Bayan Ng San Diego Drawing Easy Novels & Stories

Pag-upo ko, may papel na tumama sa bag ko. Crushed paper. Binuksan ko. Isang drawing. Ako—pero chibi style. Nakaluhod. Umiiyak. Habang may speech bubble: “Please Ryan, choose me huuhuuhu” Another chibi—si Sophie—nakangiti, pretty, perfect. At may isa pang Ryan, clinging to her. I felt my throat tighten. My hands shook so hard na halos di ko na mabasa yung drawing.

Ngunit kasabay nito, nagsimulang bumilis nang husto ang tibok ng kanyang puso. But wait, Zia just described Caleb Santillan, leaving nothing out. Nanlaki ang mga mata ni Samantha sa matinding pagkagulat. Ano bang nangyayari? Pero nang may isa pang papel na inilapag si Zia sa tabi ng kanyang drawing, agad naglaho ang ngiti sa kanyang mukha. Parang may nagbuhos ng malamig na tubig sa kanyang likuran. Nangilabot siya. Isa itong sketch. At hindi basta sketch lamang. Sketch iyon ng kanyang anak. Ginuhit gamit ang malalambot na hagod ng charcoal pencil at halos perpekto ang pagkakagawa. Ang puff hairstyle nito. Ang bilugang mga pisngi. Ang malalaki at maningning na mga mata.

“Sige. Game ako diyan sa beach trip na ‘yan. Basta huwag niyong kalimutang dalhin ang sunblock at diapers ni Lucien, ha!” “Yesss!” sigaw ni Amara na abalang nagdudrawing ng pamilya nila sa papel. “Yey! Beach! Lalo ko pang gagandahan drawing ko! Family complete!” “Talaga?” sabay tingin ni Apple sa anak, habang lumapit para silipin ang drawing nito. Sa papel, may araw sa itaas, may mga alon at buhanginan, at apat na tao na magkakahawak-kamay—isang babae, lalaki, batang babae, at isang maliit na baby sa stroller.

"Ahhh! Daddy ahhh!" Napaliyad ako sa ginagawa niya. Ang bilis ng daliri niya at halatang sanay na sanay siyang finger-in ang isang babae. At ang isang kamay niya ay inabot naman ang sus0 ko. Nilamás-lámas niya ito. Maingat ang bawat pagp1sil ng kamay niya sa sus0 ko. Para siyang panadero na minamasa ang malusog kong dibdib. Sa mga oras na iyon, para akong nilalagnat. Pinagpapawisan ako at ang init sobra ng pakiramdam ko. Nakakagat labi akong nakatingin sa kanya. Hanggang sa lumuhod na siya at itinutok ang mukha niya sa puk1 ko. "Oooh! Sh1t! Daddy!"

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

Paminsan-minsan ay sumusulyap siya kay Blane pagkatapos ay mabilis na gumuguhit. Sa bawat tingin niya rito. Mas nagiging malinaw ang disenyo sa isip niya. Parang ang lalaking nasa harapan niya ang mismong nagbibigay-buhay sa bawat linya ng kanyang sketch. Ilang sandali pa. Natapos niya ang front view pagkatapos ay ang side profile hanggang sa maging kumpleto ang buong concept. Lumapit ang binata upang silipin muli ang drawing. Nanlaki nang bahagya ang mga mata nito.

Gusto ko sanang silipin kung ano ba iyon. “Mama, tabi ka po kay Papa para kita mo po ang gawa po ni Steya,” utos sa akin ni Ravi. Tumango naman ako at walang pagdadalawang-isip na tumabi kay Orion. Inilapit ko ang aking mukha para mas makita ang drawing ni Stella Diana. Nanlaki naman ang aking mga mata nang dahil do’n lalo na’t kitang-kita ko na tila naghahalikan kami kahit stickman iyon at mayro’ng mga puso sa gilid at nakalagay ang salitang love sa malaking puso sa itaas namin. Ngunit hindi lang iyon dahil mas nawindang ako sa nakasulat sa ibaba.

Thirty minutes pa lang siya dito, pero halos makalahati na niya. He leaned in closer and referred to my drawing while giving me tips on how to do my task better. “Nahihirapan ka kasi iniisa-isa mong i-drawing iyong parts ng buildings. Mag-drawing ka muna ng skeleton para matansya mo iyong proportions. Tapos hatiin mo ‘yong drawing into parts.” “Tignan mo ang Joseph Griffiths, it has three parts: iyong first building, bridge, tapos second building. After no’n, pwede mo nang simulang tansyahin iyong mga bintana at ibang detalye…”

“Hey, champ. How was school?” “Good! I drew you something,” sabay abot ng nakatiklop na papel mula sa bulsa. Binuklat ito ni Damon, maingat, para hindi masira. Isang drawing ng dalawang stick figures na magkahawak-kamay, may mas maliit sa gitna. “This is us?” “Yup! And that’s our house,” proud na sabi ni Callyx. Sa ilang hakbang palayo, si Luna ay tahimik lang, pero hindi niya mapigilang mapansin ang lambot sa mukha ni Damon habang kausap ang anak nila.

5 na bote. Kita ang ngiti ni Sofia habang tinutulungan si Paolo maglagay ng baso. “Aya, picture tayo!” Hila sa akin ni Lianne. Nakiupo ako saglit sa tabi nila, pero pagkatapos ng ilang shot ay bumalik ako sa gilid ng bato kung saan mas tahimik. Inilabas ko ang sketchpad mula sa bag at sinimulan kong iguhit ang linya ng tubig, ang ulap ng ambon galing sa talon, at ang mga taong masaya sa paligid.