Anticipatory Anxiety Novels & Stories

Paano kung mas tatanggapin nila ang nandito sa metropolis kesa mula sa malayong bayan? Gusto kong maging optimistic o yung positibo ang pananaw pero hindi ko maiwasan na hindi kabahan at mag-agam-agam. Lahat naman siguro talaga ng tao, nakakaramdam ng ganito di ba? Anxiety is the right term. Hindi ko na namalayan ng biglang tumunog na lang ang cellphone ko. Unregistered number ang nakalagay, pakiramdam ko ay ito na yung delivery.

"What is the primary cause?" "Ang Intimacy Anxiety ay isang malalang sakit sa pag-iisip," awtomatikong paliwanag ni Luke habang nagbabago ang takbo ng kanyang utak bilang doktor. "Nakakaramdam ng matinding takot at pisikal na reaksyon ang pasyente kapag sinusubukan na mapalapit ang kalooban o katawan sa isang kapareha. Karaniwang senyales nito ang mabilis na tibok ng puso, malamig na pawis, hirap sa paghinga, at sa malalang lagay ay matinding panic attack."

paliwanag ni Jemi na lalong nagpagusot ng mukha ko. That was so unfair! "That's unfair! She should've wait for me until I came back bago sana siya nag-desisyon!" I blurted out of annoyance. "Antoinette just calm down," pag-aalo ni Elijah nang makalapit sa akin, But my mind can't seem to function properly, my anxiety is levelling up, paano na yung mga gamit ko? Saan ako titira?! "No Eli, that's not right! I should talk to her! She can't kick me out without talking to me first!"

"Why do you seems unhappy?" "...when you fainted earlier," ako naman ngayon ang humigpit ang hawak sa kamay niya. "Sinumpong na naman ako nang anxiety Bard. Okay naman ako noong mga araw di'ba? I already beyond free. Pero bakit?" "Shh! I'll give a call to doktora Rodrigo to that. I have a special speculations that that was, too a sign of your pregnancy." "A-ang anxiety ko? Papaano mo nalaman 'yan?"

Hindi na ako makaback-out kasi nga malapit na kami atsaka baka asarin pa ako ng dalawa na'to. Sumakay na kami sa ferris wheel at ramdam na ramdam ko yung mabilis na tibok ng puso ko, kinakabahan ako. Hindi ko pinahalata sa dalawa na kinakabahan ako kaya prente parin akong umupo sa upuan. Habang mahina itong umiikot nararamdaman ‘kong nasa bandang itaas na kami, sumilip ako sa labas at unti-unting nawala yung kaba ko, aaminin ‘kong nakakakaba talaga sa una pero sa sobrang ganda ng view dito, nawawala yung kaba ko.

It has been seven long years since the last time I visited Manila. Gusto kong isipin na wala lang akong pera o panahon para bumiyahe, pero sa likod ng isip ko, batid kong kaya hindi ko magawang ihakbang ang aking paa papasok sa barko ay dahil sa pangamba sa napakaraming bagay. The thing is, when someone’s filled with anxiety, pakiramdam niya, kahit ang pinakaimposibleng mangyari sa buhay niya ay posible, kahit 1% lang ang tiyansa. And to deal with that feeling, they try their best to avoid the situation that triggers them until avoidance is no longer an option, at least for me.