Beating Heart Novels & Stories

"What can we do about this, doc? May paraan ba para hindi mas lalong lumala 'yung sakit niya?" "Sa ngayon ay imomonitor muna namin siya. Meron pa kasing examinations na ginagawa para malaman kung kailangan niya na bang mag pag heart transplant. Ang mabuting gawin niyo ngayon ay maghanap ng heart donor dahil malaki ang posibilidad na operahan siya dahil damaged na damaged na ang puso niya. Cardiomyopathy is a very dangerous heart disease. Dahil nga lumala ito, it can possibly cause a heart failure. Magiging dahilan nito ang mahinang pag supply ng dugo sa ating katawan. The heart muscle is unable to pump enough blood to meet the body's needs for blood and oxygen. Basically, the heart can't kee

Anna: Zay, lumabas na ang doctor at sinabing bumalik na ang heardbeat niya, pero hindi raw maayos ang pag tibok ng puso ng papa mo ngayon. Ang sabi ay Arrhythmia raw. Nasa emergency pa rin siya at tinetest pa, pero ang sabi ng doctor ay hindi pa tayo pwedeng magpakampante. Mas lalo akong napapikit nang mabasa iyon. Dahil sa panghihina ng paa ay halos hindi ko na magawang tumayo ng maayos.

"Clara, lalaki siya. Isang maliit na bersyon ko." "O baka maliit na bersyon ko," biro ko, pero nararamdaman ko rin ang saya sa loob ko. "Everything looks normal. Ang heartbeat ay 145 beats per minute. Very healthy," sabi ni Doc habang pinapatunog ang heartbeat ni baby. Thump-thump, thump-thump, thump-thump. Ang tunog na 'yun ay pumuno sa buong kwarto. Doon ko naramdaman ang tunay na bigat ng responsibilidad. Ito na 'yun. Ang bunga ng lahat ng sakit at saya namin ni Sebastian.

Pero malinaw na ang tibok ng puso niya. Iyon ang paborito kong bahagi sa bawat check-up. Ang marinig ang mabilis niyang heartbeat. Parang paalala... Na kahit gaano kahirap ang lahat... May dahilan pa rin akong lumaban. Mahina kong hinaplos ang tiyan ko. "Narinig mo ba, baby?" "Strong ka tulad ng daddy mo." Pagkasabi ko noon... Bigla akong natahimik.

Isang mahabang tunog ng beeeeeep ang umalingawngaw sa buong silid. Walang kusa na tibok. Nagkakaroon ng ventricular fibrillation! kabadong sigaw ng assistant doctor. Ang puso ng bata ay nanginginig lamang ngunit hindi nagpapadaloy ng dugo. Internal defibrillator, ngayon din! utos ni Clara. Inilagay niya ang maliliit na paddle sa mismong puso ng bata. Charge to 10 Joules. Clear! Thump!

Beep... beep... beep... Ang ritmikong tunog ng heart monitor sa loob ng Intensive Care Unit (ICU) ay ang kaisa-isang ingay na bumabasag sa malamig at malinis na katahimikan ng kwarto. Para sa iba, ito ay tunog ng pangamba at ospital, ngunit para kay Nayah, ang bawat beep na iyon ay ang pinakamagandang musika sa buong mundo. Nangangahulugan ito na tumitibok pa rin ang puso ni Chance. Nangangahulugan itong buhay ang kanyang asawa.

Hindi sa sakit, hindi sa kamatayan kundi sa posibilidad na hindi na niya marinig ulit ang boses na iyon. “Hindi…” mahina niyang bulong sa kawalan. “Hindi pa…” Sa operating room biglang tumunog ang monitor. “bepppppp!” “Doctor, bumabagal ang heartbeat!” “Charge! Prepare for possible cardiac arrest!” Naging mas mabilis ang galaw ng lahat mas mabigat ang hangin, mas delikado ang sitwasyon.

nanginginig kong bulong sa tabi ng kanyang maliit na mukha habang patuloy kong itinutulak ang kanyang sternum nang may maingat ngunit marahas na lakas. Nanghina si Lucas sa kabilang bahagi ng kama habang pinapanood ang aking ginagawa, ang tindi ng emosyon sa loob ng VIP suite ay umabot sa sukdulan nang biglang magkaroon ng mahabang tunog ang monitor bago ito biglang lumikha ng isang pamilyar na beep pattern, ang linya sa screen ay dahan-dahang gumalaw pataas at pababa na nagpapakita ng pagbabalik ng sinus rhythm ng bata.

Ipupulupot niya naman ang kamay niya sa bewang ko. I closed my eyes but when I heard him say something to me I opened my eyes and my heart start beating fast not because of nervousness but because of happiness. "You're beautiful today, Inov. So beautiful."

Only two people are choosing each other at the moment. The room filled with soft breaths and quiet whispers, my name in his voice sounding different now. Softer. Less guarded. Time blurred. The suitcase. The job. The fear. All of it faded. What remained was warmth. Connection. And the terrifying realization that leaving would now hurt more than staying ever could. When we finally lay still, his arm wrapped around my waist, my head resting against his chest, I listened to his heartbeat. Strong. Steady. Real. “Stay,” he murmured half-asleep.