Be Patient Novels & Stories

, paliwanag ng nito at sumiklab ang apoy sa kanyang ulo sa narinig. "Miss, nag aagaw buhay po ang pasyente, hindi ba pwdeng to follow na yung deposit?", halos umuusok ang ilong ng dalaga sa galit. Of all places na kung saan ang mantra is gamutin ang mga maysakit, bakit kailangan pa ng mga depo deposit? ' yun po kasi ang protocol ma'am, pasensiya na.", " Pls call the doctor, I want to talk to him",

"Doc? Hindi po ba siya ang next patient?" Mahinahon akong umiling. "Lumabas kana at tawagin mo na ang next patient." Napatingin ako kay Yana. "Behave." "Goodmorning doc." Bati ng pasyente ko. "Goodmorning, upo po kayo." Pinanglakihan ko ng mata si Yana para tumahimik siya at huwag maging maingay. "Doc, matagal ko na pong iniinda yung ubo ko, palala na po ng palala."

umiiyak na sabi ni Bella sa doktor "Gagawin namin ang lahat hija. Pero hindi naman natin hawak ang buhay ng isang tao. Kaya ipanalangin na lang natin na makaligtas sya," sagot ng doktor. Iyak naman ng iyak si Bella. "Pwede mo syang puntahan hija. Pwede mo syang kausapin para lumakas pa ang loob nya at lumaban sya. Maririnig ka naman ng pasyente but still she's unconscious," sabi pa ng doktor.

Naku wala po doc,may na alala lang po ako, Will kung ganun I want you to clear may schedule today and reserve my day with one patient only and his coming, he is a very important patient and a powerful person, because almost hospitals here in the Philippines and other countrie ay may shares siya at marami rin siyang hotels,and a big companies na pag mamay ari.but he is quite dangerous,hahahaha but no worries because we're close friends.

"Sino po ang pamilya ng patient? Tanong doctor, lahat kami ay sabay na sumagot sa doctor. Kaya napatingin ito sa aming lahat. Siguro ay naguluhan ito saglit dahil halos kami ng lahat nandito ay sabay na sumagot. "Okay, since lahat kayo ay family ng patient don't worry maayos na ang pasiyente. Sa ngayon wala pa itong malay. Antayin nalng na maging stable na Ang patient. Maiwan ko na kayo." Saad nito sa amin. Tila nawala ang kaba ko dahil sa aking narinig. Napanatag ako na okay lang si Ate, habang si daddy naman ay pilit na kausapin ako, di naman ako galit kay dad.

malapit na ako sa kwarto ng pasyente ng marinig o ang iyakan sa loob ng kwarto naroon ang kaniyang asawa at mga anak "Doc! bakit di kami maalala ni daddy?!" Isang minor de edad na babae ang lumapit saakin nilagpasan ko lang siya at dumiretso sa pasyente ko na nakatulala pa at mukhang pinoproseso ang nangyayari sa paligid niya. "I advised you to leave this room right now, I need to check the patient." after that his whole family step out of the room and the three of us stay silent as i check the condition of the patient.

Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang bawat galaw. "Hi, good afternoon. This is Tyler Santibañez. I want to check on the status of one of your patients. Gusto ko lang itanong kung nariyan pa ba siya sa loob ng pasilidad ninyo sa mga oras na ito," malamig at maawtoridad niyang panimula sa kausap sa kabilang linya.

“Hihintayin ko kayo dito sa ospital.” “Good girl. Dapat talagang matakot ka kay Harvey, baka matuluyan pa ‘yang pasyente mo kapag nalaman niyang bumibisita ka,” ani Art. “I know, okay? Bilisan niyo na lang,” tanging sabi niya bago pinatay ang tawag.

At sa totoo lang, nakakainis siya pero parang nasasanay na rin ako sa pagiging ganito niya. Siguro nga, being a Registered Patient sa piling niya ay hindi naman pala ganoon kasama.

Pumunta si Antonio sa nurse station at tinanong ang isang nurse nasa duty, “Excuse me, bakit ilang araw ng hindi pa rin gumigising ang anak ko?” Binasa ng nurse ang diagnosis at case ni Pearl at dahan-dahang pinaliwanag, “Pag ganun yung patient, maaari lang natin sabihin na dahil ito sa psychological factors. Nangyayari ito sa mga pasyente na may mood swings o gustong kumawala sa katotohanan dahil sa gusto nila. Kaya mananatili silang naka-isolate kahit nagamot na sila.