Bakit Umaalulong Ang Aso Novels & Stories

Akala ko, mapapagalitan ako dahil nag-uwi ako ng aso. "Bigay sa 'kin 'to ni Arthur, Ma," saad ko. "Ano naman ang pumasok sa isip niya at binigyan ka niya ng ganito k-cute na aso?" tanong pa ni Mama. Kinuha niya sa 'kin 'yung aso at siya naman ngayon ang may karga-karga. "Wala lang po, na-trip-an niya lang po, Ma," tugon ko.

Why? "Why, Azul?" Tumahol ang kausap na aso. I bent my knees to pet him. Biyernes ng umaga. Kakatapos ko lang itong pakainin kaya ang laki sa layaw na aso, nakahilata na lang ngayon sa sahig na animo'y kontento na sa buhay. Napangisi ako. "Nauna ka pa sa akin kumain, ha? Spoiled ka."

Umusok ang paligid ng matalas niyang features habang pabigla niyang binuksan ang ilang butones ng polo, para bang nabibigatan siya sa sarili niyang init ng ulo. Tahimik lang si Alizee, nakayuko habang pinapakain ang mga askal na nakapalibot sa kaniya. Nang matapos kumain ang mga aso, isa-isa silang humilata para magpahinga. Pagkaraan ng ilang minuto, isinuksok ni Arion ang phone sa bulsa ng suit at tumayo. “How are you going home?” tanong niya, malamig ang tono.

"Hindi ko akalain ang ikinikilos ng mayayamang tao at kung pano sila mag aksaya ng oras, pera at pagkain" "Mas mahal pa ang kinakain ng kanilang mga imported na aso at may breed na pusa na hindi naman nila napapakinabangan, maswerte tayo at may kalabaw tayong ipastol mo lang at pakainin ng damo ay maaasahan mo na at mas mabigat pa ang ginagawang trabaho kumpara sayo." "Yung mga pusa nila naka aircon, may gamot pa. Nakahilata buong magdamag at halos subuan pang kumain."

Hinawakan niya ang kamay ko, pinagmasdan ang bawat daliri ko na tila sinusuri ang isang mamahaling alahas. "Wala ka namang kapansanan sa kamay," bulong niya, ang init ng hininga niya ay dumadampi sa balat ko. "Bakit napakapangit mong pumitas ng bulaklak?" "I’m so sorry, Mr. Buenavista," sagot ko, hinarap ko ang mukha niya. "Hinabol kasi ako ng aso niyo. Alam niyo po ba ang sabi nila? Ang aso, nagmamana sa amo. Kung baliw at nangangagat ang aso, malamang mas malala ang ugali ng may-ari."

"Eh, sabi mo kasi dati, kapag itatapon na pagkain, pwedeng ipakain sa aso, kaya ipinakain ko." Halos maghiwalay ang kaluluwa ni Aleli at ang kanyang katawan sa ginawa ng katulong. Parang malapit na siyang makasaksak at tuluyang nakapatay. Hindi na umabot ng kinabukasan ang pinakamamahal niyang aso, na nabili niya ng bente mil. Inalagaan ng tatlong taon, at ngayon, naging biktima ng may pampurgang egg pie.

Mukhang magiging palpak pa yata ang magiging katwiran niya dito. “Hindi naman ito mahirap alagaan at hindi nakakabalda. Lilinisan lang din ang kulungan. Bibigyan ng pagkain at tubig. That’s it. Mas mahirap pa nga ang pag-aalaga ng aso o kung hindi kaya ay mga pusa.” “Kung ganun ay kaya ng alagaan iyan ni Miss Dankworth, nakaya niya nga ang mga pusa…”

"Salamat po! Ang sarap po kasi lagi ng luto ninyo kaya napaparami po!" "Asus, ayos lamang iyan! Grabe rin ang alala namin tuwing nawawalan ka ng ganang kumain!" Aniya saka nagpaalam na bumalik na sa kusina dahil baka masunog ang kanyang niluluto.

Dahan-dahan itong lumapit hanggang sa maramdaman ni Kasumi ang mainit nitong hininga sa kanyang tainga. "Wag kang mag-alala, Mrs. Anderaon," malalim at mapanuksong bulong ni Aslan na nagpatayo sa balahibo ni Kasumi. "Noodles lang ang lulutuin at kakainin ko sa kusina. Hindi ikaw… sa ngayon." Bahagyang napaurong si Kasumi nang maramdaman niya ang paglapit ng mukha ni Aslan. Ang mainit nitong hininga ay tumatama sa kanyang balat.

Akala niya Ayumi ay magtatapon lang ng mga gulay sa basurahan ng penthouse. Ngunit si Ayumi, na hindi na masyadong natatakot sa titig o mood swings ni Hunter, ay tumugon nang may bahagyang ilong, may nakatagong galit sa ilalim ng kalmadong boses “Bababa ako at pakainin ang mga aso!” sagot ni Ayumi “Tiyak na may mga asong gala na magugustuhan ang luto ko. They have better taste than some people I know.”