Novel & Cerita Batangas Language

Masarap lang sa pakiramdam para sa kaniya na may taong handang makinig for her lalo na hindi niya kilala. “Yes, thank you Zac.” “You’re always welcome Bea. So, hatid na kita?” Pangalawa palang nitong tagalog kasama siya. Feeling niya galing talaga ito ng ibang bansa dahil english speaking siya always pero pag nag tatagalog naman ay puro, walang slang, parang navite language talaga. “Taga Pilipinas ka ba tlaga Zac? Kasi nakakalito ka. I mean, the way you speak kasi,” kunot noo na tanong niya.

pasigaw niyang tanong sa akin, pilit na nagmamatapang ngunit bakas ang kaba. Natawa ako nang bahagya, isang mapait at matapang na tawa. "Salitang Batangas 'yun, bakla! Ang ibig sabihin niyon ay umarengkengkeng o umiyak sa matinding sakit habang patakbong lumalayo! Kaya kung ayaw mong masaktan at mapahiya ang amo mo bago pa man magsimula ang expo, lumayas ka sa harap ko!"

Feeling ko, Batangas na. Nagsimula na kaming maglakad, at hindi talaga niya binibitawan ang kamay ko. “Ano ba yan. Birthday na birthday ko pero pinapagod mo ako.” nagsimula na akong magreklamo, at sa pagkagulat ko, bigla niya akong binuhat. “Hoy, ano ba! Ibaba mo nga ako!”

Search niyo lang po yan o Ang aking Piname na BATINO . MARAMING SALAMAT PO!

nakangusong sabi ko dahilan para bumuntong hininga siya. “Sabihin mo sa akin kung may nananakit sa’yo at kakasuhan ko,” sabi niya kaya natawa ako dahil tagalog iyon at ang gara pakinggan sa boses niyang malalim. “Uy tagalog lahat ah? Nasasanay ka na ba sa bahay?” asar ko dahilan para ngumiti siya at tumango. “Jaidah and Tita Lavine is talking in Tagalog everytime, they also taught me some malalim words.” Nakangiti siya at sinulyapan pa ang pamilya ko.

Biglang nagsalita ‘yung bata sa Tagalog. "Talaga may momo dito? Hindi ka nagbibiro?" Napangisi ako. "Oo! Kaya sagutin mo ang tanong ko!" Kinamot niya ang batok niya. "Ah... kasi may sinundan akong ibon kanina, tapos napunta ako dito. Hindi ko alam may hukay pala!" Napaawang ang bibig ko. "Ah... Sandali lang! Kukuha lang kami ng hagdan!"

"Aling Basyang. Bayabasan. Dagat. Katang." Hindi muna siya umimik sa sinabi nito. Kapagkuwan ay nangunot ang noo niya. Sandali lang! Bakit pakiramdam niya'y kilala na niya ang lalaking ito at dahil iyon sa mga sinabi nito. Aling Basyang, ito iyong kapitbahay nila sa probinsya na palaging galit kapag nababato ang bubong ng bahay, iyong bayabasan, diyan sila ng mga kaibigan niya minsan tumambay at para na rin mangain ng mga bayabas, dagat, diyan sila naglalangoy kapag tanghali, at ang huli ay katang, iyan minsan ang hinuli nila sa ilog. Kung hindi siya nagkakamali, ang lalaking ito ay... isa sa mga naging kababata niya noon?

) Puno ng tukso ang tono ng babae at nakita naman niya ang batang si Bert na napasimangot. “Dako na ak! Hin-o ngay-an iton na im upod? Chicks man.” (Malaki na ako! Sino pala ‘yang kasama mo? Chicks, ah.) Sa tanong ng bata ay inakbayan siya ni Katya. Wala siyang maintindihan sa mga sinasabi ng mga ito. Ito na yata ang waray-waray na lenggwahe sa Leyte. Ang alam niya ay nasa Visayas ang probinsiyang ito at sikat ito sa mga magagandang tanawin lalo na ang pinagmamalaki nitong mga karagatan.

Umirap si Pauleen sa ere. "That's not 'kabit' because that is bakit. And that's not 'mapagsisidkahan' dahil mapagdidiskitahan iyon. Alam mo Rancho minsan ang sarap mong ingudngod sa inidoro. Huwag ka nalang magsalita ng tagalog kung hindi mo kaya okay?" "You're the one who is prone to filipino languages. So you should understand me, dad? I want to enroll in a language school para naman magrakanoon ako ng learning about sa filipino languages and all of their beliefs and all."

pag-punto niya sa kaibigan. “Hala ka! Ako ba naman ipahiya sa sarili ko, e” tonong batangueno niyang bigkas. Palibhasa ay tunay na nagmula sa Batangas ang lahi nila. Nakarating lang sila ng Tagaytay dahil sa may lupa rito ang tatay nila, na ibinenta rin nang magkasakit ito at mamatay. Ngunit nabawi rin nila ito sa pamamagitan ni Mariya at pinatayuan ng negosyo at bahay nila. “Para naman matauhan,” panggagaya niya ng tono nito.