Be Patient Novels & Stories

Napangiti naman ako habang pinapanood silang lumabas ng hospital. "Now I'm the only patient" bulong ko at mahinang natawa saka naupo sa upuang mahaba na para sa mga pasyente. "Next--" natawa ako sa itsura ni Jehiel nang makitang wala na ang mga pasyente niya. "Bakit?-- nasan na sila?" tanong ni Jehiel. "May nagpaalis sakanila" sabi ko. "Sino?" tanong ni Jehiel kaya natawa ako.

wika nya bago pinahid ang luha ko. Mapait akong ngumiti at tumingala para hindi na tumulo pa ang luha ko. "Pasensya na talaga sa abala, tapos iyakain pa ako. Ayos na ako dito mag hintay kay tatay, baka kaylangan kana ng mga pasyente mo."

Si Bernardita Paranal ay tumakas nang palihim! Hindi na nakapagtataka kung bakit ayaw ipabanggit ng mga nurse ang tungkol dito. Ang isang pasyenteng may sakit sa pag-iisip na nakatakas ay isang malaking kahihiyan sa kahit anong ospital. Kaya kahit ang private investigator na ipinadala ng kanyang tiyuhin ay walang nalamang impormasyon tungkol dito.

“Kailangan mo pa ng pahinga.” “Babalik ka pa?” tanong niya, na para bang dapat ay nandito ako palagi para sa kaniya. “Oo. Pero mamaya pa,” sabi ko, hindi lang kasi siya ang pasyente ko ngayon, may iba pa. “May pupuntahan lang ako.” “Sige, magpapahinga muna ako ulit. Salamat sa pagpunta para asikasuhin ako.”

Pareho sila ni Kier na may takot sa dibdib habang hinihintay ang sasabihin ng doktor. "Ligtas na ang pasyente."

Kahit paano tuloy ay nakahinga siya nang maluwag. Laging palipat-lipat ang mga pasyente kaya hindi na kataka-taka kung wala silang kaalam-alam sa mga nangyari kanina. Buti na lang din at walang mga tsismosang naghintay pa sa pagbabalik niya.

Mabuti na iyong walang kaperahan keysa may sakit. “Sa gilid ka lang, hindi mo kailangang magsalita ngunit pwede ka namang magtanong kung mayroon kang hindi naiintindihan.” tagubilin pa ni Dorothy sa kanya. Tumango lang si Everly habang nakatikom ang kanyang bibig. “Dito mo mami-meet ang iba’t-ibang uri ng pasyente dito sa clinic. If you meet a patient who loses control of his emotions, hindi mo kailangang makipag-argumento sa kanila. Clear?”

ani Patty pero iniiwas ng hinarang ko siya. "Ah, ma'am I'm sorry pero necessary po na 'yong misis po ng pasenyente ang magpipirma." umawang labi ni Patty sa sinabi ng nurse. "What? Are you insane? I was the wife of the patient, why don't you give me that discharge paper."

ENRIQUEZ HOSPITAL THERAPY ROOM 1PM “Kailangan ko nang makalakad. Hanggang kailan ba ang therapy ko?” “Sir, konting pasensiya pa po. Natutuwa po kami sa inyong kagustuhang makalakad na.” “That’s a good sign, Kailangan pa po ninyong ng mahabang pasensiya sa inyong sitwasyon at sa mismong sarili ninyo.” “Sir. Patience is a virtue.” “Huwag mo akong pangaralan.”

Marami din ang naroon pero sa banda niya ay siya lang. Nang maramdaman niyang may umupo sa bench na katabi ng wheelchair niya. Napatitig siya sa lalake. Nakasuot din ito ng hospital gown na gaya niya. "Pasyente ka rin po ba dito?" tanong niya sa lalake. Don't talk to a stranger, iyon lagi ang bilin sa kanya. Pero nang makita ang lalake ay hindi niya mapigilan. Mukha kasi itong malungkot. "Everything will be alright. Just pray..." dagdag pa niya.