Beats Tagalog Novels & Stories

No talong na mahaba. No talong na mahaba ay tuyo si pempem till death no one apart. “Tara na. Anong sasakyan natin? Magtataxi or magjejeep?” tanong ni ko sa kanila habang kumukuha ng litrato. Pang Myday lang. Lagyan natin ng caption mga bebe. Going home. Bebe sundo mo ako. Mwah Ayan! I’m sure madaming magppm sakin. Mygosh! I can’t wait na talaga. Umeenglish na talaga ako. Sign na talaga ito na magkakaroon ako ng sugar daddy.

Agad niyang inalis ang pansin mula sa bintana. Marahan siyang naglakad palapit, ngayon dama niya ang pagtama ng iniinom niyang alak. Agad naningkit ang mga mata ng binata ng mapagsino ang bisita. "Hello Kuya Novice, mabuti na lamang at nakauwi ka na galing Paris. Nasaan ang pasalubong ko!"magiliw nasalubong sa kaniya ni Beatrice ang nakababatang kapatid niya.

'' sabay tulak nito sakin paalis sa dinadaanan niya. Si Mia Costales ang tinaguriang Queen Bee dito. Anak mayaman, maganda, matalino ngunit may ugaling di ka aya-aya. Sikat siya dahil anak din siya nang isa sa mga investor ng Brent Academy. Nakukuha lahat ng gusto. 'What Mia wants, is what Mia gets.' ganun siya. Spoiled brat nga ika nila.

"My name is Ryu, Miss. Are you alright? You look like you've seen a ghost." Napahawak si Bea sa kanyang dibdib. Ang bilis ng tibok ng puso niya—iyong pamilyar na kaba, iyong sakit, at iyong pag-asa na pilit niyang ibinaon, lahat iyon bumalik sa isang iglap. Hindi siya pwedeng magkamali. Kahit nakamask ito, kahit balot ang ulo, ang boses na iyon... ang mga matang iyon...

sumandal ito at huminga ng malalim. "You are strong like a bull, Dad. Tinamaan ka lang ng trangkaso nung nakaraan kaya para kang nanghihina, nataon pa na namatay si tito Gabo. " sabi ni Miguel na naiiling sa kadramahan ng ama. Ganoon na talaga ata pag tumatanda, nagiging malurit at makulit.

At dahil doon, napabuntong-hininga na lang si Talia. “Fine. Punta tayo sa Vigan. Pero ikaw,” turo nito kay Bea, “bawal ka mag-emote nang sobra. Fiesta ’to. Hindi libing.” Napairap si Bea. “Ang sama mo.” “Realistic ako.” “Same thing.” Napatawa naman si Mia at nag-sign pa. “Si Ate Bea ang pinakamalungkot na tao sa Pilipinas.” “Naku, ikaw, bata ka,” reklamo ni Bea pero may ngiti na sa labi niya.

Napatangu-tango siyang sinabi ang salitang, "Ahh...yun pala iyon. Marunong ka naman pala magtagalog, bakit ka nag-eenglish? Hindi ko tuloy gets." "Ahh... hindi ka marunong mag-english?" tanong nito. Umiling siya at ang sabi nito. "Paktay ka kay Matteo." "Luhh bakit?" Kinabahan siya. Sumagot ito. "Magwawala iyon kapag hindi ka marunong mag-english, 10.5 million ka pa naman, tapos hindi ka pala marunong mag-english, bully pa naman iyon. Kailangan mag-english ka talaga mamaya para ligtas ka, kasi kung hindi ewan ko na lang."

Gawa nang kinukundisyon naman lage ng pinsan niyang lalaki ang sasakyan kaya agad naman siyang nagmaneho pauwi sa probinsya. Ngayon ay maaga palang ay nagsimula na siyang mag jogging lumilibot sa kanilang bayan. Madami naring street lights at halos sementado na ang mga kalsada. "Hey!" Nabigla si Fiona nang may tumawag sa pansin niya at sumabay sa pag jajogging niya. "Feona Alvarez, right?" Tanong pa ng lalaki na kasabay na niya ngayon na nakajog din. Kumunot ang noo ni Feona at kinikilala kung mapagsino ang lalaki. Makisig ang pangangatawan nito at matangkad. Gwapo at matangos ang ilong na makikita pa ang pantay-pantay nitong mga ngipin na preskong nakangiti sa kanya. Natampal ni Feona ang k

Ano pa kaya pag umalis na talaga ako dito? "Don't worry, Bes. Kaya ko pa naman magtiis. Alam ko na dadating din yong araw na mamahalin niya ako higit pa sa binigay ko. Magtiwala ka sa akin.... alam kong mamahalin niya din ako..." Sana nga.... sana dumating ang araw na masusuklian din itong pagmamahal ko. "Hanggang kailan?" tanong nito.

Bakit may paganito siya? Biglang lumikot ang mga mata ko nang maalala ko si Antalia. Asan na nga pala ang batang iyon? Nawili ako sa panonood ng fireworks na akala ko hinanda para sa akin kaya nakalitaan ko ang tungkol sa kanya. Sa kaka-assume ko nakalimutan ko ang alaga ko. Mabilis akong kumilos at inilbot muli ang paningin ko kahit na ang maliwanag naparte lamang ay ang gitnang bahagi kung nasaan kami ngayon.