روايات وقصص ضمن Banatan Tagalog

This is a work of fiction. Names, characters, business, events and incidents are the products of the author's imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. DO NOT PLAGIARIZE! ----------------------------------------------------------------------------------- "Mama, saan po ba tayo pupunta?" tanong ko habang nakasakay kami sa bus. Nakaupo si Mama sa tabi ng bintana habang nasa kandungan niya ang kapatid ko na limang taong gulang.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

“Alam ko. Kasi ba naman puro pang-mayamang prutas ang kinakain mo sa Maynila.” “Dae, ah! Nagpapabakal din ako duman ning bayawas. Gusto ko rin baga ang santol, Tyong. Sayang ngani. Mayo pa ngunyang malig-ang, ano po? Miss ko na din ito, ay!” (Translation: Hindi, ah? Nagpapabili rin ako doon ng bayabas. Gusto ko rin ng santol. Sayang nga. Wala pa ngayong malig-ang, ano po? Miss ko na rin iyon, eh!)

Balak ko na sanang pumasok sa kotse ko kaso may asungot na nakabuntot. "Did someone ever forced you to believed it?" pambabara ko sa kanya tsaka nilagay sa passenger's seat ang bitbit kong handbag. "Tssk. Ilibre mo na lang ako, love." "Love?" taka kong tanong "Oo. Love inshort for loveteam. Leading man mo ako diba? Kaya natural lang na tawagin kitang love dahil masyadong mahaba kapag loveteam."

Bernadette girl replied at kumindat saakin bago hinawakan ang bewang ni Tita at nag usap. Really? Okay! Edi mag sama kayo. Mga MALANDI!!

Kabanata 5 Settle BUONG umaga akong umiyak ng araw na iyon. Hinihinaan ko lang ang bawat hikbi ko dahil baka marinig nila Mama at mga kapatid ko sa ibaba kung sakaling gising na rin sila.

Santiban. "At mukhang naubos ang bulaklak sa flower shop, ha? Tingnan mo naman, napuno na ng flowers ang sala ng mansion!" dagdag pa ni Tita Tuwad. Nakangiti ito at pa-cute nang pa-cute. Binalik ko ang paningin ko kay Mr. Santiban. Hindi ko maialis ang tingin ko sa mga mata nito. Bakit ba pagkatapos kong malaman ang pangalan niya, hindi ko na matanggal sa isip ko si Sixto? At sa tuwing titingin ako sa mukha nito, si Sixto na ang nakikita ko.

Ganunpaman ay mariin na siyang napakagat sa labi, magiging ipokrita siya kung itatanggi niyang nasiyahan din siya. “Ayan, sabi ko sa’yo eh. Male-late na tayo!” pagsasatinig na ni Bethany habang matamang nakatingin sa binata, “Ang kulit mo naman kasi!” nguso pa niyang mas tumindi pa ang hiya habang naglalaro sa isipan ang kanilang ginawa.

"Hindi ko alam ang lugar na 'to. Malayo na ba 'to sa Vigan?" Umangat ang kilay nito at saka lumapit sa'kin. Kakatapos lang nitong iparada ang sasakyan kaya nilalaro nito ang susi sa kamay niya bago tumabi sa'kin. "We're in Batangas." He chuckled. Tumuro ito at sinundan 'yon ng mga mata ko. "Mas maganda dito tuwing umaga. Hindi gaanong mainit kahit pa tirik ang araw."

pag-punto niya sa kaibigan. “Hala ka! Ako ba naman ipahiya sa sarili ko, e” tonong batangueno niyang bigkas. Palibhasa ay tunay na nagmula sa Batangas ang lahi nila. Nakarating lang sila ng Tagaytay dahil sa may lupa rito ang tatay nila, na ibinenta rin nang magkasakit ito at mamatay. Ngunit nabawi rin nila ito sa pamamagitan ni Mariya at pinatayuan ng negosyo at bahay nila. “Para naman matauhan,” panggagaya niya ng tono nito.