The Art Of Loving Novels & Stories

Isang art work marahil ang tinutukoy nito. “The artist, Editha, must have loved this man so much,” dagdag pa ng babae. This woman must possess a deeper understanding of art. Pati siya ay naengganyong makinig sa kabila ng ingay na naririnig sa paligid. “Don’t you think, we can love and hate a person at the same time?”

Hindi din nakaligtas sa pandinig ko ang bulong ng isa pang lalaki sa katabi niya. "Even if he's not outspoken to us we all knew that he draws a picture of how it looks in his heart." Tumango lang ang katabi nito. Napansin ko din ang pagpalipat-lipat ng sulyap ni Ryan sa painting at kay Fatima. Teka may mali ba?pero hinayaan ko na lang iyon at binalik ang atensyon sa asawa ko. "I love you, babe." Sabi ko sa kanya. Then I hugged and kissed him.

Isang malumanay ngunit ramdam ko ang pagsasalo ng aming pagmamahalan, ang malambot na labi ni Vincent ay ang unti-unting nagpapawala ng aking natitirang pangamba. Sigurado na ako, ngayon sa aming ikalawang pagkakataon ng pagmamahalan, alam kong ito na iyon, siguro na siya sa akin at ako rin sa kanya. From the start, tama lamang ang paniniwala ko. First love never gonna dies, and first love will always be your last and only love.

–CHAPTER THREE: LIFE OF REAL H*LL– Walang emosyon kong pinagmasdan ang mukhang nakikita ko sa salamin. An angelic face that can make all man kneel An enchanting smile that can melt your heart A perfect shaped body that many woman wished to have A living doll and almost perfect human Yet lived in full of misery and pain

" When I saw that jewelry ikaw agad ang naisip ko, alam kong babagay yun sayo. Look bagay sayo diba? ," " How about the cash? ," " Baby, girlfriend kita I just want to spoil my girlfriend. ," " It's not about money or material things Ashton. You can spoil me with your attention, your time and your love. You are more than enough, love. ," i cupped his face with my small hands. " Lalo akong na iinlove sayo, Rafaela. Ayokong malayo sayo, gusto ko dito ka lang, ganito lang tayo. ," seryosong pahayag nito habang nakakatitig sa mga mata ko.

Kusang nag init ang mukha ko dahil sa ginawa nya, ang aga-aga naman kasi! Sa totoo lang ay parang naninibago pa rin ako na ganito si Art, dahil madalas ay masungit ito at laging galit, I never thought I will see this side of him, yung malambing at may pagka clingy. His love language is hugging and kissing, lagi nyang ginagamit iyon sa akin tuwing nagagalit ako sa kanya. I also sleep in the same room as him, nung una ang sabi nya he wanted to make sure that the baby and I are okay pero hanggang sa lahat ng gamit ko ay na move na rito.

Pero ngayong gabi, sa bawat sulyap, sa bawat haplos, sa bawat bulong na hindi kailangang lakasan — pinatunayan nilang karapat-dapat sila sa isa’t isa. Mali sa paningin ng ibang tao, oo. Pero sa puso nila, iba ang sinasabi. Sa pagitan ng mga halik at ngiti, sa katahimikan ng gabi, sa loob ng isang townhouse na hindi kanila pero parang pugad ng pagmamahalan— naroon ang isang uri ng pag-ibig na hindi kailangang ipagsigawan. Tahimik. Tapat. At totoo.

Napakaganda ng dalawang linya at sakto sa orihinal na artistic conception! Namangha si Darryl nang makuta ang mga reaksyon ng mga tao sa paligid. Tumingin ito kay Debra habang nakangiti at nagsalita gamit ang malalim na boses. “Sect Master, ang tulang ito ay patungkol sa ‘pagmamahal’. Mahirap makakuha ng artistic conception ng pagmamahal kung hindi pa nakakaranas ng totoong pagmamahal ang taong susubok.”

Napapaligiran ako ng mga bulaklak at mga nagliliparang mga paru-paro. Napahawak ako sa aking bibig habang gulat na gulat. “Arthur… is this me?” mahina kong tanong. Ngumiti siya at dahan-dahan akong nilapitan. “The moment I realized that I’m in love with you, you became my subject. I turned that picture into a painting, because I wanted the world to see how you changed my life, baby.”

“Akala mo dahil hindi mo siya sinuntok, innocent ka na? You manipulated her. You made her depend on you. You promised her things you never intended to keep. Tapos noong naging mahirap ang sitwasyon, binitawan mo siya. Those leave marks too, Gerald. Hindi lang ‘yung nakikita.” Natigilan si Gerald. Nakabuka ang bibig niya pero walang lumabas na salita. Parang sinuntok siya sa sikmura. Dahan-dahan siyang naupo ulit, isinubsob ang mukha sa mga kamay niya. “I loved her,” mahina niyang sabi. “I know you don’t believe me. I know no one believes me. But I loved her. I still love her.” “You have a strange way of showing it,” malamig na sabi ni Arturo. “Stalking her. Running her off the road. Nearly k