Novel & Cerita Sasama Ka Ba Sa Paglalayag Bakit

“Ayos ka lang ba ate? Hindi ba't mahilig ka sa pagluluto, bakit parang nalulungkot ka?” nag-aalala niyang tanong sa akin. Napatawa naman ako ng kaunti upang hindi mahalata ang aking kaba. Mahilig lang ako kumain pero pagluluto ay walang hilig sa akin kaya’t hindi ko alam paano gagawin ko nito, kailangan ko na yatang magdahilan.

At ako pa mismo sasama sa kanya at huwag gumawa ng kahit anong ingay. "Bakit ba ano ba kasi kailangan mo sakin at bakit kinidnap mo po ako kung ayaw mo rin lang naman na marinig ang boses ko sana hindi mo nalang ako kinidnap dahil MAY KINIDNAP BANG TAHIMIK LANG!?" sigaw ko dito

Paniguradong kung nandito ang babaeng 'yon, kanina pa niya ako tinanong kung bakit hindi ako mapakali. Should I meet that stranger? Marahil ay wala naman siyang masamang pakay sa akin dahil ang meeting place na ibinigay niya ay isang public area ngunit, bakit hindi siya nagpakilala sa akin? Magpahanggang ngayo'y iniisip ko pa rin kung sino ang posibleng nagbigay ng sulat na 'yon.

Tumikhim ako at naka isip agad ng idadahilan. "Nasa Pilipinas ako, sa sarili ko pang bansa hindi ba kabastusan naman kung mag i english pa ako kahit na alam ko naman kung paano mag salita ng tagalog?" "Phew! Makabansa ka pala, hindi ako na inform." "Bakit?" "Wala naman, sasabihin ko lang sana sa'yong bukas mag papagawa ako ng tarpaulin na may nakalagay na suportahan ang sariling atin."

Hindi ka manlang mag papasalamat? ""Para sa'n?"" ""Dahil sa binigay kong pera?"" ""Hindi, reasonable ang pag bigay mo. Kung seryoso kang titira ka dito marapat lang na mag ambag ka."" ""P-pero sobra yan..."" ""Sino ba nag bigay sa 'kin nito?"" ""Ako."" ""Sinong may kasalanan?"" ""Ako..."" ""Sino ang mamatay tao?""

“Bakit, kung sasabihin ko ba nang mas maaga sa ’yo hindi ka magagalit sa akin? Hindi ito mangyayari sa atin?” “Why didn’t you attempt it? Baka maintindihan ko pa agad ang sitwasyon. And as I remember, tinanong kita ng ilang beses kung ano ang mabigat na problema mo. But what did you say? Hindi ka pa handa na sabihin sa akin ang ginawa mong panloloko sa akin, right?”

Pilit inilalayo sa kaniya ang aking bag. "B-bakit ko ipapakita saiyo sino ka ba?!" "Titignan lang naman. Defensive ka masyado. Siguro may tinatago ka diyan?" "W-wala!" Puno ng diin kong saad. Gustong may mai-prove na tama.

"Seryoso ba, ma? Nasaan na lahat nang sinabi ninyo sa akin? Kinain ninyo lahat? Bakit mama, kailan pa 'to? Bakit ka nag lihim sa akin?" To Be Continued…

Nalunok ko yata lahat ng sasabihin ko nang makita siya at bigla kong naitanong ang 'Bakit'? Bakit wala siyang kasing gwapo kahit na white t-shirt at blue jogger pants lang ang suot niya? Bakit ang hot niya sobra kahit na naka sandal lang siya sa pinto at nakahalukipkip ang mga braso? Bakit ang bango-bango niyang tingnan kahit may ilang butil ng pawis akong nakita sa noo niya? Bakit may bakas ng galit at pag babanta ang tono nito nang bitawan ang mga sinabi kanina? At bakit ako apektado sa mga titig niya palagi?

kakaiba sa paraang espesyal? Nakakatawa. Nakakatawa at nakakaawa ako. Para akong tanga. Alam ko namang mangyayari 'to eh bakit ganto pa rin ang nararamdaman ko? Hindi ba dapat maging masaya ako para sakaniya? At least hindi siya mabubuhay na nasasaktan o mag-isa dahil nakatagpo na rin siya sa wakas ng isang taong magpapasaya sakaniya. Ganun naman talaga dapat diba? Eh Bakit pa rin ako nasasaktan ng ganito?