Bahing Ng Bahing Sa Umaga Novels & Stories

"Sigurado ba kayong hindi pa siya dumarating? Wala ba siyang sinabing pupunta sa ibang lugar? Wala ba siyang iniwan na mensahe o utos kung saan siya pupunta?" Lahat sila ay sabay-sabay na umiling. "Wala po talaga, Miss. Simula noong umalis siya kaninang umaga, wala pa kaming nakikita o naririnig mula sa kanya. Hindi po siya umuwi kahit saglit lang." iyon nalang ang kanilang sinabi kahit ang totoo ay dalawang araw ng hindi umuuwi ang kanilang amo .

Kinabukasan ng Umaga Maagang umaga. Maambon pa rin sa labas. Tahimik ang buong paligid maliban sa mahinang pagtili ng hangin sa siwang ng bintana. Sa loob ng kwarto, banayad na liwanag lamang mula sa kurtinang cream ang tumatama sa mukha ni Ashley.

Katulad ng Lola niya ay tiyak na nagulat ang mga 'to sa kagandahan niya. Gumanda rin sa wakas! Nang makita si Birang ay agad niya 'tong nilapitan. "Ay aswang!" Nakahawak sa dibdib na sambit ni Birang ng makita siya. Aswang? Teka nga, siya ba ang tinutukoy nito? Nalukot ang mukha niya. "Aba, Birang, ang ganda ng umaga ko kaya wag mong sirain!" Maka-aswang naman 'to, parang di araw-araw nakikita ang sarili sa salamin.

Jenelyn Ang matinis na tunog ng pito ang unang bumasag sa katahimikan ng umaga—isang tunog na tila direktang tumusok sa tenga ko at agad nagpaalala kung nasaan ako. Military training pa rin at huling umaga na namin dito ngayon. Konting tiis na lang at bukas ay babalik na kami ng Manila.

Parehas silang ngumiti sa isa't-isa at binusog ang mga mata sa magandang tanawin na nakalahad sa kanilang harapan. Ang magandang pag-usbong ng araw ang nagmamarka sa bago na namang kabanata ng buhay. Sunrise symbolizes new hope and life. A new beginning that people need to live and embrace. "I hope that one day things will be okay with us, Anjelouv. Sana dumating ang araw na maging malaya na akong makasama ka. We've been through a lot already. Sana ngayon pagbigyan na tayo." Namamaos na usal ni Zak.

Sa bahay-ampunan na nasa dulo ng bayan, laging maaliwalas ang umaga. Hindi dahil may kampana o orasan na tumatawag sa mga bata para gumising, kundi dahil sanay na silang magising bago pa man sumilip ang araw. May mga batang umiiyak sa panaginip, may mga batang nagigising sa gutom, at may mga batang basta na lang bumabangon dahil iyon ang nakasanayan.

Ba't kase naalala mo yon? Umiling ako at bumangon. Humakbang ako patungo sa may bintana at binuksan ito. "Woah..." Namangha nalang ako dahil sa sobrang ganda ng tanawin dito. "Maganda naman pala dito eh, lalo na pag umaga." Napapangiti nalang ako dahil sa mga punong nakikita ko sa paligid. Nakakatakot lang pala silang tignan pag gabi pero sa umaga ang ganda, para namang enchanted garden.

​Ang umaga sa probinsya ay laging nagsisimula sa huni ng mga ibon at ang amoy ng kape na humahalo sa preskong hangin. Para kay Arah, ang bawat umaga ay isang paalala na siya ay buhay, na siya ay malaya, at na ang sakit na kaniyang dinadala ay unti-unti nang humihilom. Ngunit sa umagang ito, ang kapayapaang kaniyang kinagisnan ay biglang nabalisa.

Misha’s POV Umaga nun, at kagigising ko pa lang. Nakapikit pa ang mga mata ko habang unti-unting nag-a-adjust sa liwanag ng bedroom namin. Malamig ang hangin na pumapasok mula sa bintana, pero may kung anong mabigat sa dibdib ko. Hindi ko maintindihan kung bakit, pero parang may mali sa araw na ‘to. Kinapa ko ang cellphone ko sa tabi ng kama, automatic na routine ko ‘yon sa umaga. Ilang notipikasyon ang bumungad agad sa screen, pero may isang headline ang bumungad sa akin na parang suntok sa sikmura.

Anong nangyari? "Morning." Daig ko pa ang naparalisa sa kinahihigaan ko ng marinig ko ang pang umagang boses niya. Tila ba nang-aakit at parang kagagaling lang sa mainit na p********k. Putris ano ba 'tong iniisip ko?! Akmang tatayo na sana ako ng humigpit ang hawak niya sa baywang ko. Dama ko rin ang pinong balahibo na kumikiliti sa hita ko. Bukod pa roon, mas lalong nagpatindig ng balahibo ko ang unti-unting pagtigas ng bagay na nadarama ko sa malapit sa puson ko.