Another Milestone In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Biglang umatras ang dila ko at napagdesisyonan nang hindi na ituloy ang pangungumbinsi ko sakanya. "Sabi ko nga po. Napakalaking tulong talaga nang suporta niyo sa akin. Bawas na bawas ang sa gagastusin nila mama at papa. Mabuhay po kayo tita. Pagpalain pa kayo ng Maykapal." Balimbing ko. Humalukipkip itong sunod. "At aalis na din po ako. Sobra po pala akong nakaistorbo sa ginagawa niyo." Dagdag ko. Ngumisi ito.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

Nagkakomplikasyon hanggang tuluyan ng bumigay ang katawan niya. Ilang buwan ang nagdaan mula ng mawala si Tatay nakita ko ang palaisdaan sa Hacienda Catalina na binabantayan ni Mang Tasyo. Kailangan kong kumita ng malaki sa araw na iyon dahil may sakit ang bunso naming si Kikoy. Simula sa araw na iyon malaya na akong nakakakuha ng mga isda na binibenta ko sa labas ng bayan. Minsan dinadalhan ko ng pagkain si Mang Tasyo bilang pasasalamat ko sa kanya. Akala ko tuloy-tuloy na iyon kahit hanggang sa mapagtapos ko ng senior high ang kapatid kong babae pero hindi pala. Dahil kaninang umaga lang nahuli mismo ako ng may ari. Kailangan kong manilbihan sa kanya kapalit ng ilang taon kung pagnanakaw.

"Shall we?" Kinakausap siya nito sa salitang tagalog at kahit papaano ay nanumbalik ang alam niya sa lengwaheng ito. Simula nung mawala si Trie, kinalimutan niya na ang paboritong lengwahe nito at ito ay ang tagalog. "Yeah sure!" Mabilis na hinawakan nito ang kamay niya at nagsimula silang maglakad sa tabing dagat.

kunot-noong tanong ni Yaya Cora at saka ko naisip na hirap nga pala siya sa English sabi niya. Napatingin ako kay Trace kasi hindi ko rin alam ang Tagalog translation ng rare. “Bihira lang, iilan lang, kaunti lang…” Trace supplied me the Tagalog translations for the word and I just nodded habang nakatitig din siya sa mga mata ko. With Trace’s stare ay hindi ko na gustong mag-isip ng meaning. Ayokong isipin na adoration ang nakikita ko roon.

Tumango ako. “Hindi ko alam kong anong eksaktong tawag sa Tagalog ma’am, pero iyon po iyong panahon ng full moon. Kapag fullmoon kasi may mga pagkakataon na mababa ang dagat, hunas ang tawag namin at kapag hunas, marami sa amin dito ay manginhas, dahil mababa ang dagat mas madaling makita at mahuli ang mga shellfish, sea urchin, sea cucumber at iba pang lamang-dagat na nakakain.” “I see...”

Nahawa na rin tuloy silang dalawa ni lola Marcial kung kaya ang maliit na tahanang iyon na kanyang kinalakihan ay muling napuno ng tawanan. Masayang pinagmasdan ni Nica ang kanyang lolo’t lola habang hinahalungkat ang isa pang bag na puno naman ng kanyang mga pasalubong. Alam niyang proud na proud ang mga ito dahil sa inaakalang tagumpay niya sa Maynila. Ang dalawang matandang ito ang isa sa mga dahilan kung bakit wala sa bokabularyo niya ang salitang pagsuko. Para sa mga ito ay lalaban siya sa mga hamon ng buhay. Yes, she might fail several times, but she would rise again for the fulfilment of her dreams and ambitions, at kasama roon ang dalawang taong ito na mahal na mahal niya.

"Kaya nga kami na ang bahala sa usaping pera at ikaw naman ang bahala sa talino." "Gagawin namin ang lahat maitayo lang ang pasilidad na kailangan mo," saad naman ni Manolo. "Malaking kasaysayan ito kung saka-sakali," sambit naman ni Antonio. At dahil nga sa pangarap ng apat na magkakaibigan ay naitayo nila ang MAMA Facility. Ang pangalang MAMA ay may dalawang kahulugan. Kinuha mula sa unang letra ng mga pangalan nila at tumutukoy sa isang ina, nanay, at iyon na nga ang MAMA.

sa endorserment. Talaga...louisse payag kana.. excited na tanong ni mama kat. Oo...nga di ba... Sige tawagan ko na Ang Delafuente group of company. Para makapag- book na Rin NG flight para sa susunod na linggo. Excited Kasi ako makauwi Ng Pilipinas. Sa wakas ay makikita ko Ang mga magulang at kapatid ko sa Sorsogon.