Novel & Cerita Bakit Nasasamid Ang Isang Tao

sabi nya at base sa mukha nya ang irita Sasagot sana ako pero pinigilan nya ako, "Ako muna, pwede?" Wala akong nagawa kundi tumango "Nung una, kaya ko tiisin ka. Pero nung makita kong kaya mo akong hindi pansinin din, at nakita kong masaya ka sa iba. Damn! Ang sakit isipin! That should be me!" Irita nyang sabi Wala akong nagawa kundi ang yakapin nalang sya

Mababakas sa mukha n'ya ang talaga namang pagka-excite at ang matinding saya na matutupad na naman ang isa sa mga gusto n'ya. "Bakit ka nanginginig?" tanong ko. "First time ko nga 'di ba? Hindi ko alam ang feeling pag nasa taas na tayo." saad nito "Hindi naman 'to kasing tindi ng ibang rides. Mabagal lang naman ang takbo nito. Kaya wala kang dapat na ipangamba."

Nasasaktan din siya oo pero pano namn ako "Sa panahong kailangan ko ng ina nasaan ka? Panahong gusto kong magsumbong kasi inaaway nila ako? Nasaan ka? Sa panahong gustong gusto ko ng masasabihan ko kasi pinuri ako ng guro namin sa language kasi mahirap daw yun pero ako nasabi ko ka agad, yung kaarawan ko? nasaan ka ha?" Napaluha ako ng makita ko ang luha sa mga mata niya. ngayon lang ako nagsalita tungkol sa totoo kung nararamdaman pero bakit na kokonsensya pa ako?

Taas baba ang dibdib ko. "Magnanakaw lang naman ako, pero bakit parang pumatay na ako ng tao dahil sa parusang nakuha ko?" Nanghihina kong bulong. Nakabibinging katahimikan ang namayani sa pagitan namin. Wala ng masyadong tao dahil malalim na rin ang gabi. Walang nag lakas ng loob na gumawa ng ingay maliban na lang sa ingay ng mga sasakyan.

Nakakunot-noo kong pag-uusisa. Naramdaman ko rin ang biglaang pananakit ng ulo ko nang subukan kong umupo sa isang kama. Nasalat kong muli ang unan na hinigaan ko at doon ko napagtantong basa nga ito. Umiyak ba 'ko habang natutulog? "Mukhang nanaginip ka ng masama hija. Nais mo ba itong pag-usapan?" tanong niya sa akin .

"BAKIT AYAW MONG MAGPAKITA SAKIN KUNG TALAGANG BUHAY KA?" "Buhay ako. Hindi ako mamamatay. Di ba't nakita mo ako sa airport? Aalis ka na pala. Bakit? Tatakasan mo ba ako ulit? Iiwanan mo ba ako ulit?" "MAY NANGYARI LANG SA EROPLANONG SINASAKYAN NAMIN KAYA KAMI NAKABALIK. PERO KUNG HINDI, NATITIYAK KO, HINDI MO NA KAMI MAGAGAMBALA PA SA AMERICA."

Bakit parang tumigil ang mundo. Bakit... Ngumisi ako.. "Paano ka naman matutuwa kung ako mismo ang kikitil sa buhay mo." Pilit na ngiti ang isinagot niya. G umulo sa isipan niya ang sinabi ko. At ang sumentro sa isipan niya... ...sa lahat ng taong kilala niya... Ako lang ang kakaiba... Totoo naman ... Madiin ko siyang tinitigan.

Paulit-ulit na tanong, paulit-ulit na paninisi sa sarili na siyang lumilikha ng sariling katunggali, naghahanap ng sagot sa tubig at naghahanap ng bubugtungan ng galit sa buhangin. Pinilit kong iunat ang aking ulo upang magawa kong makuha ang posisyon na gusto ko, parang buhat ko isang toneladang bakal sa sobrang bigat at sakit nito, ilang saglit pa ay muli akong umubo ng walang tigil at pilit hinahabol ang hangin na di mapagbigyan ng aking lalamunan na pigilin lumabas at makapasok. Lumapit sa akin ang isang nars upang akoy alalayan, hindi ko gaano maintindihan ang kanyang winiwika gawa ng siya nakabalot nang pamproteks yon na animoy mga astronaut sa kalawakan pero isa lang ang tiyak ko, pin

Bakit ba ‘yon ang sinabi ko? “O, ikaw ang nagku-kuwest’yon ng pagmamahal mo sa tao?” tanong ni Jin. Tuluyan na akong hindi nakasagot pa dahil hindi ko na rin alam kung ano ba talaga. Sobrang gulo ng isip ko. Kung magulo noon, mas naging magulo ngayon.