Batangas Language Novels & Stories

KNIGHT Batanes, Rakuh a Payaman Napakaganda ng Batanes, ang mga burol ay malawak na pastulan ng mga hayop, mga kalabaw, at mga kabayo. Nag-aalok ito ng isang perpektong tanawin kung saan ang lupa, dagat, at kalangitan ay para bang malapit sa isa’t-isa. Napapikit ako ng aking mata at dinama ang sariwang hangin.

“Pahiram lang ang damot mo!” “Naman, eh akin ‘yan!” Naagaw ang atensyon ni Danica sa dalawang bata na nag-aagawan ng bola sa kaniyang harapan. Parihong madungis ang mga ito at walang sapin ang mga paa. Mukhang mga “BADYAW”, na ang ibig sabihin sa Leyte ay palaboy. Nakaramdam siya ng awa. Sa mumurahing edad ng mga ito, lansangan ang nagsisilbi nilang tahanan.

Kaya naman hindi ko maiwasan na magulat, idagdag na rin ang bigla kong pagkaalala sa isang tao. Pilit akong ngumiti sa mga anak ko at saka tiningnan ang aking pamilya na nakangiting nanunuod. Mukhang narinig na nila ang dalawa na magsalita ng Tagalog dahil hindi na sila nabibigla roon. Napailing na lamang ako at iwinaksi ang pumapasok na alaala sa aking isip. Mabuti na rin ito para matuto silang makipag-usap sa ibang bata.

"Lintik ka! E dalawang araw bago ako umalis nagsimula na akong magpaalam sa'yo. Ano ga inaarte mo?!" Tumawa naman ang sira ulo kong kaibigan, pati Nanay ko ay nadala sa tawa niya. "Alam mo Ivory, hindi ka talaga bagay sa Manila. Batangueñong batangueño 'yang salita mo. Paltan mo ang 'Ga' ng 'Ba' ha kapag nandoon ka na," habilin nito. "Hindi mo na kailangan ipaalala. Kaya kong makipag-usap ng walang halong Batangueño accent. Sige na. Baka ako'y maiwan ng bus. Sasakalin kita!"

tanong ni Papa kay Dave. "Well, ang lam ko lang po noong bata pa ako naabutan ko pa ang ilang miyembro ng pamilya nila na tapat na naninilbihan sa aming pamilya. Hanggang ngayon ay may mangilan-ngilan pa ring Villegas ang apelido sa mga nasasakupan ko sa Batanggas at sa Cavite.

"I can't stay here. The rest of this island is making me toxicated." Nakakaintinding tumango amg kanyang kaibigan. It was weird how Pete wasn't opening his mouth and yet Jace could still tell what he wanted to know. Nang magtama ang kanilang paningin ay hinampas ni Jace ang buton para sumara muli ang bintana. It was almost closed when he finally get to answer the last question he read on his friend's eyes. "Batangas. May ancestral house kami doon. "

Sigurado akong nasa Visayas o Mindanao na bahagi ang Boho dahil sigurado akong Hindi aabot ng tatlong oras ang byahe namin patungo rito. "Visayas, bambina. We're in Visayas." Nanlaki ang matang tumingin ako sa paligid. Visayas? Ibig Sabihin... "Bisaya?" gulat kong sabi. "Yes, why? Any problem with their language?" Natatawang turan nya sa 'kin at hinawakan ang kamay ko.

May mga ibang salita pala sa bisaya na bastos na sa tagalog. "Nag-libog ko sa imo,ate." Wika niya sa bisaya na salita. Natawa ako ng malakas na may kasama pa na hampas sa balikat niya. "Bastos mo naman kulot. Anong n*******n ka sa akin?" tawang-tawa parin ako. " Ate, ang ibig kong sabihin naguguluhan ako sa'yo. Libog sa tagalog, naguguluhan naman sa bisaya."

"Thank you for everything sir, I really appreciate it all po. Masaya Po akong kasama kayo sana kayo rin din Po." Huh? Teka. Pinigilan niya ang balikat nito at lumuhod. Nagpantay pareho ang mukha nila kaya napangiti ang bata. Lumabas ang magkabilang biloy nito sa pisngi gaya nang sa kanya. "You know how to speak Tagalog?" gulat na tanong niya sa bata. Tumango ang bata. "Sus me! Alam mo naman pala bakit hindi mo sinabi!"

Mabuti na nga lang ay bumagay sa akin. Naglagay lang ako ng face powder at lip balm bago bumaba. Nasisiguro kong ang mga lalaking Javier lang 'yon. Yes, the Javiers, hindi ako nawalan ng connection sa kanila. Sila rin ang naghatid sa akin dito nung umalis ako kila Mommy. Ang alam ko ay nakausap nila Papa sila Mommy at kung ano man ang napagkasunduan nila para sa akin ay hindi ko alam at wala akong balak alamin. Basta ako, masaya na ko rito. Hindi man 'to tulad ng Manila na nakasanayan ko at nag-eenjoy naman ako dito. Batangas is a wonderful place kaya.