Novel & Cerita Bahing Ng Bahing Sa Umaga

Katulad ng Lola niya ay tiyak na nagulat ang mga 'to sa kagandahan niya. Gumanda rin sa wakas! Nang makita si Birang ay agad niya 'tong nilapitan. "Ay aswang!" Nakahawak sa dibdib na sambit ni Birang ng makita siya. Aswang? Teka nga, siya ba ang tinutukoy nito? Nalukot ang mukha niya. "Aba, Birang, ang ganda ng umaga ko kaya wag mong sirain!" Maka-aswang naman 'to, parang di araw-araw nakikita ang sarili sa salamin.

Hindi niya lang masabi kung alam iyon ng anak dahil Hindi naman ito nagtanong sa kanya. " Magandang umaga ho sir." Nakangiting bati ng binata kay Roger. Tumango ang matanda at iminuwestrang pumasok na siya. Hindi pa siya tuluyang nakapasok nang hawakan siya bigla ng dalaga sa braso niya.

Tahimik ito habang sumisimsim ng alak. "Ayaw mo bang maligo? Hindi ka din yata naligo kaninang umaga eh." malakas na wika ko dito. Umiling ito at muling tumungga ng alak. Hindi ko na lang ito pinanasin at at inilubog ko na ang ulo ko sa tubig.

KINABUKASAN Maaga pa lang ay gising na si Rose, tahimik na naghahanda ng almusal. Sa bawat paghahalo ng lutong itlog at pritong tuyo, tila isang pangkaraniwang umaga pero hindi sa kanilang tahanan. Ang hangin ng dis-oras na ito ay may kabigatan na nagsasabing may mga pusong naglalaban, at mga tanong na hindi pa nasasagot.

AMIRA ISANG himala ngayong umaga na paggising ko ay hindi na muli akong binangungot na ikinatuwa ko naman dahil magaan ang araw at dibdib ko. Wala na akong masyado pang iisipi at iiyakan kada magigising ako na sana ay magtuloy-tuloy na.

LEAH POV HINDI ko alam kung bakit ang bigat ng dibdib ko pagkagising ko ngayong umaga. Para bang may hindi magandang mangyayari. It’s one of those weird feelings na hindi ko basta maalis—parang warning sign galing sa kung saan.

"Ba-baliw kaba? 8 pa lang umaga" "Alas kwatro ng umaga nagising na silang dalawa. Ang himbing ng tulog na mommy nila kaya hindi ka na namin ginising pa." Nakangiting sagot ni sa akin. Napaisip ako at tama rin naman ito. Mostly kasi ang gising ng kambal alas kwatro ng umaga kaya kapag tutungtung na ng alas otso. Tulog na naman ito at magiging ng alas diyes. "Se-Sevy!" Saway na tawag ko. Nakasiksik na kasi ito sa leeg ko at nagsisimula ng halik halikan ito.

Masiglang bungad nito sa kanya habang patuloy ito sa pagwawalis sa sahig. “Magandang umaga rin, Mameng.” Ganting-bati rin niya rito. “Aba... ang ganda ng umaga natin ngayon ah. Anong meron?” puna pa nito sa kanya. “May mantikilya pa ba tayo riyan?” sa halip ay tanong niya. Nagtaka si Mameng sa pag-iiba ng tanong niya. “Meron. Bakit?”

Ang umaga ay dumating na may kakaibang katahimikan. Hindi na ito ‘yung uri ng tahimik na may banta, kundi tahimik na may kasamang paghinga ng bagong simula. Sa loob ng bahay, ang mga kurtina ay bahagyang sumasayaw sa ihip ng hangin, at sa unang pagkakataon, may amoy na ng tinapay at kape — hindi ng dugo o usok.

bati ko dito na nahihiya dahil baka naikwento sakanya ng apo niya ang nangyari kagabi. "Magandang umaga din apo ay este iha." tilang pabirong sagot naman nito sakin na hindi ko alam kung tatawa ba ako o hindi ngunit si abe ay tumawa nang malakas na tila ayon ang pinaka-nakakatuwang biro salahat.