روايات وقصص ضمن Angel Miscarriage Quotes

sagot ni Alex. “Ay girl… Let me remind you… You have been miscarriage. At wala pang isang buwan kang nagpapahinga. Hindi biro ang magkamiscarriage kaya dapat nagpapahinga ka lang talaga. Para ka din niyang nanganak for your info.” Paalala ng kaibigan. “Nag-iingat naman ako. Don’t worry.” Sagot na lamang ni Alex para mawala ang pag-aalala ng kaibigan.

sigaw niya rito at doon pa lang ito gumalaw at dali-daling lumabas ng silid. Naiwan siyang hindi makapaniwala at sobrang nasasaktan. Napasapo siya sa kanyang mukha at hinayaang umiyak ng umiyak hanggang sa tuluyang gumaan ang nararamdaman niya. Hindi niya alam kung ilang oras o minuto siyang umiyak, tumigil din naman ang pagtulo ng kanyang mga luha dahil mugto na ang kanyang mga mata. Isa pa ay naalala niya ang sinabi ng doktor sa kaniya na dapat huwag siyang ma-stress dahil isa sa pinakadahilan ng miscarriage ay ang matinding stress.

Kung magtatanong naman siya kung may masakit ba rito, baka sagutin lang din siya ng 'hindi ito menstruation para sagutin kitang walang may masakit sa akin. Advance siya mag-isip at mas maigi na iyon. "What you lost is not something easy to accept," ito na lang nasabi niya. "Your baby was a precious part of your life, and I struggle to find the right words to apologize. I know that 'sorry' doesn't fully express it."

Hindi pa man ako nakakapag react ay muling tumikhim ang doctor kaya tumutok ang tingin ko sa kaniya. "I know this is not the right time to tell you this, but it's better for you to know everything. You had a miscarriage, Celeste. Nabugbog masyado ang katawan mo dahil sa nangyari kaya hindi kinaya ng baby mo. I'm so sorry." Something exploded inside of me when I heard that. Sa isang iglap ay bigla akong nakaramdam. Sa isang iglap ay bigla kong naalala ang lahat ng nangyari sa akin.

mahina niyang tanong. Hindi agad sumagot ang doktor. Ngunit sapat na ang katahimikan nito para maramdaman ni Lyka ang paparating na sakit. "Nagkaroon kayo ng miscarriage." Parang nabingi si Lyka. "Hindi," bulong niya. "Sinubukan naming iligtas ang bata," maingat na dagdag ng doktor. "Pero masyadong malakas ang impact ng aksidente."

Nanlaki ang mata ni Rodney at balisang tumingin sa doktor. "Ang pasyente... ay nagkaroon ng miscarriage," nauutal na sabi ng doktor. “Miscarriage?” Natigilan si Rodney. “Anong kalokohan ang sinasabi mo? Paano siya nabuntis?" "Totoo iyon. Nabuntis siya halos kalahating buwan na ang nakalipas. Gayunpaman, ang kanyang pagkalaglag ay malamang na sanhi ng pagiging nasa maruming tubig ng napakatagal. Bukod sa labis na pagkawala ng dugo, pagkakaroon ng trauma at hindi pagpapadala sa kanya sa ospital sa oras, ito ay nagkaroon ng malaking pinsala sa kanyang katawan. Natatakot ako na baka mahirapan siyang mabuntis sa hinaharap."

Sa puntong ito, ang matandang babae na nakasuot ng formal dress na nagsalita para kay Chloe kanina ay hindi na nakapagpigil, at sinabi sa isang dominante na paraan, "Xander, aling babae ang hindi nagmamahal sa kanyang sariling mga anak? You are too arbitrary and unfounded. " "Mabait si Ma'am Alice Anderson. Hindi niya alam na normal para sa mga tao sa mundong ito na maging masama." Walang pakialam si Xander. "Narinig ko na napakaepektibo ng gamot. Ang mga sangkap ay nananatili pa rin sa dugo sa loob ng 24 na oras pagkatapos inumin ito. Ask a doctor to draw blood for testing, and you can immediately know the real reason for her miscarriage." Kasunod ng kanyang mga salita, agad na naunawaan ng

"I'm sorry. There's no cardiac activity. We need to perform a D&C to ensure there are no complications." My world didn't just crumble; it vanished. The silence in the room wasn't about peace anymore; it was a heavy, hollow void. Our miracle baby was gone. Ang dahilan kung bakit kami nagkaroon ng ugnayan uli was suddenly taken away. Was that a challenge? I felt Luca’s hot tears falling on my hand as he buried his face on the side of my bed. "I'm sorry, Ciara. This is my fault. I failed you. I failed our child."

At ngayon, habang nakikita ko siyang nakaupo sa harap ng doktor, nangingiti pero may halong takot sa mga mata, napangako ko sa sarili ko: Hindi na mauulit ‘yon. Bilang asawa, bilang ama, sisiguraduhin kong ligtas silang mag-ina ko, kahit anong mangyari. “Base sa naririnig kong pag-uusap niyo,” singit ng doktor, “may history po si Mommy ng miscarriage, tama ba?” Sabay kaming napalingon ni Estella. Tumango siya, at ako naman ay napahawak sa kamay niyang hawak pa rin ako.

“Bakit, Doc?” “Uhm, Mrs. Peralta, I am sorry about your babies. You actually experience miscarriage.” “Victor, ang baby natin? Doc, are you really sure? Nagkaroon po kasi ako and I was even disappointed na hindi ako buntis. Gumamit naman ako ng pregnancy test. It was even in my bag.”