Baguio Quotes Novels & Stories

AMIRE ATHANASIA VLADIMIR DIAZ Age: 20 Nationality: Filipino Current Assignment: Main Vampires Association, Australia Previous Location: Philippines Huminto ang tingin ko sa word na Baguio. Muli kong naalala ang malabong image—cold air, isang babae, at boses na tumatawag sa pangalan ko. Hindi ko pa rin makita ang mukha niya, pero malinaw ang pakiramdam na mahalaga ang memory na iyon.

Ilang mura na rin ang nasabi ko pero ayaw pa rin talaga. "Kung sino ka mang putanginang mathematician ang nag-imbento nito, sisiguraduhin ko sa 'yong sasaksakin kita kapag nagkasalubong tayong dalawa. Pinapahirapan mo mga estudyante, letche ka! Kapag bibili ba 'ko ng bigas sa tindahan magagamit kitang bwesit ka?!" Inis na bulong ko sa sarili habang diin na diin ang paghawak sa aking ballpen. Pinahiran ko ang aking luha.

"Sa Baguio tayo pupunta?" "I want this night to be memorable, Princess. Kaya gusto kitang dalhin sa Baguio para kumain sa sikat na restaurant doon." Nagbuntong hininga ito. "I know marami kang mga katanungan, but don't worry sasagutin ko kung ano man ang tatanungin mo sa'kin."

may lungkot sa boses na sabi niya kaya napasinghap ako nang malakas. Is this kind of a joke? Ilang buwan na naming napagplanuhan ang bakasyon naming ito. Ilang beses kong napanaginipan na nasa Baguio ako at kumakain ng strawberry. Ayokong hindi matuloy ang bakasyon namin. Ang daya niya. Ngayon ay sasabihin niyang hindi siya sasama? Ayokong mag-isa sa trip. Pagkatapos din kasi ng trip namin sa Baguio ay diretso na rin kami sa Sagada. Ngunit sayang naman ang paghahanda ko kung hindi ako tutuloy. Mas maigi pa siguro na pumunta na ako kahit mag-isa lang ako.

“I want fresh na galing sa Baguio Bhabe." “Bukas na lang ako pupunta sa Baguio pero as of now diyan mo na ako bibili sa groceries Bhabe." “Huwag kang magpakita sa akin ngayon at kahit na kailan kong ayaw mo akong bigyan niyan ngayon." sabi ni Cassy sabay pasok sa kuwarto nito. “Bhabe naman eh, fine ngayon na ako pupunta basta 'wag ka nang magalit sa akin and please stop crying." narinig pa namin sabi ni Anton habang hinahabol si Cassy sa kuwarto.

tanong niya ulit. “Eh ano pa gusto mong sabihin ko?” pinilit kong maging deadpan. “Have fun with your pine trees and strawberries?” Narinig ko yung tawa niya, mababa at amused. “Uy, nagseselos ka sa Baguio?” “Hindi noh,” mabilis kong sagot, kahit ramdam kong ang defensive ng tunog ko. “Ang sinabi ko lang, good luck sa traffic.”

"Thank God at buhay pa naman siya." Napangiwi siya sa tinuran nito. "M-mabuti naman," aniya. "Talagang mabuti!" angil naman nito. Makakain na nga lang. Hindi na nga lang siya magtatanong ulit. Baka bugahan na siya ng apoy ng dalaga. "Kailan tayo babalik ng Baguio?"

aniya na napapailing pa. “Galing kang Baguio diba? Balita ko maraming mumu don. Sure ako kaya ang weird mo ngayon, ay dahil na possessed ka!” turan ko habang namimilog ang chinita kong mata. Mahina siyang tumawa. “Crazy!” palatak niya habang natatawa. Gabi na ng makarating kami sa La-Union. Hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako sa kotse. Isang mahinang tapik sa pisngi ang gumising saakin.

Matulin ang takbo niya ng sasakyan pero pinagmamasdan ko pa ang nadadaanan naming tanawin. Sa tinagal ko rito sa Baguio ngayon ko lang napagmasdan ang paligid. Nakaka-relax pala ang pagmasdan ang naglalakihang puno na tinatangay-tangay pa ng hangin ang mga luntiang dahon. Naglalakihang mga bahay na ang mga disenyo ay mga sinaunang siglo pa. I didn't appreciate how beautiful Baguio was because I'm too focused on earning money to feed myself without depending on others, without asking my parents for help. That slowly, parting apart. And without minding why my bank accounts were all frozen.