Bakit Umaalulong Ang Aso นิยาย & เรื่องราว

Baka bigla na lang ako nitong lapain! Naglakad ang aso papalapit sa akin dahilan para mapaatras ako ng ilang hakbang. Kung makalakad ang asong ito kala niya siguro nasa runway show ito. Taas noo itong maglakad at may kulay asul na mga mata itong nakatitig sa akin. Potek! Aso ba ito o tao? Para kasing alam na alam niya ang ginagawa.

Tumango ako. “Opo. Ano po iyon?” “Pumunta ka sa likod ng mansion at linisin mo ang pinagkakalatan ng mga aso.” Saglit akong natigilan. “Yung tatlong aso po?” “Oo, iyong tatlong aso. Bakit? May problema?” “Wala po.” Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa bago siya ngumisi nang bahagya.

Sarap mo rin sampalin Reah! "Susundin? Taga sunod ka pala. Ohh, come on Aljur, hindi ko na-isip na may dala dala ka pa lang aso dito ahh. Take note, ayaw ko ng mga makalat at walang kwentang bagay na makikita sa paligid ko. Kaya ang aso mo, pwede bang paalisin mo na. Lalo na't na aamoy ko ang mabahong amoy ng aso mo." I said with my insulted voice. Inis na inis naman itong si Reah. Samantalang gulat naman itong si Aljur. Mukhang hindi na naman siya makapaniwala na sinasagot-sagot ko lang ang aso niya. Pwes! Wala akong pakealam!

Mukhang may pagkakasunduan na kami, ah? "Dog food lang kasi ang alam kong ipakain, hindi ko maasikaso minsan ng personal dahil abala ko, pero sige susubukan ko iyang suggestion mo." Napangiti ako. "Salamat po." "They say Dogs are the most loyal kaya alam mo, mas may tiwala ako sa aso kaysa tao, kaya naniniwala ako na, ang taong mapagmahal sa aso, mapagkakatiwalaang tao."

Napa kunot ang noo ko nang may natatanaw akong parang aso sa di kalayuan. "Teka aso ba yun? Bakit parang anlaki?" Malayo ang kinaroroonan nito at kitang kita mula rito kung gaano ito kalaki. Hindi ko Makita kung anong kulay ang aso dahil medyo madilim na rin. May ganitong aso pala rito, nakakatakot palang gumala pag gabi sa gubat. Kung ganun kalaking aso ang lalapa sakin baka isang kagat lang patay nako kaagad.

bulong ni Saling habang tinitignan ang paligid. "Aso?" Napahinto ako. "Bakit kailangang may aso pa?" "Para maamoy ka raw. Pero huwag kang mag-alala, sabi ni Lola Inggay, 'yung amoy ng mga nilalaga nating herbal, sapat na 'yun para malito ang mga ilong ng aso nila."

Talagang mapapa extra rice ka. Pati ang bangus na Ang daming tinik ay hindi halos pinatawad at mahihiya pa ang aso at pusa na kakain nun. Paano simot na simot ang laman eh. S******p pa ang ulo nito kaya naman halos walang lasa na kung tu tuusin.

Sa bahay kasi namin ay nauuna kaming kumain bago ang mga katulong kaya nagtaka ako sa sinabi ni Sir Reyman. "Ano sa palagay mo? Makakakain ba ako nang maayos kung babantayan mo ako na para kang asong nakatingin sa akin at naghihintay nang bahog? Kumain ka na." Grabe naman ang isang 'to sa aso. Aso talaga? Ang cute ko namang aso.

Magkagatan pa kami! Anyway, yun nga, karga nga yung aso at dinala sa backseat. Akala ko eh magpupumiglas o magwawala pa yung aso sa likod namin. Diba minsan yung ibang asong kalye lalo na kapag maliit pa, mas agresibo? Pero yung kinuha ni Terrence, hindi. Naupo lang sa backseat. Ito naman si Terrence umalis ulit kaya dalawa lang kami ng aso. Actually, takot ako sa aso lalo na sa mga maliliit dahil sila yung madalas mangagat, naranasan ko na rin kasi yan sa aso ng kapitbahay namin. Muntik ko tuloy adobohin! Naku, kapag itong tutang to ganun, gagawin ko siyang sisig! Nagutom tuloy ako. Parang gusto ko ng sisig!

Maktol na sagot sa akin ni Eutanes. "Bakit hindi mona lamang tawagan kung nasaan na s'ya? May selpon kana naman seguro diba? Mukhang hindi tayo papalabasin ng aso dito na hindi natitikman ang longganisa mo." sagot ko sa kanya na may pairap pa ng mata. "Aw! aw! aw!. Kahol parin ng aso sa amin, napalingon ako sa bahay na pinasukan namin. Abandonado na pala ito, may multo yata dito.