Novelas y relatos de Araw Ng Mga Patay

RENATA DECEMBER 2023, GERMANY Sabi nila; You only live once. Pero para sa akin, pangalawang buhay ko na ito. Masaya na malungkot. Masaya; dahil nabigyan ulit ako nang pagkakataon na mabuhay pagkatapos kong mamatay. Malungkot; dahil ilang beses din tinangkang bawiin ang pangalawa kong buhay.

tangi ko na lang nasabi. "Lilipas din siguro," sabi niya. Tama. Lilipas din lahat. Malilimutan din natin lahat ng mapapait na alaala. Gagaling din ang sugat na dala ng pagkakataon. Lilipas ang buwan o taon, darating sa puntong hindi na natin sila iisipin at mas pahahalagahan natin yung mga nasa paligid natin --yung mga buhay! Aalalahanin mo na lang yung patay pag All Soul's Day. Magtitirik ka ng kandila, maglalagay ng bulaklak sa puntod niya, at mararamdaman mong hindi na masakit.

‘Anong araw ba ngayon? Tatlong may dalang kamalasan ang dumating kanina at pinatay ang napakarami sa kanila hanggang sa puntong nawalan na sila ng mga ulirat, kahit hanggang ngayon. Tapos may dalawa pa, na mas malupit, ang dumating at pumatay ng tao sa sandaling nagkaroon sila ng kaunting kaalitan. Kalalagay pa lang ni Philip ng mga benda sa mga sugat sa kanyang pulso.

Patay! Siya ay talagang patay na! Sa sandaling ito, ang mga elite ng Country J ay wala ng passion at ang paghihiganti tulad ng sinabi sa alamat. Sila ay nakatitig kay Harvey na may walang kamatayang takot. Ang Three Saints ng Taekwondo, ang Eight Heavenly Kings… lahat namatay sa harap nila. Ang mga kilos ni Harvey ay sobrang hindi maintindihan.

KABANATA 89. Ilang araw na ang nakakalipas mula ng mabalitaan ni allan mula sa pamilya ni terrance ang pagkamatay ng anak, Araw-awa syang tulala at wala sa sarili matapos syang personal na pumunta sa mansyon ng mga padilla at nakaharap ang pamilya ni terrance.

Naalala pa niya kung paanong pakiramdam niya ay namatay din siya nang araw na ‘yon… Kahit pa ilang taon na ang lumipas, may parte pa rin sa kaniya na araw-araw na nagluluksa. Iniisip na baka katulad din nina Clayton at Callie ang dalawang bata kung nabuhay ang mga ito. Taon-taon din, sa tuwing cine-celebrate nilal ang kaarawan nina Clayton at Callie, umiiyak siya dahil death anniversary ng dalawang bata.

Lumang litrato ng isang babae at batang lalaki. Kung hindi ako nagkakamali, si Wayde ang batang iyon. "That’s his mom. Namatay siya sa araw rin ng birthday ni Wayde," pahayag ni Sir Willard na hindi ko namalayang nakatayo na pala sa may pinto. "Nasa sementeryo ngayon si Wayde. Doon niya ginugugol ang buong araw niya tuwing birthday niya."

"Ayaw mo naman na tumatak ka sa kasaysayan bilang isang malupit at mamamatay tao na hari, hindi ba?" Nakangising nilingon niya ito. "Marami na akong napatay. Ano na lang ba ang mga patapon nilang buhay? Uunahan ko na lang sila kaysa dumating pa ang araw ng kanilang kamatayan dahil do'n naman na rin sila papunta at ano naman ang pakialam ko sa kasaysayan?"

Biglang sumagi sa isip niya kung paano kaya ang eksena ngayong araw kung hindi namatay ang anak nila limang taon na ang nakararaan. Sayang, ang mga namatay ay hindi na maibabalik pa. Nanghihinayang lang siya dahil lalaki ang batang iyon. Isa pa, marahil, hindi ganito ang kinahinatnan ng mga buhay nila.

AARON Maaga pa kinabukasan, nasa labas na ako, nagpapatrolya sa buong pack. May kakaibang nangyari kagabi. May ilang miyembro ng pack ang inatake at pinatay, at ang kanilang mga bangkay ay iniwang nakahandusay sa mga lansangan para makita ng lahat. May ilang bahagi pa ng kanilang mga katawan ang nahiwalay sa iba, at hindi ko maintindihan kung ano ang nangyari.