Novel & Cerita Be Patient

Kung pwede ko lang bawiin, sana mas naging pasensyosa ako at mas naging mahinahon tagapangalaga. "Tama ako, ano?" tumatawa niyang panunukso. "Suzzete, hindi na lingid sa kaalaman namin gusto mo ang pasyente, dahil nakikita kang madalas doon kaysa sa iba at hindi ka naman masisisi dahil sa pogi ba naman, pero sana alamin mo ang lugar mo na isa ka lang health personnel." Natahimik ako.

Ngunit pamilyar. Pinilit kong isawalang bahala ang nararamdaman ko. Pinilit na hindi ininda ang emosyong parang naghihintay na sumabog. Bumuga ako ng hangin. Mapait na ngumiti. Isa lang siyang pasyente. Isa lang dapat sa marami kong inaalagaan. Binasa ko ang buong detalye ng pasyente—67 years old, post-operative patient from gallbladder surgery, stable condition. Galing sila sa probinsya.

dagdag pa nito. Inilibot niya ang tingin sa paligid kung saan maraming mga pasyente at mga bantay nila ang naroon. Agad siyang nakaramdam ng paninikip sa kanyang dibdib. "Ako na ang magbabayad. Busy pa kasi ang kasama ko," pagsisinungaling niya. Ayaw niyang magmukhang kawawa sa harap ng nurse dahil wala siyang pamilya na pupunta doon para sa kanya.

pakiusap na ni Lucas sa doktor. "Wag po kayong mag alala sir dahil ginagawa naman po namin ang lahat ng aming makakaya para po maging ligtas po ang pasyente. At sa nakikita ko nga po ay matapang po ang pasyente dahil talagang lumalaban po sya. Pero ipagdasal pa rin po talaga natin na malagpasan po nilang mag ina ito, " sagot naman ng doktor kay Lucas.

Bigla kaming napalayo sa isa't isa nang bumukas ang pintuan at pumasok ang isang nurse. "Pasensiya na po sa abala. I-monitor ko lang ang BP ng pasyente," apologetic na kausap sa amin ng nurse bago nilapitan ang natutulog na matanda. Hindi ko alam kung nakahalata ba siya na may ginagawa kami bago siya pumasok o hindi. O baka naman magaling lang siyang magkunwari na walang nahalata.

Masarap sya kausap at the same time ay napapagaan nya ang loob ko. At the hospital, napag-alaman ko na hindi pa pala naiiiwi ang pasyente ng babae na nakilala ko sa pangalang Hailey base na rin sa record ng ina nya dito sa ospital. I feel sorry to her dahil hindi pala mailabas-labas ang ina nya dahil hindi pala biro ang Bill nila sa Ospital ko. Kung alam ko lang sana natulungan ko sya. "Y-yung bantay ng pasyente na 'to? Nasaan sya?" Tanong ko sa nurse sa font desk.

Agad kaming lumapit dito para alamin ang resulta. “Ligtas na ang pasyente. Sa ngayon ay kailangan muna niyang magpahinga para makabawi siya ng lakas. Hindi natin masisiguro kung kailan siya magkakamalay, pero wag kayong mag alala dahil ligtas na siya.” “Salamat, Doc!”

Napailing si Enzo. "Iyun naman talaga ang tama para maging aware ang pasyente sa mga kaganapan na nangyayari sa katawan nya. Hayaan mo kakauspin namin mamaya si Ashley pagkagising niya. Huwag ka din masyadong magpaka-stress baka pati ikaw mai-confine dito hospital. Ikaw din, wala ng tututok kay Ash kapag mangyari iyun.

Tsk. "Oo nga pala hindi mo pa sinasagot ang tanong ko. Kumusta yung pasyente mo... achoo! Lumayo-layo ka muna ng konti sa akin dahil baka mahawaan kita." Pulang-pula na ang ilong nito kakabahing. "You're already sick and yet you're still concern about the patient, you don't need to worry about her, she's still under observation, but I assure you that she will wake up soon," I said in a plain tone. I cross my arms and legs while staring at her.

“Pero-“ Nabalik ang atensyon ko sa doktor nang may ihahabol pa ito. “Ano po ‘yon. Doc?” tanong ni Tita Matilda. “Kung mabubuhay man ang pasyente dapat maging handa kayo. Hindi lang sa financial kundi pati na rin sarili niyo,” “Ano pong ibig niyong sabihin, Doc?” “May posibilidad na maging parelisado ang buong katawan ng pasyente,” Napatakip ako ng bibig.