Excuse Letter Tagalog Dahil May Sakit Novels & Stories

he screams at me. "H-have mercy on me" I stuttered saying, I was so scared and didn't know what to do. "Wala akong dahilan para buhayin ka!" Bakas sa kanyang mukha ang sakit at paghihirap ng isang ama na nawalan ng anak. Sa bawat salita na lumalabas sa kanyang bibig ay puno ng puot at pagdurusa ng isang magulang. I feel pity for him but the fear overflows even more... "W-e both just l-ost a loved one, isn't that enough compensation?- Whatever my father did, it's not my fault so please let me go-"

Ang sakit. Ang sakit na mas pipiliin niyang hindi na lang ipanganak at makita ang mundo kaysa naman maranasang mahalin ng Daddy niya ang Mommy niya na nag dulot ng matinding sakit sa kanilang lahat. "I'm sorry," I said apologetically. "Tinanong mo ako noon kung may bagay ba akong kinaiinggitan sa inyong mga kapos sa buhay pero hindi ako sumagot."

Mas mabait at mas friendly ang isang ‘yon kumapara sa dalawa pang kapatid na parehas ay suplado. “Hindi siya! Si ano…s-si Ate Sabel! Tinamaan ng dengue kaya ayon…naka-confine.” Mabuti at magaling akong umisip ng palusot. Ayaw ko munang ipaalam sa iba ang tungkol kay Jimin. Sa amin na lang muna ng pamilya ko iyon. “Oh, alright! Get well soon to Ate Sabel. Tell her I badly miss her cooking.”

"kahit sobrang sakit." "Shhh, darling i'm sorry too. Sorry kung wala si mama habang nasasaktan ka." tumango na lamang si Yesha. Hindi siya humihiwalay sa yakap ng kaniyang mama. Pakiramdam kasi niya ay gumagaan ang lahat. "M-ma," "Hmm?" "Uwi na tayo sa atin..."

Liam's voice from my left pulled me out of my deep thoughts nang sabihin niya 'yon. Huminga muna ako ng malalim before I answered him with a bitter smile. "Hirap parin akong makatayo ng maayos sa sarili kong mga paa, Liam. And this place wasn't helping me at all dahil sa liit nito. Nababagot na rin ako rito that was why I submitted a request to my doctor this morning na sa bahay nalang ako magpapagaling. Gusto kong makalakad agad dahil may mga bagay pa'kong dapat gawin after I recover from this." I informed him without even looking at their way, just staring outside.

Gumigiti ang masaganang pawis sa noo at leeg ni Monsour habang tinitiis niya ang sumisigid na sakit sa kanyang tagiliran. "Just help me get off this damned bed! And out of the damned hospital! Will you?" ang mariing utos niya. "You've put me in this damned situation. But I'm not blaming you. All I'm asking from you--is to take me to Samantha!" Ang maikli ngunit pagalit na pahayag ay nakapagpahina na nang husto sa kanya. Nakalamukos sa isang kamao niya ang malutong na papel ng resignation letter ni Samantha. Pagkabasa sa pormal na mensahe, agad niyang ginusot ang sulat.

the young girl exclaimed, her eyes widening with genuine interest. "I thought it wouldn't get any better, but I was clearly mistaken. I'm sorry," Kai apologized to the young girl. "Ba’t ka— ay ano ba! Don’t sorry me. You should be happy today! ‘Wag sad! (Why are you—oh, never mind! Don't apologize to me. You should be happy today! Don't be sad!)" the young girl corrected Kai. "I'm already happy, thanks to you," Kai replied, his smile reflecting his genuine gratitude.

May pasok pa bukas! I stood up. Tama nga ako na hindi ko magagawang makalakad nang maayos dahil muntik na akong matumba kaagad. Naglakad ako papunta sa CR pero ang dami kong nabunggo at alam kong galit na sila sa akin. “Aray, ano ba!” “Sorry!” “Ano ba ‘yan!” “Tumingin ka nga sa dinaraanan mo!”

na gusto mo siyang makasama "Thank you sa paghatid. Ingat ka." I said coldly. Mabilis akong bumaba ng sasakyan at walang lingunan na pumasok sa gate. Mabilis akong naglakad para makarating sa kwarto. Pagkasarado ko palang ng pinto ay tuluyan na akong sumabog. Tuloy tuloy na ang agos ng luha ko. Napahikbi ako lalo na ng maramdaman ang pagbabara at sakit sa lalamunan. Siguro dala narin ng sama ng loob kay Khael, sa mga taong nanghuhusga sa akin at sinabayan pa ng broken friendship ko kay Chris.

Sinaksak niya ako sa parte ng aking tagiliran, nais ko mang sumigaw dahil sa sakit ay nagawa ko nalang ay mag ngitngit ng ngipin dahil sa sakit. ""Masarap ba?"" Tumango nalang ako. Tila nag iba ang ekspresyon niya. Dalawang saksak pa ang binigay niya sakin isang himala nalang kung bakit buhay pa 'ko ngayon.