Banatan Tagalog Novels & Stories

Saka pa lamang lumiwanag ang mukha ni Ninong nang marinig ang aking pagpayag. "Good. May rest house ang BAS sa Batangas na maaari mong pagbakasyunan," natutuwang sabi niya akin. "Maganda ang mga beach resort sa Batangas kaya natitiyak ko na magi-enjoy ka roon." Tumango lamang ako at hindi sumagot. Ngunit sa aking isip ay umaasa ako na sa aking pagbabalik ay may nakahanda nang misyon para sa akin.

Nakangiti pa siya nang nagsalita siya. “Oh? Napatawag ka?” malamig nitong tanong sa kaniya. “Bakla, gala tayo. Ako naman ang mag-aaaya sa’yo. Puwede?” tudo ngiti pa siya na agad naman niyang binawi nang maalalang hindi niya pala kaharap ang kausap. “Nako, pupunta akong Butuan ngayon. Bukas pa ang balik ko. Dadalawin daw namin ang pinsan kong nanganak no’ng isang araw eh.”

"Aling Basyang. Bayabasan. Dagat. Katang." Hindi muna siya umimik sa sinabi nito. Kapagkuwan ay nangunot ang noo niya. Sandali lang! Bakit pakiramdam niya'y kilala na niya ang lalaking ito at dahil iyon sa mga sinabi nito. Aling Basyang, ito iyong kapitbahay nila sa probinsya na palaging galit kapag nababato ang bubong ng bahay, iyong bayabasan, diyan sila ng mga kaibigan niya minsan tumambay at para na rin mangain ng mga bayabas, dagat, diyan sila naglalangoy kapag tanghali, at ang huli ay katang, iyan minsan ang hinuli nila sa ilog. Kung hindi siya nagkakamali, ang lalaking ito ay... isa sa mga naging kababata niya noon?

Napawi ang kaba ko at napangiti nalang sa kaniya. “Talaga po? paano p makapunta roon? at.. parte parin po ba ng palawan iyon?” sunod sunod kong tanong dahil sa sobrang saya. ”Matagal ang byahe sa Balabac miss. Kailangan mo munang makarating ng Bataraza, pagdating sa Batarasa may mga daungan ng bangka roon pa Balabac, maraming oras ang magiging byahe mo, dipende pa kung masungit ang panahon.” litanya nito. Hindi na ako nagsayang pa ng oras kakatanong sakaniya at agad na nagbayad, pa Bataraza. Inabot ko ang isang libo sakaniya at hindi na kinuha ang sukli pa.

bati nito sa kaniya. Familiar sa kaniya ang mukha nito. Matapos niya itong titigan ng ilang sandali binalingan niya ng tingin ang mga malalaking barko sa dulo, maraming mga lalaki at babae roon na nagbubuhat ng mga kahon-kahon. "Okay naman," sagot niya, "Ano ang nandoon?" Sumagot ito, "Mga malalaking lobster and Crab, shells, pinapadala iyan sa ibang bansa para ibenta. Hanapbuhay ng Spratly."

Ashley Natuloy pa rin ang pagsa-sightseeing namin ni Gem sa Balacay at Binurong Point bago natapos ang isang linggong bakasyon. Nagpunta rin kami sa Hitoma Lake, pero hindi na natuloy ang island hopping. Sabi ni Gem ay kulang daw ang isang linggo para sa bakasyon namin sa Catanduanes. Paanong hindi, we spent most of our time in the hotel suite, sa halip na i-enjoy ang kagandahan ng Catanduanes. Hindi naman ako nagrereklamo. I enjoyed wherever we were as long as Gem and I were together.

Halatang may misyon siya. Tumatak agad sa isipan ko ang pangalan nila. You don't know how happy I am by just knowing their names—even if I haven't seen them. "Magkano iyan?" He pointed the banana heart. "Bente singko at sitenta sentimos po. "Bente si gko at sitenta sentimos? Gagawin kong dalawang bente pesos basta pag isipan mo. Dapat sumali ka at nang malaman mo ang totoo."

Sinamantala niya ang pagkakataon na tumawa, “Oo, Nathan. Bakit namamaga yang mukha mo? You usually look so handsome pero ngayon mukha kang bugbog na lasing.” Nagalit si Nathan, pero hindi siya nag-react. Tumingin siya sa kanila at nginisian, “Sige, tumawa ka na at magsaya ng kaunti sa gastos ko. Feeling ko hindi ka ngumingiti ng matagal ngayong gabi.”

Galit ka dapat! “Nakakamangha nga. Sana all ginagawang pahingahan lang 'tong Isla” Natawa ako sa pag sana all ni Samantha dahil sa akin niya iyon natutunan. Madami na silang alam na salita kagaya na lang ng etneb na ang ibig sabihin ay bente, Petmalu means malupit. “Lodi talaga! Sana mapansin ako nun balang araw para naman umahon ako sa kahirapan.” Sabay namin siyang pinag hahampas.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.