Before It's Too Late Novels & Stories

“Late ba ako?” “Aba, kahit isang segundo pa ‘yan, late ka na talaga,” sagot ni Adrian. “Kapamilya mo ba si Anne Curtis? Lagi din iyon late eh—worst 'di na talaga napasok,” natatawang dagdag pa nito. Napabuntong-hininga si Janella. “Pasensya na. Hindi na mauulit.” malamig nyang tugon, kunwari walang gana lara hindi na siya kulitin pa ng lalaki.

May isang maliit na detalye akong gustong idagdag sa entrance—isang wall kung saan pwedeng mag-iwan ng mga mensahe ang mga magulang para sa kanilang mga anak. Nag-vibrate ang phone ko. Isang message mula sa isang unknown number, pero alam ko kung kanino galing base sa paraan ng pagsasalita nito. "I saw the news. The clinic looks beautiful. I'm sorry for everything, Hera. I'm happy you finally found your voice. I won't bother you anymore. Good luck tomorrow."

Hindi ko na hinintay ang tugon ni mommy at agad na akong naglakad ng mabilis paakyat sa kwarto ko. Ini-lock ko ang p***o upang walang kahit sino ang makapasok pero kahit hindi ako mag lock ng p***o ay wala talagang papasok. Naghintay ako hanggang sa dalawin ako ng antok ay wala talagang kumatok. Isang tawag ang gumising sa akin kinabukasan. "Good morning!" Napangiti ako nang mula sa kabilang linya ay narinig ko ang boses ni Aldrin.

“Good.” At kasunod nito— “Don’t overthink.” Napahigpit ang hawak ni Lena sa phone niya. Parang binabasa siya. Parang alam nito ang bawat iniisip niya. Napapikit siya. “Too late…” bulong niya. At sa loob ng katahimikan ng gabi— Isang bagay ang malinaw sa kanya. Hindi pa ito ang dulo.

Sa halip, dahan-dahan niyang hinubad ang suot kong damit na basa pa sa dagat, at bago pa ako makapiglas, isinuot niya iyon sa sarili niya. Parang pinapalitan niya ang pagkatao ko. Parang unti-unti niyang kinukuha ang lahat. “You don’t need to know,” sagot niya sa wakas, sabay lapit sa akin. “Because by the time you figure it out…” Huminto siya, saka ngumiti nang mas malalim. “…it will be too late.” Tinakpan ulit ang mata ko, at sa pagkakataong iyon, mas lumakas ang kabog ng dibdib ko.

Sobrang salungat kasi ng pag uugali nilang dalawa. Nag usap pa kami ni Tita Carmen, dahilan para hindi ko na mamalayan ang paglipas ng oras. Nagulat na lang ako dahil nang aksidente akong mapatingin sa orasan na nasa dingding nila, nakita ko na lang na alas otso na pala ng gabi. "Tita, I'm sorry and I don't want to but... I think I have to say good bye already. It's kinda late and---"

pagbabanta niya. Napahalakhak lamang ito at napapailing. Alam niyang anumang sasabihin niya ay isa lamang pagsasayang ng oras. “Any last words?” maya-maya ay untag nito sa kaniya. Nasulyap ito sa suot na relo. “Your time is running out, so say it quickly before you missed your chance.”

Pagkakita pa lang sa kanila, agad itong nagsalita. “Bago malaman ng matanda, maghanap kayo ng oras at ayusin niyo na ang paghihiwalay niyo. Kung mas maagang matapos, mas mabuti. Franco binabalaan kita, huwag mong sirain ang kinabukasan mo para sa isang taong hindi tayo kayang pantayan.”

saad nito. Gamit ang tungkod ay maingat itong tumayo bago nilingon ang mga taong nasa gitna ng kasiyahan. “I’m done. It’s time to pick up where I left off.”

Isang hithit-buga ng hawak na Marlboro black ang parang umalis sa tila panis na atmospera na nasa paligid niya. Things were final. Let it be what was planned before, nothing should be changed.