Ang Aso At Ang Pusa Novels & Stories

Na ang mga halik nito'y imbis na maghatid ng ligaya ay sakit at pighati ang hatid sa kanyang puso. Umalpas ang ilang luha sa kanyang mga mata at nalasaham niya ang alat niyon maging ni Santiago. Pinakawalan siya nito at pinahid ang ilang butil ng luha sa kanyang mukha. Dumaan ang emosyon sa mga mata nito na hindi niya gustong bigyan ng pangalan. Siya nama'y nahimasmasan, agad niyang pinadapo ang isang malakas na sampal sa pisngi nito.

Sigaw ng kanyang isipan. Ngunit…. Bakit ganun ayaw umayon ng kanyang puso… Nalilito na pumikit na lamang si Amber nang maramdaman muli ang mga labi ni Ashton sa kanyang bibig. Bahala na. Sa isipan niya habang dahan-dahang bumibigay at mainit na tinutugon ang bawat dampi ng labi nito sa kanya. Napakapit siya ng mahigpit sa matigas na braso ni Ashton ng lumalim ang halik nito at dahan-dahan siyang inakay patungo sa malaking kama na naghihintay sa kanila. Mayamaya, hindi niya namalayan na kapwa na sila hubo't hubad na nakahiga sa malambot na kama at magkahinang pa rin ang mga labi. Napaigtad si Amber sa bawat haplos nito sa kanyang katawan na para bang may apoy ang bawat haplos nito dahil sa so

Yun ang iniinda niya ngayon. Mukhang maraming dugo na ang nawala sa kanya dahil sa mga umaagos na dugo sa kanyang paanan. Nakita kong may tatlo siyang tama isa sa balikat, tagiliran at sa may legs. Tinititigan ko siya at pinag aaralan ng biglang magsalita si Don. Nakalimutan ko pala na with camera ito kaya nakikita niya rin ang mga nakikita ko.

"Dealla! Sinabi kanina diba na sinusubukang pumasok ng pusa sa maliit na bintana!?" Bulong pero pasigaw na saad ko sa bell pero hindi parin ako napapansin ng pusa dahil abala ito at pagpapalit ng anyo. Parang isang anino. Pero hindi siya makakapalit ng buo bilang anino dahil kailangan pa niyang makapasok sa loob para makuha ang sanggol. "Bakit?" "Huwag mong hayaang makapasok ang pusa! Mond! Dust! Yung mga pusa huwag niyong hayaang makalayo!"

Grabing torture ang inabot ko. Para akong asong nangangatal, nanginginig, pinapawisan, nagtitimpi habang dinadama ang init ng palad niya sa kulubot kong balls. Tang*na. Sakit siya sa puson! Pero mahal ko 'e…kaya tiis lang. Dadaan din ‘to… matatapos din ang paghihirap ko. “Asawa ko...” Malambing ang boses niyang parang batang naglalambing. Agad din siyang humiga.

sariling dugo! Marami-rami pa ring bantay dito at may iilang kubong nakatayo dito sa gilid ng batis. "Dos....si B-Bagyo" mahinang saad ni Ange na nakamata sa mga kulungang nakabitin sa dalawang baging na nakatapat sa batis. Pinangilidan ito ng luha na matamang nakatitig sa mga laman noon dahil para lang silang hayop na isinilid sa kulungan!

Nagyayabang kong saad mula sa aking isipan habang nanatiling nakakubli. Nilingon ko ang direksyon ni Angela at namangha ako sa galing nito ng tahimik na nakaakyat ito sa isang puno. Para siyang isang pusa na wala kang maririnig ni katiting na kaluskos. Napangiti ako ng bigla itong naglambitin sa isang malaking sanga, nakakapit ang dalawang binti niya sa sanga habang nakalawit ang kalahati ng katawan nito.

Wala akong hilig sa pusa, at medyo nga namumula na ang ilong ko dahil kanina pa gusto kong bumanghing pero hindi ko magawa. Nang makaramdam ulit… focus… babanghing ako… Nang maunahan ako ni Grandma. Mapapamura ka kapag nawala ang opportunity na makapagbanghing. “Ano yan Sayruz Choi! Naging pusa na ba si Angie! Sinasabi ko na nga ba may masamang mangyayari sa asawa mo. Alam ko naman na minamahal mo parin si Sasa, ngunit hindi mo man lang ba inisip na nagdadalang-tao siya. Naku po, heto yung mga hindi alam ng mga lalaking kagaya mo! Napakahirap magbuntis!”

Kabanata 28 Angelo Napigilan ko ang kumawalang ungol subalit napalitan naman ito ng pagbuo ng mga luha sa mata. He's hugging me behind. Marahan kong hinawakan ang mga kamay niyang nakapulupot sa baywang. Naibaba ko ang paningin.. ang maugat niyang mga braso ay tila gustong ikulong ako, nang-aangkin at gusto ko na lang ding mag-paalipin.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang