Beauty Inside Novels & Stories

"Ahhh... b-beauty is p-power?" Napasapo naman sa kanyang noo si Tita Celine at saka umiling-iling. Bakit? May mali ba sa sinabi ko? "No. No. No. No, Hayami!" Napaigtad ako sa gulat dahil sa pagsigaw niya. "The beauty is seen in the inner appearance. We have a different beauty and the way to see it is to love yourself to be who you are. That's the answer that I am talking about."

Napansin ko na medyo humahaba na ang buhok niya at napakaganda at malambot ito, marahil ganito na talaga ang mga bampira sa pagdaan ng mga taon sa kanila lalo lang silang gumagwapo. "Ang gwapo mo Ralph, baka marami ng nagdaan na babae sa buhay mo." Wala sa loob ko na turan sa kanya pero nagulat ako ng tumawa siya ng malakas kaya nagtataka ko siyang tinignan.

Hindi ako naglagay ng makeup at tanging pulbo at lip gloss lamang ang kolorete ko sa mukha. Napangiti ako nang makita ang aking sarili sa harapan ng full size na salamin. Para akong si Maria Clara sa makabagong panahon. Walang mag-aakala na isa akong pulis. At ang mga kamay ko ay ilang buhay na ng tao ang kinitil.

"Asus, parang ikaw pa ang mukhang luging lugi, Slaine ha?" Nilingon ko siya at napansin ko ang sandali niyang pagtulala. "Ang ingay mo, sa simbahan ka pa naman." "Haven't I told you that you're beautiful tonight?" Umiwas ako ng tingin at inayos ang coat. "Kahit hindi mo sabihin alam ko naman iyon, hindi ka mababaliw sa akin ng gano'n kung hindi ako kagandahan, Jishu."

Sobrang kaba 'yong nararamdaman ko at hindi ko na maipaliwanag pa 'yong ibang nararamdaman ko. LUMIPAT ako ng upuan sa pinaka likod at hinintay na matapos ang buong programa. Ipinrisinta ni Boss madame ang kan'yang sarili sa napakaayang paraan na para bang walang gulo na nangyari kanina. Tuwang-tuwa ang mga manonood sa design na ginawa niya dahil inspired ito sa mga make ups. Makikintab ang mga damit, mayroong gown na gawa sa salamin, mayroon namang ang desenyo ay parang sa brushes. Napakaganda ng mga ito. Sapat na ang kagandahan ng mga desenyo ni boss madame para maibsan ng bahagya ang kalungkutan ko.

Iniabot nito sa kaniya ang maliit na paper bag na alam na niya ang laman. "Dapat pareho tayo ng gamit palagi para mamana mo ang ganda ko." Sabay halakhak nito. Every month ay binibigyan siya nito ng mga beauty products. Mula sa lotion, pabango, moisturizer sa labi at mukha, sabon sa katawan, shampoo at conditioner. Minsan ay hindi niya pa nga nauubos ay pinapadalhan na siya nito.

That's why I want her to pursue her dreams without telling her how much I adore her every time I see her happy while achieving her dreams. "Ano po ang mga tanong n'yo sir?" halatang kinabahan ito sa sinabi ko. She looks more cute because of that. "How sure na magcli-click ang mga products na gusto mong imarket ng business na itatayo natin?" I seriously asked her. "I believe that the products related to beauty nowadays are more interesting to market because being beautiful inside and out is one of the top characteristics that everyone is looking for when they meet a person personally." I nodded in her answer.

Humugot siya ng hininga, saka nagsalita. “Ang tunay na kagandahan ay hindi nasusukat sa mukha, sa kulay ng balat, o sa sukat ng katawan. Ang tunay na kagandahan ay nasa tapang. Sa paninindigan. Sa kakayahang ngumiti kahit wasak na ang puso. Sa kakayahang magmahal kahit iniwan, at sa kakayahang bumangon kahit ilang beses nang nadapa.” “Para sa akin… ang tunay na kagandahan ay ang paniniwalang may silbi ka, kahit wala kang nakaraan. Dahil sa puso, doon nabubuo ang totoong pagkatao.”

Ngunit sa pagmumukha pa lang ni Vivienne ay muli na akong natatawa. Beauty is nothing without manners. Kahit anong gandang taglay pa ng mukha at katawan mo, kung hindi naman maganda ang ugali ay pangit pa rin. Matatabunan ng ugali ang ganda, hanggang sa wala nang ibang makita ang mga tao kundi ang pagkapangit ng ugali. “And you actually went to me in person just to inform me about this?” I chuckled. “I'm impressed by your effort, Miss Malaria.”

Si Ate Bea naman ang naglagay ng napakagandang, natural-looking makeup lang tulad ng light blush, a soft rose-gold eyeshadow, and a subtle berry lip tint na nagpatingkad sa aking fair skin. Nang maisuot ko na ang champagne pink dress at ang satin heels, dahan-dahan akong humarap sa malaking standing mirror sa sulok ng silid ko. Napatitig ako sa sarili kong repleksyon. The reflection looking back at me didn't look like a scared, silent girl hiding behind her condition. I looked whole, graceful, and deeply loved. "Ang ganda-ganda ng bunso natin..." pabulong na sabi ni Ate Bea, her eyes glistening with genuine pride as she placed a gentle hand on my shoulder.