Araw Ng Mga Patay นิยาย & เรื่องราว

Anong sardinas naman Aria ang gusto mo? "Mega green po. Tsaka po pala isang bitsen. Ilang minuto lamang ay iniabot na sa akin ang binili ko at binayaran ko na ito. Aalis na ako ng magsalita si mang Gorio. "Aria, nabalitaan mona ba yong nangyari kaninang madaling araw sa Maharlika highway may tatlong lalaki ang patay na natagpuan at ito pa ang nangyari walang ulo dalawa na natagpuan at walang pagkalalaki at iyong isa naman na lalaking driver seguro ng taxi sa dibdib ito tinusok ng matalim na bagay at wala na rin itong pagkalalaki.

May kalakasan ang boses ng dalawa habang nag-uusap kaya hindi ko maiwasang marinig ang pinag-uusapan nila. "Ano na kaya ang nangyayari sa aying bansa? Magkakasunod-sunod na ang nangyayaring patayan. Noong isang araw ay si General Lagdameo ang pinatay. Mabait naman ang taong iyon pero bakit siya pinatay ng mga assassin? Kahapon naman ay isang pari ang pinatay nila at ngayon naman ay isang mabait na businessman naman ang pinatay nila," narinig kong komento ng isa dalawang babaeng nag-uusap.

Nanigas ang mga mata niya sa mga letrang malalaki sa papel, at panandalian, hindi niya alam ang gagawin niya. “P-Paano siyang namatay?” Nagpatuloy ang coroner, “Ang biktima ay nagtamo ng maraming blunt force injuries at mga pagkabasag ng buto. Mula sa klase at tindi ng mga sugat, mukhang matinding trauma ang pinagdaanan niya bago siya namatay, marahil mula sa panggugulpi.

Basag. Ang gulat sa mga mata niya ay hindi maipinta. “Ikaw… si Patty?!” Mahirap talaga paniwalaan ang ganitong bagay… Noong nalaman niyang nawawala si Patricia at kinumpirma ring patay na ito sa ikalimang taon, matagal siyang nalungkot at nahirapan. At ang balitang nagwala si Daemon sa funeral hall ay kumalat na rin noon...

Nagtatrabaho hindi rin para sa pamilya, kung hindi para buhayin ang sarili. “Wala na sila. Namatay sila tatlong taon na ang nakakaraan.” Napahinto ang mga paa ko, at ganoon na rin si Blade. “Sorry…” ungos ko. “Hindi dapat ikaw ang humihingi ng kapatawaran sa pagkawala nila. Ang mga taong pumatay sa kanila ng walang awa ay ang dapat na gumagawa niyan.” Nanginig ang labi ko dahil sa ibinunyag niya. Hindi ako makapaniwala na nangyayari ang mga patayan sa totoong buhay. Ang akala ko sa mga thriller movies lang iyon nangyayari.

Pero imbes na sagutin niya ang tanong ko, isa-isa niyang inilapag sa harapan ko ang mga news paper na bitbit niya simula noong pumasok siya dito sa loob ng kwarto ko "Asawa ka ni Mr. Arif Fulgencio na sinasabi nilang patay na noong nakaraang buwan pa?' seryoso niyang wika Kaagad namang namilog ang mga mata ko. Sa larawan na nasa pahayagan, makikita ang memorial portrait ko katabi ang cremation urn at mga bulaklak. Sa hiwalay na larawan naman, makikita si Arif, nakatayo habang hawak ang cremation Urn kasama niya ang halos buong angkan ng mga Fulgencio. At ang ipinagtataka ko pa, nasa larawan din sila Mommy, Daddy pati na din si Zyra? Lahat sila ay nakaitim na para bang nagluluksa sa pagkawala