Bakit Umaalulong Ang Aso Mga Nobela at Kwento

Tanong niya. “Ang alam ko, wala silang aso.” Mas lalo siyang natuwa. Kung walang aso, mas madali niya iyong mapapasok dahil hindi naman kasing talas ng aso ang mga pang-amoy ng mga bantay duon.

Pambabalewala ko naman. Isang malakas na tahol na ang bumungad sa'min at lumabas sa dilim ang isang malaking aso. Hindi lang basta Aso. Isa syang klase ng Pitbull Dog. Yung pinaka-panget na klase ng Aso sa paningin ko lang at nakakatakot ito. "Jung... Kook!" Nanginginig na boses ko sa takot. Gusto kong tumakbo pero naka-Lock ang pinto.

seryosong saad nito. "Why you!" Halos umusok ang ilong niya sa sobrang iritasyon. "See what I mean?" Bigla siya nitong kinabig muli at siniil nang isang mapusok na halik sa labi. Halik na inaasam-asam niya noon.

Ba't parang hindi lang munting nilalang ang nasa likod nito? Paano ba naman at napakalaki ng anino nito! Patuloy ang malakas na paggalaw ng talahiban hanggang sa lumabas mula rito ang isang . . . .aso Isang aso?! Bahagya akong nakahinga ng maluwag nang makita kong isang purong puting Shih Tzu iyon. Ngunit kahit pamilyar sa akin ang hayop na iyon, pinanatili ko parin ang pagiging alerto sa paligid.

nabuhay ang excitement sa katawan ko habang kinukuwento kung gaano kamangha-mangha para sa akin yung aso. "Normal yun, lalo na kung may lahi yung aso. Baka yung lahi nung aso ay talagang malaki. Hindi mo ba naaalala nung bata ka pa, pumunta tayo sa Baguio kasama ang mama at papa mo, nagpa-picture tayo sa asong malaki. Mas malaki pa nga yata sayo yung aso" naaalala ko nga. Nakita ko iyon sa album namin nang minsan ko itong tignan.

KEYLA Nakakakilabot ang mga tahol ng malalaking aso! At napakabilis din nilang tumakbo! Nahihilo na rin ako sobrang sakit na ng sugat ko. Kahit magpasikot-sikot ako sa damuhan siguradong matutunton ako ng malalaking aso na yun. Hindi ko na alam kung makakaalis pa ba ako at kung aabot pa ba ako ng buhay!

Nang marinig iyon, bahagyang nakahinga si Julien at nagtanong nang may pagtataka, "Bakit ka pa nag-aalaga ng napakaraming aso kung hindi naman para sa kita? Mukhang mahal mo talaga ang mga aso." "Hindi naman ganoon," kaswal na sagot ni Albert. "Dito ko dinadala ang mga pasaway na palaaway. Para lumakas ang sigla ng mga aso, lagi ko silang pinapakain ng hilaw na karne. Alam mo naman, hindi mapili ang mga aso. Basta karne, kakainin nila kahit ano pa iyon." "Oh..." Si Julien, na kaka-relax lang, ay biglang nakaramdam ng kilabot sa sinabi ni Albert.

Yun nalang ang pantawid gutom ko pero minsan mahapdi na rin sa tiyan. Sa totoo lang mas masarap pa ang pagkain ng aso nila. Kasi ang aso mamahaling dog food pa. Pero hindi ako pwedeng magreklamo. Kung ano lang ang meron yun lang, kesa naman sa magutom ako at mas malala pa kung parusahan ako ulit ni Tiyo. Ayoko nang maparusahan. Ayoko nang matulog ulit— sa kulungan ng aso.

Ayaw akong lubayan ng tingin kaya naman naiilang ako lalo. “May mga kinupkop kami rito na mga aso’t pusa. Ang gagawin mo lang ay pakakainin sila tuwing umaga—kapag naririto ka nang maaga, sa tanghali rin at kapag pagabi na. May mga binili akong pagkain nila riyan sa loob. Huwag kang mag-alala dahil mababait naman ’yan sila at naturukan na rin ng anti-rabies nitong nakaraang buwan lang.” Nabaling sa itinuro nito ang atensiyon ko at hindi naka-imik. Tatlong aso iyon at isang pusa na bagamat mukha talagang galing kalye ay masisigla naman kumilos.

sigaw ni Beatrice, namumutla at yakap ang ulo habang tumatakbo palayo. Ang mastiff ay isa sa mga pinakamasasamang lahi ng aso sa buong mundo. Kung abutan siya nito, baka mapuruhan talaga siya o mapatay pa nga. Habang pinapanood ni Alyanna si Beatrice na hinahabol ng aso, bahagyang kumurba ang kanyang labi sa isang malamig na ngiti. ‘Siguro gano’n talaga kapag masyado kang mapanira. Kahit aso, ayaw sa’yo.’