Araw Ng Mga Patay Mga Nobela at Kwento

Umiyak siya na parang isang hayop na pinatay ang nag-iisang kapareha. Sa gabing iyon, sa gitna ng ulan at luha, namatay si Aria ng San Martin. At kasabay ng pagkawala nito ay ang tuluyang pagkamatay ng puso ng susunod na Gobernador. Walang naiwan kundi isang malamig, malupit, at kinatatakutang halimaw na handang sunugin ang buong mundo para maghiganti.

————— Sabi nila kapag namatay ka, tatlong araw pa ang lilipas bago mo marealized na patay ka na. Pakiramdam ko ay hindi pa ako patay, para kasi akong nasa paraiso ngayon. Yung ulap parang kaya ko lang daanan, yung mga bulaklak parang nakalutang lang sa hangin, maging ang mga hayop na nakikita ko rito. Hindi kaya nasa heaven na ako?

“Hindi ko akalain na si Eric ay mamamatay na... Ang malas niya talaga sa buhay. Desidido ba talaga ang nasa taas na pahirapan siya?” Kasalukuyang pinapatahimik ni Arianne si Aristotle. Walang makapagbigay ng malinaw na paliwanag sa ganitong panahon. Ang kamatayan ay parang isang malaking web na sumasakop sa buong mundo. Ang mga tao ay namamatay sa bawat sulok at makikita sa lahat ng dako ang kalungkutan. Maiintindihan lamang ng isang tao ang buhay kapag sa kanila na tumama ang kalungkutan na iyon. Walang sinuman ang makakatakas sa pangyayari na ito, pero may mga tao na mas nauuna kaysa sa iba.

Bakit niya biglang ipatitigil ang kamatayan ko? "Lahat ng paparusahan ngayon ay pinapatawad ko na." Muli niyang tugon. "Napakabuti ng hari." "Gabayan nawa siya ng nasa taas." Muling bulungan nila. Nakakairita. Hindi por que nagpatawad siya ay mabuti na siya. Nakakalimutan ata nilang habang namamatay ang mga mamamayan sa gutom ay nagpapakasasa sa yaman ang mga makapangyarihan.

Simula ng araw na namatay si Amara, parang nagbago ang lahat—hindi lang ang mga tao sa paligid niya, kundi pati ang paraan ng paghinga niya sa mundo. Ang mga tao ay tumatawa, pero parang malayo ang tunog. Ang mga bata ay tumatakbo, pero parang hindi sila maabot. Ang hangin ay malamig, pero hindi sapat para gisingin siya sa kalungkotan ng mamatay si Amara. Hanggang sa biglang— “Ahh!” Isang maliit na sigaw ang pumunit sa katahimikan ng kanyang isip.

Pinatay niya isang tao. Dahil hindi niya tinupad ang kanyang salita, pinalampas ni Louisa ang pinakamagandang pagkakataon na makahanap ng mga donor at magpagamot, na naging dahilan ng muntik nang mamatay si Louisa! Ito ang ebidensya! Nakapatay ng tao si Arya! Ito ay pagpatay! Sino ang mag-aalaga sa salitang 'halos'?

🩸 Tatlong Araw ng Pagpatay Sa loob ng tatlong araw, ang bilang ng cultivators na namatay sa kamay ni Juan ay hindi na mabilang. Ang Deathfall Valley ay naging tahimik— hindi dahil wala nang tao, kundi dahil wala nang naglalakas-loob na lumapit sa kanya. Maliban sa ilang pambihirang pagkakataon, iisa lang ang paraan para tumaas ang ranggo ng mga cultivation country na nasa ibaba ng Rank 5:

tanong ni Aarav sa kabilang linya. “Oo, sige na,” saad ko. “I’m sorry buddy, I know this is hard for you,” saad ni Aarav. “I’m a dead man, Aarav, it’s alright,” iyon lang at ibinaba ko na ang tawag at saka inihanda ang aking baril. Iniuutos niya kasi na pagkatapos kong patayin ang arget ko ay dukutin ko ang kanang mata nito dahil iyon ay curity pass para sa isang napaka importanteng bagay at mga ari-arian.

May sampung notes ako lahat at ‘yong limang naiwan ay lima hanggang sampung taon pa bago mangyari ang kanilang mga pagkamatay pero itong limang notes na inihilera ni Gavril sa mesa ay mangyayari sa loob lamang ng dalawang buwan. There are 7 billion in world population. There are about 300, 000 babies born every day, and about 150, 000 people died every day. Losing five lives in two months is not actually a big deal. Dahil marami naman ang namamatay araw-araw. Kaya bakit pa ba namin kailangang tulungan sila? Kapag oras mo nang mamatay, mamatay ka na.

nakangiting turan ni Mariz. “Puputulan ko sila ng mga pakpak nang sa gano'n ay hindi na sila makakalipad pang muli. Gano'n ang nararapat sa mga ibong nagdidiwang habang unti-unting pumapatay ng kapwa nila ibon. Mabubuhay sila pero sisiguraduhin kong magiging miserable ang bawat araw nila. Gugustuhin nilang mamatay pero ipagkakait sa kanila ang kamatayan,” matalinhagang sabi ni Arya. “Malinaw na malinaw na malaki po talaga ang galit niyo sa dalawang ‘yon,” mahinang sabi ni Mariz.