Ang Tunay Na Kaibigan の小説・ストーリー

“Can you help me take care of my buddy?” Namumulang tumango naman siya at muling inilabas ang aking mahaba at matigas na kaibigan.

Napakapasaway niyang babae. "Nang-aasar ka, girl? Seryoso ako rito ah. Iiyak ako, sige ka!" Imbes na kaawaan ako ay tinawanan niya pa ako lalo. Nice, right? Napaka-supportive niyang kaibigan. Find a friend like Ida. She is supportive for real, madalas nga lang nanti-trip.

natatawang sagot nya sa kaibigan. Kaibigan na ang turing nya kay Shawn, ito na kasi ang naging takbuhan nya pag malungkot sya at may problema kay Aiden. kaya nga napasugod nanaman sya kay Shawn dahil maghapong hindi nagparamdam sa kanya si Aiden

"Trying to do anything to benefit, This won't help him to regain funds for their businesses." (Huh?) At some point, ay wala siyang maintindhan ngunit na-gets niya ang ibig sabihin nito na ginawa lang ng kaibigan nito iyon upang may makuha sa kanya. "Benefit? ano ka ba? kaibigan mo yun. gusto lang siguro noon maging masaya ka bago mo lisanin ang mundo ng pagiging binata." Siniko niya pa ito na parang isa siya sa mga close friends nito.

“Kahit na parang ordinaryo at hindi kapansin-pansin ka sa paningin ng iba, para sa ’kin isa kang interesting na tao. Kaya handa akong maglaan ng oras para maging kaibigan ka. Kung tutulong ka man sa’kin sa hinaharap, nasa ‘yo na ‘yon.” Medyo natulala si Patricia. Ang salitang “kaibigan” ay parang isang luho para sa kanya. Ang buong buhay niya dati ay punong-puno ng mga taong minamaliit siya at gustong yurakan ang pagkatao niya. Ngayon lang siya nagsimulang magkaroon ng mga totoong kaibigan. Pero hindi rin siya sigurado kung totoo bang mabait sila sa kanya, o ginagamit lang siya para sa pansariling interes.

“Kung ganun, ano sa tingin mo ang isang tunay na kaibigan?” “Ang mga tunay na kaibigan ay ang mga taong hindi lamang nagbabahagi ng kaligayahan sa iyo ngunit pinapasan din ang iyong mga alalahanin.” Hindi man lang nag-isip si Jackson bago niya binigay ang ganung klase ng sagot. Hindi inasahan ni Madeline na ang kanyang anak na maunawaan ang ganun klase ng katotohanan sa mura nitong edad.

saad ko sa kaibigan. I’m close to my friends, pero hirap akong magsabi kapag tungkol sa personal kong pinagdadaanan. Whenever they have a problem, ako ang una nilang nilalapitan. I always offer them help and I’m very much willing to listen to them, to be someone they can lean on. Pero kapag ako na ang may kailangan, kahit alam kong maaasahan sila, hirap pa rin akong maging mahina sa paningin ng iba.

Nagulat naman siya at dahan-dahan na hinawakan ang kaniyang kabilang pisngi kung saan dumapo ang aking sampal sa kanya. "Huwag na huwag mo akong tatawaging peking kaibigan dahil hindi ko iyon pag-uugali. Alam at alam mo iyan Colleen, ni minsan hindi ko nagawang saktan ka o gawan ng mali. Kung may peking kaibigan man sa ating dalawa, ikaw iyon Colleen dahil hindi ka mapagkakatiwalaang tao, sinungaling, traidor at higit sa lahat hindi ka dapat tinuturing na mabuting tao. Ngayon at nalaman ko na rin na hindi mo pala ako itinuring na kaibigan kahit na sa kabila ng aking tulong at sakripisyo noon sa iyo. Kaya naman pala kay dali lamang sa iyo na ipahamak ako at ipahiya sa lahat. Masakit man subal

“Hindi mo naman ako literal na kilala. At lalong hindi tayo magkaano-ano para tulungan ako.” “L-let say, kaibigan ka ni Markus. That’s it. Gusto kong tulungan ang mga taong bahagi ng buhay niya at malalapit sa puso niya. And besides, nakahanda talaga akong tumulong. Kahit kanino. Lalo na sa pagbibigay ng scholarship sa deserving students.”

But maybe, maybe I was the most coward person in the universe because it has been a decade now but here I am still afraid to confess her feelings. Ikaw ba naman kasi mahulog sa matalik na kaibigan hindi ka ba matatakot sumugal? Nasa real world kami at wala sa mga kuwento sa w*****d na laging nauuwi sa happy ending. My life isn't fictional. Bwisit!