Before It's Too Late Novels & Stories

Lagi itong nakangiti na para bang walang kaproble-problema sa mundo. Sabagay, kung ako man ang maging mayaman na katulad nito, baka araw-araw rin akong ngingiti. "Good evening, everyone! I'm very sorry I'm late, there's an emergency in the office." "Ayos lang, Mr. Santiban. Kahit naman isang oras pa kayo ma-late, kung ganito kaganda ang restaurant at may pa-music pa, walang problema!" Tumawa si Itay na tinanguan naman ni Mr. Santiban.

Iminulat ni Wenshie ang kaniyang mga mata at nagtama ang paningin niya at ni Khier. Ipinagpatuloy niya ang pagkanta, habang hindi inaalis ang tingin kau Khier. She closed her eyes again and continue to sing. Kailangan niyang matapos ang kanta at baka kung ipagpapatuloy niya ang pakipagtitigan sa lalaki ay bigla na lang siyang mag-walk out. "It's too late to apologize, it's too late I said it's too late to apologize, it's too late, whoa." Hindi pa rin nawala ang sakit na matagal na niyang kinalimutan. At ito siya inaalala ang nakaraan.

Kailangan niyang maging presentable sa harap ng bagong kliyente niya. "Good morning!" maasiglang bati niya sa kliyenteng nakatalikod. "You're late!" agad na sabi nito. "Sorry, Ma’am… napuyat kasi ako since galing ako ng London. Midnight na ang dating ko kagabi. And technically, di naman ako late… maaga ka lang dumating." nakangiting wika niya. Pero napalis ang ngiti niya nang humarap ang kliyente sa kanya…

Dahil kahit siya… hindi niya alam kung kailan magiging handa si Venice. Kung kailan niya matatanggap na ang katotohanang pilit niyang itinago ay hindi na kayang ikulong. “Let's go inside.” Iyon lamang ang nasabi niya. Dahan-dahang bumaba ang apat. Ngunit bago tuluyang buksan ni Mara ang p***o ng bahay… huminga muna siya nang malalim. Dahil alam niyang pagpasok niya roon…

Isang matamis at mapanganib na ngiti. "Not so fast. Kukunin ko muna ang bata bago ko ibigay sa'yo ang babaeng ito. We're going to the warehouse. Mag-isa ka, Lex. Walang backup, walang pulis. Isang maling galaw, sabog ang bungo ni Celestia." CELESTIA’S POV

Napakagat ako sa pang-ibaba kong labi at akmang ibaba na ang tawag ngunit muli siyang nagsalita. "I'll inform Sébastien about the manggo. It's past ten o'clock now, so you should go to bed. " He said before hanging up the phone. Wala sa sariling nabitawan ko ang phone ko habang ang kamay ay nasa ere pa rin. Hindi ata mag-sink sa utak ko ang nangyari. Nasapo ko ang noo ko, bakit ngayon pa? Bakit ngayon pa kung kailan maayos na ako? Talaga bang sinusubukan ako ng tadhana?

Hinalikan niya ito sa noo at saka binuhat patungo sa kwarto. ISANG malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Kylian bago bumaba ng sasakyan. Umaga na siya ng makabalik sa bahay niya. He already called the office to inform na hindi muna siya makakapasok ngayon araw na ‘to. Wala siya sa wisyo para makapagtrabaho ng matino ngayon araw. “Buti umuwi ka pa.”

“Please, I’m tired. Ayaw ko nang makipagtalo.” “I just want to tell you that I’m not giving up.” Ang kaninang mapaglaro niyang personalidad ay nawala na. Bumalik ang kaniyang rahas. “I’m not going to give up until the truth comes right from your mouth.”

"Marunong ka bang tumingin ng orasan? Alam mo bang mahalaga sakin ang oras?" Pambungad ni Thunder na di na ma pinta ang mukha sa inis. "Duh, tingin mo naman sakin hindi beauty with brain? Sinasadya ko talagang magpa-late." Ngiting tagumpay ang ipinakita ni Shanel. Kung sya ay ok lang magpa-late siguradong ang lalaki ay hindi. Ngunit kahit banas ang lalaki nakuha pa rin nitong nanukso.

Dagdag pa ni, Prince. Tuluyan ko naman pinaandar ang sasakyan ko, kaya tuluyan din kaming naka-pasok. Subalit, nang matunton na namin ang tapat ng bahay ay tilay sobrang tahimik nito na walang katao-tao. Dali-dali kaming bumaba sa sasakyan, hanggang sa paulit-ulit na pinindot ni, Prince ang door bell. Kahit, isang beses lang ay wala siyang katigil-tigil. Kulang na lang ay masisira na niya ito. Halos, paulit-ulit na rin kaming sumisigaw subalit, kahit isang tunog lang ay wala kaming marinig galing sa loob. Pakiramdam ko ngayon, parang tinakasan na kami ni, Josh. Dahil, sa ganitong kutob napasuntok na lang ako sa pader. "Magandang araw po, mga Mr." Boses ng isang babae na ang edad nito ay tila