Araw Ng Mga Patay Novels & Stories

paliwanag ni Nanay Wena. Nakakalungkot na ang anak niya namatay dahil sa mga sakim na tulad ni Arthuro.

Gayunpaman, ang lahat ng nangyari sa pagitan ng matandang henerasyon, at ang lahat ng mga direktang nadamay ay mga patay na. Ang dalawa sa apat na magkakapatid na payne ay patay na, at ang dalawang natitira ay hindi sinaktan si Sabrina, Sebastian, o si Aino. Kaya hindi plano ni Sebastian maging malupit at patayin sila.

Nanginginig na nagkwento si Arman, ang laway at luha ay naghahalo sa kaniyang marungis na mukha habang ibinubunyag ang mga detalyeng pilit nilang ibinaon sa nakaraan. “B-Buhay ang bata...” garalgal niyang simula. “Buhay siya nang ipanganak ni Roselei noong gabing iyon. I-Isang malusog na sanggol na lalaki... h-hindi siya patay...” “Bakit niyo pinalabas na patay?” malamig at mariin kong tanong.

Tatawa at iiyak sa hindi malamang dahilan. " Kaya sabihin niyo sa akin... Mali ba ang pumatay ng tao? Mali ba ang ginawa ko sa mga hayop na iyan?? Sinira nila ang buhay ko.. Ginahasa nila ako at pagkatapos ay ibininta sa bahay aliwan. Gabi-gabi.. Ibat-ibang lalaki ang nakapila sa akin." wika ni Ara habang patuloy na lumuluha.

mangha kong sabi " Sana himas rehas ka na ngayon simula palang kung nagtawag ako diba? You owe me." " So what should we do sa mga patay? Any ideas? Since mukhang madami kang alam" tanong ko out of the blue Huminga muna sya ng malalim at saka nagpose na parang nag iisip. Probably some ideas. " Teka kunin ko lang yung mga Death Bags sa baba, then I suppose ready ka naman to get dirty. Wait me nalang" sabi nya

At sabay kaming tatlo naglakad patungo sa simbahan kung saan gaganapin umano ang biglaang pagpupulong ng Sinag Araw. Sa aming paglalakad, nabatid ko sa paligid ang nagawang pinsala ng mga bampira. May nakikita pa ako na mga naghihinagpis sa mga katawang patay na mga nasawi nilang kaanak. Lahat ng ibang mga kasapi ay abala sa pagkuha ng mga katawan ng mga patay na mga bampira at tinitipon nila sa isang bahagi at niliyaban nila ito upang maging abo. Lumiwanag ang madilim na plaza sa gabing iyon sa mga nasusunog na mga katawan ng mga bampira.

ABRIELLE DEE... Sa wakas ay natapos na ang lahat. Walang buhay na nakahandusay si Harab sa sahig habang naliligo sa sariling dugo. S'ya naman ay inakyat sa taas ang kapatid ni Bailey na wala pa ring malay magpahanggang ngayon. Hapong-hapo s'ya pagdating n'ya sa taas at bumulaga sa kan'ya ang nagkalat na mga patay na katawan ng tao sa malaking solar.

"Daig mo pa ang Kastilang sibil kung magtanong, a! Ang sabi ng kurang malaki ay ibao ko raw ang bangkay na iyin sa libingan ng mga taksil. Pero malakas ang ulan at napakabigat ng kabaong at saka masyadong malayo ang libingan ng mga taksil." Noon pa man ay unti-unti nang napupuno ang libingan dahil Araw ng mga Patay. May naghahanap sa libing ng kanulang mga mahal sa buhay. May nagtatalo at nag-aagawan sa pag-angkin sa isang libing. Ang iba naman kung hindi makita ang kanilang hinahanap na libing ay basta na lang lumuluhod kahit saan at nagdarasal patungkol sa kaluluwa ng kanilang mga namatay.

“Anong ibig sabihin nito?! Bakit kailangan mo pa silang palamigin dito ng matagal?!” Sigaw niya dito dahil alam niyang kaya hindi na aagnas at hindi nangangamoy ang mga patay dahil sa malamig ang lugar na iyon. Kaya pala parang makapal ang pader dahil doon. “That is the twist Atasha. Hindi sila namatay dahil sa gutom o uhaw, namatay sila dahil sa lamig.” Nanlaki ang mata ni Atasha dahil doon at mas lalong nakaramdam ng takot para sa sarili niya.

Kaagad pagkatapos, ilang kulog ang tumama, at ang ilang mga tao ay hindi makaiwas sa oras at Patay na patay on the spot. Dahil dito, natakot ang iba pa, at nagmadali silang lumapit sa labasan. Gayunman, hinarang ang bato Eto na nga, at wala nang paraan para makalabas. Sinubukan ng ilan na hampasin ang bato sa galit para durugin ito. Karamihan sa kanila ay mga Greater Martial Arts Marquis, at dapat ay isang piraso ng cake para sa kanila. Durugin ang isang bato.