روايات وقصص ضمن Baguio Quotes

I rolled my eyes heavenwards, "Then pick someone to marry in them. Hindi 'yong ako ang pinipilit niyo." Hindi ko talaga maintindihan ang takbo ng utak ng mga lalaki. How can they talk about marriage like it's nothing? Parang papasok lang sila sa isang pintuan na puwede nilang labasan kung kailan nila gugustuhin. The way they seem so uneducated with this topic turn me off. Lalo na sa hambog na lalaking nasa harapan ko.

mayabang pang dagdag niya saka malakas na humalakhak. Binato ko siya ng fountain pen. Nasapul naman ito sa ulo na ikinasimangot ng gago. "Loko! Baka magka-AIDS ka n'yan. Maski yata babaeng aso papatulan mo, eh! Ingat ka, bro! Wala pang gamot d'yan," ani ko na bagaman biro may kalakip pa rin na paalala. "Ulol! 'Di naman ako pumapatol sa mga low class, 'no? May taste yata si Polaris ko," sabay himas pa niya sa pagkalalaki habang tila nag-iilusyon ng kalaswaan.

'' dagdag pa nito bago tumayo at pumasok ng kwarto niya. ****** ''Steff! Steff!'' ''H-Huh?'' Natauhan ako nang kumaway siya sa harap ko. ''Haay pre occupied ka nanaman. Ang sabi ko, kung pwede ba kita isama ng Baguio? May family reunion kasi kami gusto sana kita ipa-kilala kila Mommy." sabi niya at wala sa sarili naman akong tumango.

"Saan ka galing? Hala ka! Yari—" "Are you free?" putol ko sa sasabihin niya. "Ha? Bakit?" "Alam mo ba ‘yong Memorial Park sa Baguio? Pumunta ka ro’n." "What?! You mean Memorial... In tagalog, s-sementeryo? Are you there?" "Yeah," tamad na sagot ko. Narinig ko ang pagsinghap niya mula sa kabilang linya. "Ate, sinong—"

masiglang sigaw ni Miro habang nakayakap sa aming dalawa. Napangiti ako habang hinahaplos ang buhok ng bata. “We missed you too, Miro.” Pagbitaw niya, bahagyang nanginig ito at humawak sa sarili niyang braso. “It’s so cold here in Baguio! My breath even has smoke!” reklamo niya habang ibinubuga ang hininga upang ipakita sa amin ang maliliit na usok na lumalabas sa bibig niya.

Paunti-unti, nakatulog siya na yapos ng kanyang minamahal. Ang magdamag ng Maynila at Bagac ay nagkaroon ng pagkakaisa. Nabigyan ng kapayapaan ang bawat isa hanggang sa sumapit ang paglitaw ng liwanag. Pinakauna muli nagising si Kuya Bobby at agad na tumungo sa kanyang van upang ihanda na ito sa nakaamba naming paglalakbay pabalik ng Maynila. Ilang oras pa ang lumipas at gising na ang lahat at kanya-kanya na kaming asikaso ng aming mga bagahe.

I always find my mistakes when I'm already cool off. "Buddy andito lang kami ni Jordan. Just open up! Bakit hindi tayo ulit maghiking. Let's go to Baguio that's place is better to cool you off." Sabi niya. Sumandal ako sa sofa at pumikit ng sandali. Bumuntong hining ako bago siya sinagot.

Pasado alas otso na ng gabi at wala na rin akong ibang makita kun'di ang ilaw sa poste at ibang puno, na napapanglawan ng liwanag mula sa ilaw ng poste. "Baguio." baliwalang sagot niya at hinila na ako papasok sa malaking bahay na ngayon ko lang halos napansin. "Family house namin. Dont worry, wala dito ang mga magulang ko nasa U.S... Feel at home."

All by his doing is all means to me. Kung minsan napapaisip na lang talaga na sana nga mabuhay ako sa ibang panahon tapos hindi kami magkamag anak ni Uncle. Hapon na naman at mamaya gabi na. Ganon kasimple ang buhay dito sa Baguio. Nagpunta naman kami dito pero hindi ko akalain na may mas gaganda pa pala sa lugar na napuntahan namin ng mga kaibigan ko.