Before It's Too Late Novels & Stories

Kabanata 17 Nanatiling tahimik si Secretary Blake sa kabilang linya. Hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiinis sa naging sagot ni Jam. Kung tutuusin, para bang inutusan lang siyang maghatid ng parcel at iwan ito sa pintuan. Bahagya siyang umubo bago nagsalita. “Madam... nakalimutan n’yo ba na Thursday ngayon?”

Nakatayo siya sa gitna ng malawak at walang kagamit-gamit na silid at halatang kanina pang naghihintay. "We're sorry, Mr. Aristizabal. We're late. It's my fault. Masiyado hong mabigat ang traffic sa daan kaya kami'y tinanghali," said the white-haired old man behind me, trying to save me from my doom.

Ang taong kahit kailanman ay hindi siya pinagkatiwalaan. Mas lalo pang tumalima ang mata nito ng masipat niyang malapit na ang pagtapat ng sasakyan ito sa marked spot, kung saan ang nakatakdang lugar. Sa huling pagkakataon ay ngumisi siya. Goodbye, tanda! Mapapasaakin na lahat ng kayamanan mo. Humanda siya para pindutin ang button ng triggering device. Akuji Morte

Muli akong tumingin sa kaniya sa huling pagkakataon. “This immature lady in front of you is setting you free.”

Kumalansing ang takong nito sa sementadong driveway. “Ano ba ang problema mo? Parang galit ka sa proposal!” singhal nito. “Sinabi ko nang wala akong pakialam.” “Talaga? Kung wala kang pakialam, bakit hindi ka mapakali mula nang makita mo siya kahapon? At bakit parang gusto mong patayin si Tristan dahil lang natalo ka sa bidding?” Napaharap si Cassian dito. “Exactly. Natalo ako sa auction. Kaya ako galit. Kilala mo ako, I always win. Pero natalo ako!”

fajardo dahil ito ang pangalawang beses na makakapunta siya dito "Oh god I'm tired" saad ni trixie ng makababa ng kotse "I'm sorry we're late because of the traffic" saad ko ng makitang kanina pa pala nag hihintay sila Mr.Qway "It's fine Mr.montaire kararating lang din namen" sagot naman ni andrei

Kaya ang katotohanang hindi ito tumutol ay ibig sabihin ay pumayag ito. Agad niyang pinahinto ang sasakyan bago bumaba at lumapit kina Amanda. Ngumiti si Ricky sa mga ito. “It’s already late,” sabi niya habang nakatingin kay Amanda. “Ihatid na namin kayo pauwi?”

Dalawang back pack naman ang kay Marlyn. "Kelangan talaga, yun. Life is so cruel. You don't know what could go wrong. Kaya dapat advance kang mag-isip. In that way, handa kang harapin lahat ng possibilities." "That's deep...parang ang lalim ng pinanghuhugutan mo." "Actually..." "Tell me about it." Napabuntong hininga ito. Saglit na nag-atubili. "I felt cursed." "Bakit mo naman nasabi yan?"

I don't know what happened pero sana bukas maayos na ang lahat sa atin. Please kung may problema ka man sa akin sana sabihin mo. I miss you so bad Baby. Hihintayin ko ang pagbabalik mo. I love you so much Roe. Please come home... My tears kept falling while I was remembering the last message I sent to him before that night happened. I felt it already. I knew there' s something wrong between us. I am just in denial.

Taas noong tanong niya. Tumingin sandali si Manager sa kanyang relo. "I'm sorry, it's already over. Haven't you heard the idiom of ‘don’t not wait when it's too late’?" She was stunned by what the manager said. May pagmamanahan naman pala ang ugali ng staff. How ridiculous! And here she is, almost believe that the manager is a professional one. "I arrived at 5:25. It's not yet half past five, but you have already given up my seat to others," she reasoned, as if she was fighting for it, vowing to seek justice for herself.