I Wonder Why I Wonder Why Novels & Stories

--- --- "Do you ever wonder what our child will be like?" Ngumiti siya. --- --- "Every day." --- --- Napatingin ako sa kanya. --- --- "Really?" --- --- Tumango siya. --- --- "I wonder if they'll have your curiosity." --- --- Napangiti ako. --- --- "Or your stubbornness." --- --- Tumawa siya. --- --- "Definitely yours." --- --- "Excuse me?" --- --- Pareho kaming natawa. --- --- At sa simpleng sandaling iyon...

I can hear his muffling cries and I wonder why he's no longer talking to me. "Why are you not talking to me?" Hindi ko mapigilang tanong sa kanya. Alam kong katangahan ang tanong na iyon dahil kakasabi ko lang sa kanya na ayoko ng makirinig ng kahit ano sa kanya. Tapos ngayon na hindi na siya nagsasalita, magtatanong naman ako. I sound so human. I don't make sense at all.

Kumunot ang noo ko ng makita ang bilyonaryong ito sa harapan ko. "Magpapatahi kaba ng panty at bra?" tanong ko sa kaniya. Bigla sumama ang timpla ng mukha niya. "Bakit? May napunit kabang panty kagabi? At papalitan mo?" Nakataas na kilay na tanong ko. I don't know him. And he don't know me, too. Gusto ko lang siyang asarin. Para malaman ko, kung hanggang saan ang kaya ng misteryosong babaero na bilyonaryong 'to.

"Ipapasundo kita sa driver ko bukas. Be ready." I walked away. Hindi ko alam kung bakit ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Sobrang lakas talaga na para akong mahihimatay anumang sandal. I got to my car and I stared at the nothingness for a long while. What is happening to me? There is something happening inside of me and it scares the hibijibis out of me. Damn it! ***** "You bought a house? The house next door? Bakit?"

Tanong ko sa kanilang lahat kahit obvious naman pero malay naman natin, ‘di ba? Dahil sa tanong ko ay sabay-sabay silang napailing and I wonder why they haven’t found their mates yet. Alam kong matagal na silang nabubuhay and I really can’t help but wonder why they still haven’t found their other half. I know their life will be meaningful once they found their mates but unfortunately, hindi pa sila dumadating.

Si Bryan na may pagka-Intel at malakas ang physcology senses. Marahan akong tumango dahil wala na din akong balak itanggi pa ang totoo. Isa nga iyon sa mga reason kung bakit minsan ay parang nai-stuck ang isip ko lately. Pangalawa na iyong tungkol sa babaeng ihinatid ko sa hospital. Marami pang ibang gumugulo sa isip ko pero natatamad na akong sabihin. "Then why afraid to tell?" Si Kent. "Come on dude, what are friends are for?"

Parang matagal na kaming magkakilala. Napakurap ako sa gulat. Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko. Hindi takot. Hindi rin kilig. Isang halo ng curiosity at kaba. “Why me?” mahina kong tanong sa sarili ko. Sa dami ng babae sa mundo, bakit ako ang pinicturan niya? ‘Bakit ako ang pinost niya? Bakit ako ang minessage niya?’

Lalo na kung masakit yung mga salitang binitiwan niya tungkol sayo. Napapikit ako, I’m wondering why I'm doing this. Huminga ako nang malalim at nagtuloy sa pupuntahan ko. Madami akong nasalubong na kapwa ko studyante, paulit-ulit nila akong tinatanong kung ok lang ba ako, tinatanguan ko lang. Wala akong oras makipagusap sa kahit kanino. Wala ako sa mood, siguro dahil na rin masama pa rin ang pakiramdam ko dahil sa sipon.

"Bakit ka nakahubad?!" "May naliligo bang nakadamit?" Oo nga, 'no? "E, ikaw nga rin 'tong sumasagot ng tanong ko ng isa pang tanong, e," sabi ko. Nanatili pa rin kaming nakatalikod sa isa't isa. "Bakit hindi ko napansing may CR pala diyan?!" "Malay ko sa 'yo," aniya. "Lumabas ka na nga dito!"

But why? *****