Ang Aking Pamilya Maikling Talata นิยาย & เรื่องราว

Pamilya, ito ang matagal ko ng gustong makuha at mabuo, ngayon ay meron na akong sariling pamilya na matatawag kong akin. Kumain kami sa labas, namasyal, at naglaro sa arcade. "C.R lang ako," paalam ko sa aking mag-ama. "Samahan ka na namin." "Huwag na. OA ka na naman. Dito na lang kayo at maglaro."

Hindi ko namalayang. Unti-unti na palang nagiging normal ang simpleng mga sandaling ganito. Parang... Isa na talaga kaming pamilya. Kahit wala pang umaamin kung ano ang totoo.

"Aamin ko, may galit ang puso ko para sa mga kapatid ko. Kasi iniwan nila akong mag-isa. Hinayaan nila akong mag-isa sa puder ng tita namin. Hindi man lang nila naisip na nandito pa ako. Na kailangan ko ng pamilyang masasandalan. Na kailangan ko ng gabay nila. Napilitan akong tumayo sa sarili kong mga paa sa murang edad. Ang daming pinagkait sa akin. Ni hindi man lang ako nakapag-aral. Tama nga ang sabi nila, maganda lang ako pero bobo naman," "No, it's not true," "Tinutukso pa ako dati na wala akong pamilya. Na tinapon lang ako sa basurahan ng mga magulang ko at nadampot lang ako ng aking tita," "From now on, my family can be your family too, Maria," Enjoy reading po! 🫶🏻🌹🩵

I smiled. Hindi na kailangan ng mahabang salita, dahil sa simpleng katagang binitawan ko ay sumasalamin kung paano ako nakuntento sa pagmamahal ng pamilya ko sa akin. Na naging isang asawa at ina ako. I love my family. My strength. My forever home.

Mabilis akong nag-type ng maikling reply habang nakatutok pa rin naman ang isang mata ko sa kalsada. [Hindi. May dinner kami ng pamilya.] Hindi pa man ako tapos magpadala ng mensahe ay muli na namang tumunog ang cellphone. Napailing na naman ako. [Sandali lang naman tayo! O ‘di kaya bilisan mo na lang ang pagkain mo para makasama ka sa amin. Nakakalungkot naman kapag wala ka.] "Hindi talaga titigil sa kakakulit ang lalaking ito.”

Paano nila nagagawang posible ang mga bagay na tingin ko ay imposibleng mangyari? Masaya ako dahil maayos na ang pamilya ko. I never thought that I will have this kind of family and I am not ashamed to tell everyone that I belong to Altamero's family. TO BE CONTINUED

ang binatang tumawa ng mahina. “Bakit ayaw mo ba nito?” “Hindi naman, nagsasabi lang ako ng totoo” anitong nangingiti. Tumango-tango siya nang makuha ang ibig nitong sabihin. “Pero maganda dito, ang totoo parang nanghihinayang nga akong hindi ako dito lumaki. Mababait ang mga tao, simple ang buhay, parang pamilya ang lahat. Anyway kung hindi naman lumipat ng Maynila ang pamilya nina Mama baka wala ako, kasi hindi sila magkikita ng Papa.”

pagsang-ayon niya kaya’t muli akong napangiti. We’re a family now. Hindi man official pero alam namin sa sarili namin na pamilya na kami ngayon at masaya kaming lahat. Iyon naman kasi ang mahalaga, hindi ba? Ang masaya kami kapag kasama ang isa’t-isa. “Mama.” “Daddy.”

utos ko dito na natatawang sinunod naman nito. I have big and happy family. Big kasi madami kami. Lima kaming magkakapatid kaya bali pito kaming lahat, isama pa ang anim naming mga aso. Hindi malaki ang bahay namin pero hindi din naman ito kaliitan. Kumbaga ay sakto lang at nagkakasya naman kaming lahat.

Ipinaliwanag niya ang lahat nang maayos, upang mawala ang tensyon sa pamilya. Naniniwala si Andi na kapag wala nang interes na nakataya, magagawa nina Mrs. Moon at Angel na makitungo nang maayos kay Yesha. Tulad ng inaasahan, ngumiti si Angel at unti-unting nawala ang galit niya kay Yesha. Bagama’t nalungkot si Mrs. Moon nang malamang patay na ang totoong Angel, mas nanaig ang kasiyahan na buo at masaya ang kanilang pamilya.