag-anak na makapangyarihan. Ang maging kaaway ng pamilya natin ay parang naging kaaway mo na rin ang ilang malalakas na pamilya nang sabay-sabay.”

mahina kong sinabi. Siguro dapat ay sabihin kong wala na talaga akong pamilya para tigilan nila ang kakatanong tungkol sa mga magulang ko. "Naku, pasensya ka na ha! Buong akala kasi namin may pamilya kapa." Ngumiti ako dito para ipakitang ayos lang sa'kin. Tutal ako naman itong naglilihim sa kanila ng totoo kong pagkatao.

Parang hindi ako pamilya sa pagbanggit nitong pamilya lang nila. "eh ako!Anong sa Akala ninyo sakin,Hindi ninyo Ako pamilya.Tao-tauhan lang ba ninyo ako?At ako!hindi rin ba ako napahiya sa mga tao."turo ko sa aking sarili.Napaluha na ako sa sobrang galit sa aking dibdib.

Hindi ko alam kung paano sasagutin ang mga tanong niya. Ngunit hindi pa siya tapos. Mas naging mabigat pa ang sumunod na sinabi niya. “Huwag mong kalimutan, ang ating pamilya ay isa sa pinakamayayaman sa buong Manila. Sa ganitong kalaking pamilya, ang manugang na hindi makakapagbigay ng anak… ay magiging malaking kahihiyan para sa ating lahat, hindi lang yun kukutyain at mamaliitin din tayo ng lahat.”

Maging noong pinag kakaisahan nila ako at walang kakampi. "Kahit na, mas maaalalagaan natin siya, 'cause we are family," diin ni Tita, hindi ako kumibo at nagpatuloy lang sa pakikinig sa kaniya. Wala naman akong masasabi dahil totoo naman ang sinasabi niya. Kami ang pamilya, matutulungan at maaalagaan din namin siya. Ngunit anong magagawa naming pamilya niya kung mas gusto niyang makasama ang ibang tao?