Novel & Cerita Araw Ng Mga Puso

"YEEEEESSSS! Oh, BABE!" Habang tumitibok ang oras, ang kanilang mga katawan ay magkalapit, ngunit ang kanilang mga puso ay nagsisiksik ng damdami. Tahimik, puno ng mga hindi nasabi at mga bagong posibilidad. Ang gabing iyon ay tila nagiging isang simula, isang pagkakataon na magpatuloy mula sa mga sugat na dulot ng nakaraan at makahanap ng pag-asa sa isa't isa.

“Ang puso ko, sayo rin.” Habang unti-unting naglalagos ang araw sa kwarto nila, ang mga pangakong binuo nila ay parang ilaw na naglalakbay mula sa dilim ng nakaraan patungo sa isang maliwanag na bukas. Hindi perpekto ang lahat. Hindi rin madaling ang lahat. Pero sa bawat pagtibok ng kanilang puso, alam nila na kaya nilang harapin kahit ano.

🎵 Sa pagpatak ng bawat oras ay ikaw Ang iniisip-isip ko hindi ko mahinto pintig ng puso Ikaw ang pinangarap-ngarap ko Simula ng matanto na balang araw iibig ang puso 🎵 Napapikit si Amara. Parang para sa kanya ang bawat salita. Bawat linya ay kumakatawan sa pinipiling pasanin. Bawat tono ay sumasalamin sa kaba, sa lihim, sa pangako. 🎵 Ikaw ang pag-ibig na hinintay Puso ay nalumbay ng kay tagal Ngunit ngayo'y nandito na Ikaw, ikaw ang pag-ibig na binigay

Parang bawat segundo ay may hawak kaming parehong apoy, parehong sugat, parehong pagkakagulo. Habang sinasagot ko ang tawag, napansin kong lumapit siya sa sofa, nakaupo, at hinawakan ang kanyang mga kamay. Parang nag-iisip siya ng malalim, naglalakbay sa pagitan ng nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap. Parang alam niyang hindi kami basta two people sharing a suite — kami ay dalawang puso, parehong obsessed, parehong nasasaktan, at parehong natututo kung paano magmahal sa gitna ng chaos.

Hindi siya makakapayag na may ibang humawak sa babaeng unang nagpabilis ng tibok ng puso niya. "My baby arm still wants you. Pero alam ko na masakit pa 'yan. Nabasa ko kasi na masakit talaga pag-una kaya hahayaan ko muna magpahinga ka. Pero ihanda mo ang sarili mo, babaliwin kita sa sarap-Aray!" daing niya ng bigla siyang kurutin ni Clara sa tagiliran. Sa oras na iyon ay nagkasundo ang dalawang puso na magka-isa at nangakong iingatan ang relasyong binuo.

AMERY HEART POV THIS IS IT! Ang araw na pinakahihintay naming dalawa ni Elias! Ang araw ng aming kasal. Walang pagsidlan ang tuwa na nararamdaman ng puso ko. Feeling ko din, ako na yata ang pinagka-maswerteng babae sa balat ng lupa. Feelig ko, nakalutang ako sa alapaap

Wala namang impossible pagdating sa pagmamahal. "Paano ko Naman magugustuhan Ang isang katulad niyang walang puso, Arya." Muli nanaman umagos Ang luha niya na kanina lang ay inAkala niyang kaya niya na Hindi maluha kahit sandali lang. "Isa lang Ang nasa puso niya Arya. Ang katawan ko." napayuko Siya at nag iwas ng tingin. Mas Lalo namang nahabag si Arya para sa kaibigan.

wika nito. Habang kami ay papalapit sa kuta, ang mga boses namin ay nagbigay ng lakas sa isa’t isa. Ang bawat salita ay nagpatibay ng aming puso, at ang takot ay unti-unting napalitan ng tapang. Ngayon, oras na upang ipaglaban ang aming layunin. Sa wakas, naramdaman ko ang apoy ng laban sa aming mga puso, handa na kaming harapin ang anumang pagsubok na darating.

bulong niya, pinipilit palayain ang sarili sa sakit at tensyon ng nakaraan. Sa rooftop, ang hangin malamig, at ang ilaw ng lungsod kumikislap. Tatlong puso, tatlong damdamin—ang pagnanasa, galit, at tunay na pagmamahal—lahat nagtatagpo sa isang punto. At sa sandaling iyon, napagtanto ni Arielle: ang tunay na lakas ng pagmamahal ay hindi lamang sa pagkuha ng gusto mo… kundi sa pagpapalaya ng puso mo at ng mga taong mahal mo.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang