Novel & Cerita Attitude Respect Quotes

anito na nagpalaki sa mga mata niya. He knew? How? Laurent sighed deeply. “I’ll leave you be. Again, don’t protect the wrong guy. If he treated you like shit, then call him out for it. No matter if he’s your boss or someone you regard as higher than you in status. Respect should be equal for everyone, okay?” Sa gitna ng madilim at tahimik na gabi, napangiti si Bria. He’s really the light that brings clarity to her life.

I’m on fire—in the way that earns respect, not whispers. Pero sa tuwing humihinto ako, nararamdaman ko ang mga titig niya sa akin. Not possessive. Not entitled. Reverent. When the meeting ends, people file out one by one. I gather my tablet, refusing to rush. I won’t be the first to break.

“Sinusubukan po namin. Hindi madali, pero... may respeto.” Ngumiti siya, halos marahang tumawa. “That’s the foundation of anything lasting. Not just love—respect.” Nagtagpo ang mga mata namin ni Sandro sa mga huling salitang iyon. At kahit wala kaming sinabi, alam kong pareho naming narinig ‘yon nang buo. Nilapag ni Mrs. Regala nang mahinahon ang wine glass sa mesa, saka muling tumingin sa amin—hindi diretso, pero may lalim.

Nagsimabasan ang mga ugat sa leeg niya. “Respect begets respect. Nirerespeto ko lang ang mga taong karesperespeto. Natuto ako sa maraming taong pagmamaltrato mo,” giit ko nang hindi inaalis ang tingin sa kan’ya. Pinanatili kong kalmado ang boses. Hindi ako magpapaapekto.

dagdag pa ni Jamaica, “I’m curious, ano bang tingin mo sa akin bilang public figure?” Mabilis ang naging sagot ni Levi, malamig at walang pag-aalinlangan: “Maganda ang imahe mo sa harap ng kamera, pero hindi ibig sabihin na lahat ay bibilib. Ang tunay na respeto ay hindi nabibili ng ganda o relasyon. Nakukuha iyon sa pagpapatunay ng sarili—sa gawa, hindi lang sa salita.” Napatawa si Jamaica, ngunit bakas ang inis. “Ang tapang mo rin magsalita. Kung hindi ko alam, iisipin kong galit ka sa akin.”

Napatawa ako at tiningnan siya ng maiigi. "Alam mo, malaki ang respeto ko sa 'yo dahil anak ka ng boss ko pero sa mga inaakto mo, parang wala ka ring respeto sa akin at sa sarili mo kaya hindi ko alam kung dapat din ba kitang respetuhin," Turan ko. "Talaga ba? Malaki ang respeto mo sa akin? Kung gayon, bakit kung sumagot ka sa akin, wala ka ring pinapakitang respeto?" Aniya pagkatapos ngumisi.

Masama Ang tingin nila Sakin kaya Kunot noo ko Naman Silang tinitigan ngunit iniwas Naman nila agad Ang kanilang mga tingin. Maya maya pa ay agad namang binigay ng Host Ang mikropono Kay Vern. Nag salita Naman ito at nag papasalamat,bigla namang dumako Ang tingin niya Sakin kaya ngumiti naman ako ngunit umiwas Naman agad siya ng tingin. “Give your best and Always remember respect each other” wika nito at agad na naman niyang binigay Ang mikropono sa host.

“Gentlemen, with all due respect…” “Respect?” putol ni Mr. Lopez, mas lalong nanlaki ang ngiti. “Respect is exactly what we’re showing you right now. Don’t make us feel rejected.” Napakapit siya sa mesa, ramdam ang pagkulo ng sikmura. Kung tatanggi siya, baka masira ang imahe ng kompanya. Kung tatanggapin naman, baka siya mismo ang masira.

Ako naman, naghahanap ng file. Tahimik. Until she spoke. “Bakit galit ka lagi, Adrian?” Hindi ko sinagot. She tried again. “Alam mo, people respect you. Pero takot sila sa’yo. Hindi respect out of admiration—respect out of fear.” “Exactly the point,” sagot ko, malamig. Naglakad siya palapit, bitbit ang librong hawak. “Pero may kaibahan, diba? Fear makes people obey, pero hindi forever. Respect… that’s the one thing money can’t buy.”

Ngunit embes na magsalita ay hinubad nito ang suot na americana at hinablot ang jacket na naka kumot sakanya at binato nagulat ang lalaki. ***End of chapter*** quote: I gave everyone respect first before I disrespect them.. 🤣