Anxious 소설 & 이야기

agad na pigil ni Vivienne sa kaibigan at ipinakita na unbothered siya kahit ang totoo ay takot na takot siya. Malakas ang pagpintig ng puso ni Vivienne at hindi niya alam kung anong gagawin niya. Animo'y kakawala na ang puso niya sa dibdib niya dahil sa lakas nang pagtibok noon. Gayunpaman, nanatili pa rin siyang kalmado at lumulunok na lang siya sa tuwing inaatake siya ng anxiety niya.

and I'm not ready for it. When will I be brave enough to face the problems? To face this sh*t? Kasi habang tumatagal mas lalong lumalala ang anxiety ko. Na baka paggising ko ay wala na siya. Hindi lang siya kundi ang pamilyang meron ako ngayon. This is bad, right? *** We spend most of our time traveling from place to place. It was cold, but it's not a hindrance sa mga galaerang tulad nila.

paninisi sakin ni Jaz at ngiti ngiting tumimgin sakin. Huminto ako sa paglalakad at tumingin sakanya ng masama. "Wow ha! kung makatanggol ka ron sa asungot na yon, frenny mo?? close kayo? hmp!" Sabagay kung iisipin ko nga naman, ako naman talaga yung may kasalanan pero bakit ba! alam nya palang mabubunggo sya sa'kin dipa sya umiwas che!

[So what's your problem? I shook my head. "I'm scared, Sands... Hindi ko alam kung bakit nakakaramdam ako ng takot. Pakiramdam ko kanina aatakihin ako ng anxiety ko. Hindi ko alam kung tama ba talaga yung sinabi ng psychiatrist ko... Talaga bang ayos na ako? Bakit pakiramdam ko hindi pa rin?" [Rox, ayos ka na. Magaling ka na.] Rinig ko ang pag-aalala sa boses nya.

​"I was tired. My hands were slippery from the oil. She slipped... just a bit. I caught her immediately. But..." ​Atticus sat up. He buried his face in his hands. ​"I'm terrified, Tin. Every second. I check if they're breathing. I check the temperature. I check the locks. My brain doesn't stop." ​He looked at me, eyes red-rimmed. ​"Is this normal? Or am I going crazy? Kasi feeling ko... feeling ko hindi ako bagay maging tatay. I'm too anxious. I'm too intense." ​I moved closer to him. I wrapped my arms around his shoulders.

Sigaw na naman niya. Hindi ko na iyon pinansin pa. Mas lalo kong hinanda ang sarili ko. I can't barely feel pain anymore. Habang palapit kami nang palapit sa paroroonan namin ay palakas nang palakas ang kabog ng dibdib ko. I'm not scare or anything. I'm fucking anxious. Hindi ko alam kung ano ang kahihinatna ng lahat ng ito. Hindi ko mahulaan kung saan magtatapos ang gulong ito.

"Mangangamoy aso ka pag-uwi." "It's okay. Pauwi na rin naman 'yon," I replied. I suddenly got excited. Wala kasi kaming alagang aso sa bahay. We can't have one kasi allergic si Faith. Gusto ko pa naman sana ng aso pero hindi talaga pwede. Maybe when I have my own apartment soon. Ang plano kasi ay mag-aapartment ako kapag magme-med school na 'ko para malapit lang sa school.

Ngunit iba ang itsura niya ngayon—hindi lang pagod kundi takot din. “Wenwen…” mahina niyang sabi, halos pabulong. “Anong pinakain niya sa ’kin kanina? Why can’t I throw it up?” Kumapit siya sa braso ni Wendy. “And my stomach feels weird… parang masikip. I feel anxious.” Lumunok siya, nangingilid ang luha sa mata. “Wenwen… he wouldn’t do it again, right?” nanginginig niyang tanong. “Baka… nilagyan niya ng abortion pill?”

I hate waiting. *******

Kasalanan mo ito at ni Edzell. Kung sana pwede ko lang isigaw ang nararamdaman ko ngayon para hindi na ako mahirapan. Hindi ko kaya. Ayoko. Naaalala ko ang sinasabi sa akin ni Edzell. Palayain ko ang nararamdaman ko. Why would I? I feel nothing but… but… I'm just… I'm just anxious. "Andrea, I'm asking you. May nagawa ba ako? May nagawa ba akong hindi mo nagustuhan?"