Rosaryo Sa Patay Bisaya 소설 & 이야기

"Bakit ba?" Saad nito na dinampot din naman ang remote at dinagdagan ang volume nang tv. 'Magandang gabi po sa lahat, pasintabi na lamang sa mga kumakain. Ngayon po ay kasalukuyan tayong nandirito sa Romero's Cemetery kong saan walang awang pinag babaril ang mag amang Dela Vega. Nangyare ang karumal-dumal na pag patay sa dalawa matapos mailibing ang namayapang si Mrs. Guadalajara. Sa ngayon, ay hindi pa nakikilala ang mga salarin sa nangyareng krimen. Kaya patuloy parin sa pag iimbistiga ang ating mga ka pulisan'

Excited niyang kinuha ang papel habang nakangiti, napakasweet naman talaga ng dalaga kung kayat mas lalo tumindi ang nararamdamang pagmamahal dito. “Hi, Eric. By this time, I’m on my way back home. This rosary is my greatest possession; take it, and let it guide and protect you every step of your way. Please do not look for me if you notice I’m out of sight for a long time. Live your life and just be happy. I will always pray for your safety. Be kind and don’t forget to smile. Forever, Yzabella De Los Santos.”

“Iyan ang katotohanan, Cain. Katotohanan na siguradong itinago nila mula sa iyo. Sila ang pumatay sa iyong ina. Ngayon, sila pa rin ba ang kakampihan mo?” “Hindi namin pinatay si Rosario,” galit na sabi ni lolo Carlos. “Nagpakamatay siya.” “Kayo ang nagtulak sa kaniyang tapusin ang sarili niyang buhay,” sagot ni Ambrosio. Namilog ang mga mata ko. Gods, kailangan ko na yata umalis. Hindi tama na nakikinig ako ngayon. Pero hindi ko magalaw ang mga papa ko. Parang nakapako na sa kinatatayuan ko.

Nagmukha tuloy itong paring pugot ang ulo. May hawak itong itim na bibliya sa kanang kamay at sa kaliwa naman, nakabitin ang mahabang rosaryo. At sa tabi ng lalaki, nakagapos sa bangko ang wala ng buhay na katawan ni Mary Beth. Wakwak ang dibdib nito pababa hanggang sa may sikmura at ang dugo niya ay nakasaboy sa pajamang huli nilang nakitang suot-suot niya. Ang mga mata ni Mary Beth bahagya pang nakadilat.

"You did a great job, baby boy. Thank you for coming back." Mula sa bulsa, kinuha ko ang rosary, nag-antanda at sinimulang dasalin ang Apostles' Creed, Our Father, Hail Mary, Glory Be hanggang makaabot sa First Mystery. Sa buong sandaling 'yon ay nanatili akong nakatayo at pinagmamasdan siya. "Tatiana," mahinang usal ni Plum sa likuran ko. "Uuwi muna ko, ha? Babalik din agad ako."

“At iyon ang dahilan kung bakit marami na ang gustong sumali rito.” Napa-iyak ako nang sandali. Alam kong ang puso ng karamihan ay nangangaligkig sa pagod, sa pangamba, sa hindi pagkakakilala. Pero sa mga sandaling ito, nakita ko sila—mga taong napakabait kapag binibigyan lang ng pagkakataon. --- Pagkatapos ng press con nagtagpo kami ni Piedad, isang madre mula sa Dela Rosa camp. Nanatili siyang tahimik sa gilid, hawak ang rosaryo habang nakatingin sa akin.

“Z, kung mamatay man ako, hanapin mo siya. May tattoo siya sa kaliwang pulso — rosaryo na may patak ng dugo. Siya lang ang makakapagligtas sa’yo.” Walang lagda. Walang pangalan. Pero sa loob ng dibdib ko, may kumislot. Tila ba ako ang tinutukoy. Tumayo ako at hinubad ang suot kong manipis na sweater. Doon ko muling nakita — ang maliit na tattoo sa kaliwang pulso ko na matagal nang tinatakpan. Isang rosaryo. May patak ng dugo. Hindi ko na matandaan kung kailan at paano ko ito nakuha. Bata pa ako noon. At laging sinasabi ng yumaong lola ko na "may dahilan yan, apo."

Naalala ko bigla ang rosaryong binigay sa akin noon at binasbasan ni Padre Amadeo na nasa braso ko at nakatago sa mahabang manggas. "Sa'yo na lang 'to." Sabi ko at inabot sa kaniya ang rosaryo. "May basbas 'yan ng simbahan." Kinuha niya ito at agad na sinuot sa kaniyang leeg at hinalikan. "Isa kang deboto, 'no?" "Prinsesa ako ng Spain at pangunahing relihiyon namin ang Katolisismo." Sagot niya. "Pinalaki ako bilang deboto ng simbahan."

Isa lamang siyang babae na sinuwerteng maging manugang ng pamilya Tan. Ang huling testamentong iniwan ng Lolo ni Angelo bago ito pumanaw ang naging dahilan kung bakit opisyal na nagpakasal sina Orlinda at Angelo, isang taon matapos mamatay ang matanda. Para kay Orlinda, isang malaking sampal sa mukha ang pagtawag sa kanya na ‘’baog.’’ Tagos sa buto ang paratang na ito. Nais man niyang iklaro kung bakit hindi pa din siya nabubuntis, wala siyang lakas ng loob na gawin. Alam niyang mas lalalim pa ang galit at pagmuhi ni Angelo sa kanya.

Kaya naman kanina, napagpasyahan niyang magsaya nang kaunti. Pumanaog siya mula sa kanyang silid para manggulo. Para magkaroon man lang nang kaunting sigla, saya at buhay ang buong kabahayan ng Casa Del Los Benditos. Kinuha niya ang rebulto ng Birheng Maria ng Fatima na nakalagay sa altar at inilagay iyon sa pulang bayong ni Nana Conrada at sinadya niya iyong makita ni Father Mer. Dahil para sa kanya, isa lamang iyong pampalipas oras. Natutuwa siya kapag nakikita niyang may hindi pagkakaunawaan ang mga taga lupang nilalang.