Novel & Cerita Anxious

and I'm not ready for it. When will I be brave enough to face the problems? To face this sh*t? Kasi habang tumatagal mas lalong lumalala ang anxiety ko. Na baka paggising ko ay wala na siya. Hindi lang siya kundi ang pamilyang meron ako ngayon. This is bad, right? *** We spend most of our time traveling from place to place. It was cold, but it's not a hindrance sa mga galaerang tulad nila.

paninisi sakin ni Jaz at ngiti ngiting tumimgin sakin. Huminto ako sa paglalakad at tumingin sakanya ng masama. "Wow ha! kung makatanggol ka ron sa asungot na yon, frenny mo?? close kayo? hmp!" Sabagay kung iisipin ko nga naman, ako naman talaga yung may kasalanan pero bakit ba! alam nya palang mabubunggo sya sa'kin dipa sya umiwas che!

Sigaw na naman niya. Hindi ko na iyon pinansin pa. Mas lalo kong hinanda ang sarili ko. I can't barely feel pain anymore. Habang palapit kami nang palapit sa paroroonan namin ay palakas nang palakas ang kabog ng dibdib ko. I'm not scare or anything. I'm fucking anxious. Hindi ko alam kung ano ang kahihinatna ng lahat ng ito. Hindi ko mahulaan kung saan magtatapos ang gulong ito.

"Mangangamoy aso ka pag-uwi." "It's okay. Pauwi na rin naman 'yon," I replied. I suddenly got excited. Wala kasi kaming alagang aso sa bahay. We can't have one kasi allergic si Faith. Gusto ko pa naman sana ng aso pero hindi talaga pwede. Maybe when I have my own apartment soon. Ang plano kasi ay mag-aapartment ako kapag magme-med school na 'ko para malapit lang sa school.

Sigurado naman na hindi nito palalagpasin ang araw na ito. ___ Pagpasok pa lang nila at pagbaba ng sasakyan. Masigabong palakpakan agad ang isinalubong sa kanya ng lahat ng mga taong naroon. Halo-halo naman ang kanyang nararamdaman nang mga oras na iyon. Hindi niya malaman kung ano ba ang tama at dapat niyang gawin? Only now she feels this way, she was overwhelmed and at the same time she feels anxious and afraid.

Na kahit saan na ako magpunta makaalis lang akosa kahit na anong paraan para hindi nila ako magawang kontrolin sa paraang gusto nila pero gano'n parin ang nangyari. "Azazel"dahan-dahan kong nilingon si Ansel na pinapanood ako.Bumuntong hininga siya bigla. "I know a place you can relax" I didn't notice I was already trembling until I saw that he was almost hugging me while patting my hand that is showing the first symptom of my anxiety.

MRS. A S H L Y B I L O N E R I feel anxious and scared at the same time. Umaasa ako na sana ay 'wag na siyang pumasok pa ng kwarto, magkaroon man lang siya ng awa at konsiderasyon sa 'kin, kahit iyon lang sana. Binilisan ko ang pagligo ko at pag-asikaso sa sarili. Gusto ko nang makatulog ng maaga, nang sa gayon ay hindi na ako gambalain pa ni Steve kapag nakita niyang mahimbing akong natutulog.

Sumandal ako sa upuan tsaka tumingin sa labas ng bintana. The silence surrounding us makes me feel anxious. Eto na naman iyong kaba ko na di ko mawari. I don't know how to explain this kind of feeling. May nararamdaman kasi akong kakaiba. Even if I want to feel the excitement for our dinner date tonight, I just can't. There's something that I can't point out and I'm afraid because my instinct is always right. Malakas ang pakiramdam ko at parang di ko magugustuhan ang mangyayari mamaya. I heaved a deep sigh and tried to take away all the unnecessary thoughts in my mind.

“Hindi ko na alam kung ano na ba ang nararamdaman ko kay Katrina. Sometimes I’m thinking about her, wanting to be with her, but when I actually face her, I have lost myself. Para bang may ibang gusto na ang isip ko at hindi ko alam kung ano.” “You’re just confused. Kaya ka ba naglalasing ngayon ay dahil hindi mo matantiya ang emosyon mo?” “Yeah. Ilang araw na akong uneasy, at feeling ko ay may taong gusto akong pabagsakin.” “That’s anxiety, Edmund. Pagod ka rin at stress sa trabaho. You should take some rest first. Sa Saturday at Sunday, puwede kang mamasyal o kaya maglaro ng golf with Dad.”

hindi ako nagsalita at nakinig lang sa mga sasabihin niya. Bumuntong hininga siya at tinignan ako mata sa mata. "You're nurse kaya maintindihan mo ang sasabihin ko Ath." "Yes.." natatango kong sambit kaya huminga siya ng malalim. "Stress and anxiety. Anything that makes it harder to concentrate and lock in new information and skills can lead to memory problems. Stress and anxiety fill the bill. Both can interfere with attention and block the formation of new memories or the retrieval of old ones.." napaawang ang bibig ko dahil unti unti ko ng nuunawaan.