Bahing Ng Bahing Sa Umaga Novels & Stories

Mukhang puyat na puyat ito kaya napakunot ang aking noo. "Magandang umaga hija. Pasensya na at na-late ako ng gising, nanuod kasi ako ng paborito kong teleserye kagabi," kinikilig nitong wika sa akin kaya napailing ako. Mukhang may asim pa si Manang, kinikilig pa rin.

Ang babae naman ay nginitian lamang ako. "Magandang hapon din po." Sagot ko. Sa ilang araw na pananatili ko dito ay may ilang bisaya words na din naman akong naiintindihan. Bisaya words like what the old man just said, as well as Maayong Buntag which means Good Morning and Maayong Udto which means Good Noon. I was about to ask them kung ano ang kailangan nila when I felt Deolino's presence behind me. I even flinch when he spoke.

Basta, huwag mo lang akong pigilan na mahalin ka kahit sa patagong pamamaraan lang. “Bella, alam mo ba, kapag umuulan umiitim naman ang ang ulap. Kahit na ilang beses pa itong umiyak, tumitila pa rin ito. Pero, minsan dahil sa sobrang bigat. Mas malakas at maraming tubig ang umaagos. Pero, sa huli tumitila pa rin ‘di ba? Alam mo kung bakit? Syempre dahil sa likod ng malungkot na langit. May natitira ps rin’ pag-asa. Kahit ilang oars pa siyang magdusa, pinipili pa rin niya ang magtiwala. Kaya naman, kapag nagtitiwala siya, lumakas ang loob niya. Tapos, bigla na lang ito titla, kasabay nang pagsalubong ng liwanag. Liwanag na nagbigay nang pag-asa. Kaya, kahit na ano pang kalung kutan ang dumat

Mukhang nabigla ito sa bigla kong pagbangon. "Good morning." Bati nito nang mahimasmasan sa pagkabigla. Anong sabi niya? Good morning? Tila wala sa sariling iginala ko ang aking paningin. Takte naman! Mula sa bintana ng silid ay makikita ang lumalagos na liwanag na nagmumula sa labas ng bahay. Umaga na? Ibig sabihin ay gano'n katagal ang naitulog ko?

First Morning as Husband and Wife Hindi sumisikat nang mabilis ang araw. Parang sinadya pa nitong dahan-dahanin ang pagbubukas ng umaga. ⸻ Sa loob ng bahay, tahimik. Pero hindi na yung tahimik na mabigat. Kundi yung klase ng tahimik na parang hindi na kailangang pilitin ang kahit ano.

Kinabukasan Maaga akong nagising at nakita kong tulog pa si Heart. Nagpunta ako sa kusina para maghanda ng agahan. Habang nagluluto, hindi ko maiwasang kumanta. Nang matapos, nagulat ako nang marinig ko ang boses ni Heart. “Good morning, mahal,” bati niya, na nakangiti habang nakaupo na sa lamesa. “Good morning din, mahal,” sagot ko, bahagyang nauutal dahil sa nakakabighani niyang ngiti.

Sylaila POV May kakaiba akong napansin pagkagising ko ngayong umaga. Hindi ko agad maipaliwanag kung ano iyon. Nakatingin lang ako sa kisame ng apartment habang nakahiga, nakayakap si Isla sa tagiliran ko. Karaniwan kasi, kapag nagigising ako sa umaga, parang may mabigat na nakapatong sa ulo ko. Madalas masakit ang sentido ko. Minsan naman, pakiramdam ko ay lutang ako at hindi ko maalala agad kung anong araw o anong plano ko.

Third Person POV Lunes ng umaga, maagang nagising si Ysa. Naligo, nag-ayos, at naghanda para sa araw na ito. May Alay Lakad ng San Antonio kaya dapat hindi siya mahuli. Hindi dapat siya ma-late dahil nakakahiya. Pababa na siya ng hagdanan nang makasalubong niya si Manang Tes. “Oh, ang aga mo naman yatang nagising, anak,” nakangiting sabi nito.

Mabilis siyang nagbihis bago nginitian si Samarah. "Good morning," nakangiting sabi niya. Nakataas ang kilay ni Samarah. "Anong good morning? Tanghali na talaga. Bangon na! Makapagluto na ako ng ulam natin ngayong tanghali. Kumain ka na muna bago ka umalis."

Caleb’s POV Ang umaga ay tahimik isang uri ng katahimikan na bihira sa buhay ko. Walang kaluskos ng mga papel walang kahit anong distraction sa loob ng silid Tanging kaming dalawa lang ang naroon.