Baguio Quotes Novels & Stories

Pasado alas otso na ng gabi at wala na rin akong ibang makita kun'di ang ilaw sa poste at ibang puno, na napapanglawan ng liwanag mula sa ilaw ng poste. "Baguio." baliwalang sagot niya at hinila na ako papasok sa malaking bahay na ngayon ko lang halos napansin. "Family house namin. Dont worry, wala dito ang mga magulang ko nasa U.S... Feel at home."

Hanggang magpaalam na ang binata na uuwi ng Baguio na dahilan ng mas malala nilang sumbatan. "Ayoko sanang magsalita pero masakit eh! Oo alam ko matalas ang dila ko kung magsalita. Hindi ko mapigalan ang umiyak! And as you can see, my tears keeps falling down to my face! Pero isipin mo sa ilang buwan nating pagsasama itinuring na kitang kapatid higit pa roon! Sige nga sabihin mo sa akin kung kasalanan ko if I have that sharp mouth. Analyze what I'd told you if that's too much for you.!Tell me! Tell me."

--- --- --- --- Pero bago ako makapagsalita. --- --- --- Nagsalita si Victor. --- --- --- "Alam mo ba, Quinn?" --- --- --- "Ikaw ang dahilan kung bakit nabigo ang plano ko." --- --- --- Napatingin ako sa kanya. --- --- --- "Ako?" --- --- --- Tumango siya. --- --- --- "Noong bata ka pa..." --- --- --- "May nakita kang bagay na hindi mo dapat nakita." --- --- --- "Isang bagay na maaaring magpabagsak sa akin."

Pinapanood nila ang mga ilaw sa kabahayan ng Baguio City at nagmistulang bituin na kumukuti-kutitap. "Huwag kang magpasalamat sa akin, asawa ko. Sa AMANG LUMIKHA tayo magpasalamat. Dahil ipinahintulot niyang mayroon tayong kilalang tulad ng mag-amang Ancheta. Mga taong handang tumulong. Still, nais ko ring magpasalamat sa iyo, honey. Dahil kahit apoy ang tumupok sa kumpanya ay hindi ka nawalan ng pag-asa."

Yon nga ang sabi sa isang quotes na nabasa ng dalaga. "It is better to love and to be loved than to have never loved at all." “Pero bat ganon?” “Bakit tila yata masheeeket?”

speechless! "she even knelt down to your father inlaw makalaya ka lang sa mga Yu" wala na tuloyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi na nagpapigil at nagmistulang bagyo na sabay sabay nang kumawala ang lahat ng emosyon sa kailaliman ng kaibuturan ko. Tila bagyo na ayaw nang papigil ang luha kong tuloy tuloy nang bumubuhos sa mga mata ko.

Weh? “Sabagay bata kapa nung huli tayong nagbakasyon sa batangas, Hindi mo na siya namumukhaan. Nito kaseng bakasyon hindi ka sumama samin sa batangas 'e! ayan hindi mo nakita si Ace.”

I rolled my eyes heavenwards, "Then pick someone to marry in them. Hindi 'yong ako ang pinipilit niyo." Hindi ko talaga maintindihan ang takbo ng utak ng mga lalaki. How can they talk about marriage like it's nothing? Parang papasok lang sila sa isang pintuan na puwede nilang labasan kung kailan nila gugustuhin. The way they seem so uneducated with this topic turn me off. Lalo na sa hambog na lalaking nasa harapan ko.

Bagkus, lalo pa nga itong humigpit. Hokage moves nanaman ang gago! lihim kong wika habang nakatingin sa mukha niya. Sa pagkakataong iyon, hinayaan ko na lamang siya at hindi na ako tumutol pa. Isa pa, masarap sa pakiramdam na may isang taong nag-aalala sa'yo. Pinasadahan ko ng tingin ang kaniyang mukha. Sa itsura niya ay mukhang s'yang pagod. Nanlalalim rin ang nga mata niya na parang wala pa siyang tulog. Pati na rin ang suot niyang long sleeve polo at slacks ay lukot at mukhang marumi. Ipinagtaka ko naman iyon kung kaya't tinanong ko ang bruho. "Teka! Sa'n ka galing? Bakit gan'yan ang itsura mo? Mukha kang nakipagbuno sa sampung kabayo, ah?" tanong ko sa kan'ya.

"Saan ka galing? Hala ka! Yari—" "Are you free?" putol ko sa sasabihin niya. "Ha? Bakit?" "Alam mo ba ‘yong Memorial Park sa Baguio? Pumunta ka ro’n." "What?! You mean Memorial... In tagalog, s-sementeryo? Are you there?" "Yeah," tamad na sagot ko. Narinig ko ang pagsinghap niya mula sa kabilang linya. "Ate, sinong—"