Angel Miscarriage Quotes Novels & Stories

"Kaninang tanghali pa." Napabuntong-hininga ang nurse. "Hindi puwedeng puro trabaho ang inuuna mo. Lalo na kung kagagaling mo lang sa miscarriage." Bahagyang nanigas si Lucien sa narinig.Hindi siya nagsalita, pero lalong tumigas ang ekspresyon niya. Pagkalabas ng nurse para kumuha ng gamot, saka lang siya tumingin kay Amara. "Bakit wala kang kasama noong naospital ka?"

"Wala kang kasalanan. Umalis ka para rin sa kinabukasan ninyong dalawa." "Maaaring nagkamali si Sol. Maaaring hindi niya naingatan ang sarili niya habang nagbubuntis, pero hindi siya nagkulang na mahalin ka." "Alam mo ba kung gaano siya nahirapan?" Tahimik lang na uminom si Cris habang nakikinig. "Pagkatapos ng miscarriage, halos araw-araw siyang umiiyak." "Pumapasok siya sa opisina na parang walang nangyari, pero ilang beses ko siyang nadatnang umiiyak mag-isa sa conference room."

"This fucking memory lost! Ako si Axel! Ako ang asawa mo pero hindi man lang kita nakilala!" "Love, huwag mong sisihin ang sarili mo. Wala kang kasalanan. Wala tayong kasalanan." Bigla siyang natigilan. Maingat niya akong hinapit papalapit sa kaniya at marahang hinaplos ang tiyan ko. "Y-you almost had a miscarriage. Nang dahil sa akin... muntik ka nang makunan. Muntik nang mawala ang anak natin!"

Maingat na sabi sa akin ng isang nurse. Hinawakan niya ang braso ko saka ako pilit na hinihiga nang sumubok akong tumayo. Nalaglag ang panga ko sa sinabi niya. Bakit parang hindi maganda ang tono niya? "What happened to my baby!" Malakas na sigaw ko, nag-umpisa nang bumuhos ang luha ko habang nakatingin sa kanila. "I'm so sorry, Ma'am..." Bumagsak ang mundo ko sa sinabing iyon ng nurse. "Maraming dugo ang nawala sa'yo that cause miscarriage."

Isang taon mula noong pakiramdam ko ay may nawawala sa pagkababae ko, sa pagkatao ko. Yung sakit ng miscarriage, hindi madaling mawala. Kahit na sinasabi ng mga tao na magiging okay din ako, totoo pa rin na bawat buwan na dumaraan na hindi ako nabubuntis ay parang may sugat na bumabalik. “Lord,” bulong ko habang pinipilit pigilan ang luha. “Kung hindi pa po ngayon, tatanggapin ko. Pero sana, bigyan Niyo pa po ako ng konting pag-asa.”

maagap kong sagot, pilit itinatago ang nag-uumpisang kirot na namayani sa aking puso. "Remind ko lang sa'yo babae ka. Alalahanin mong buntis ka, at bawal sa buntis ang sobrang emosyon at baka maging dahilan pa 'yan nang miscarriage. Hindi ka pa naman pwedeng sampalin at biglain. Iniiwasan kong huwag gawin iyan sa iyo, Hera!"

Bumukas ulit ang pinto at pumasok ang isang doktor, nagtataka ito. Agad ako’ng nabuhayan. “Doc! K-Kamusta po ako at ang…anak ko?” Hindi agad nakapagsalita ang doktor at tumingin muna kila mommy. Umayos ako ng upo at nag hintay sa sasabihin. Naaninag kong lumapit si Jess sa gilid ko at hinawakan ako sa balikat. Seems comforting me. The doctor cleared her throat. “I’m sorry Mrs. Velasquez but your child is no longer in your tummy. Your child is gone because you had a miscarriage caused of heavy emotions…”

Buti na lang sa pagkakataong ito, nagkataong nasa opisina ang doktor nang dumaan si Enrico. Nang makita niya si Carmina sa kwarto ay nakilala niya agad ito. Mabilis na nag-react ang doktor, at agad na tumingin kay Enrico: “Please excuse us for a moment.” Pagkatapos ng pagsusuri, ang doktor ay tumingin kay Carmina: "There are some signs of miscarriage. Fortunately, the bleeding has stopped. I have to take the anti-fetal medicine on time for the past few days. It's fine if there is no bleeding. Once there is bleeding, come to the hospital immediately to find me."

“Marcus, dapat naman, may plano na kayo. Hindi kayo bumabata.” Doon na napuno si Bianca. Huminga siya nang malalim bago nagsalita, nanginginig ang boses. “I… I can’t get pregnant anymore.” Napatingin ang magulang ni Marcus… parehong may gulat at inis sa mga mata. “Ano’ng ibig mong sabihin?” malamig na tanong ng ama. “It’s because of the miscarriage…” halos pabulong niyang sagot. “Naapektuhan yung matres ko. Hindi na ako magkakaanak.”

tanong ulit ni Nica, mas malakas na ngayon, nanginginig ang boses, puno ng takot. Pumasok ang doktor, kasunod si Rafael. Nakasuot ito ng itim na long sleeve, pero wala sa ayos—gusot, at punong-puno ng tensyon ang mukha. “Doc…” bulong ni Rafael. “Tell her.” Tumango ang doktor, halatang nahihirapan din sa sasabihin. “Ms. Mendoza, we’re really sorry... You had a miscarriage.”