Being Independent Quotes の小説・ストーリー

Kaya pala kahit gabing-gabi na, nag-aaral pa rin siya. Marahan siyang nagsalita. “Sabi ko na sa’yo, ang pinakamahalaga sa ngayon ay ang pag-aaral mo at ang katawan mo. Limitado ang lakas ng tao. You can’t keep pushing yourself like this.” Hindi niya makalimutan ang itsura ni Ysa tuwing umaga, may malalaking eyebags, pero pilit pa ring bumabangon. “Walang masama sa pagiging independent,” dagdag niya. “But even the strongest people need support.”

Muntik pa akong mahulog sa kama pero naitukod ko ang isa kong braso. Tumakbo papalapit sa akin si Rico para tulungan sana ako. Pero tinulak ko siya at tumayo nang hindi humihingi ng tulong sa kaniya. “I don’t need your help,” mariin kong sabi at mas diniinan ko ang pagkakasabi ko sa ‘need’ para malaman niyang hindi sa lahat ng oras ay dependent akong tao. I can stand on my own.

Maaari kong ibahagi sa inyo ang aking mga karanasan. **"Sa buhay, sa anumang oras, dapat maging independiyente ang mga kababaihan—hindi dapat nakatali sa iniisip ng iba, hindi rin dapat nakatali sa perpektong moralidad. Lahat tayo ay hindi perpekto. Sa pamamagitan lamang ng matapang na pamumuhay ayon sa ating sarili at pagbabago ng ating pananaw, tunay tayong makakalabas sa putikan at makakapamuhay ng buhay na nais natin.

“Actually, plano kong maghanap ng pad. Ayaw ko nang maging pabigat pa kay Lance.” “Alam mo namang never kang naging pabigat sa akin.” “Alam ko naman ’yon. Pero gusto ko kasing maging independent. Gusto kong tumayo sa sarili kong mga paa. Siyempre, magkikita pa rin tayo. Gusto ko lang talaga magkaroon ng masasabi kong sa akin.” “I understand. I will help you find one, then.” “Thank you!” nakangiti kong sabi sa kanya.

Ramdam ni Natalia ang tensyon sa bawat galaw niya, pero nanaig ang kagustuhan niyang muling magsalita. “Mahal ko ang independence ko,” dagdag pa ni Natalia. “Hindi ako yung tipo na aasa sa asawa o kahit ano mang lalake. I can earn on my own, sayo ang yaman mo, sa akin ang yaman ko.” Ngumiti pa si Natalia nang sabihin niya yun, halatang may halo ng determinasyon. Wala pa ring sagot si Emilio. Ang katahimikan sa loob ng kotse ay lalong tumindi. Bawat segundo ay parang mas lalong nagpapasinghab na kay Natalia.

Nagpatuloy siyang magtrabaho nang walang pag-aatubili, at sa bawat araw, lumalakas ang kanyang tiwala sa sariling kakayahan. Sa kabila ng pagiging malamig at walang pakundangan ni Xavier, natutunan ni Antonette na hindi ang bawat tao’y kayang magbigay ng pagmamahal o pang-unawa. Ngunit higit sa lahat, napagtanto niyang hindi siya nakadepende sa mga papuri o pagsang-ayon ng ibang tao. Sa huli, ang pinakaimportanteng bagay ay ang kanyang kakayahan na bumangon, magpatuloy, at magtagumpay sa sarili niyang paraan.

“Talaga?” I nodded. “Hai ah. Ngo soeng hei sam hei si.” (Yes… I want to start again.) Huminga ako nang malalim. “In Macau, I always depend sa family business. But here… I feel different. I feel… independent. Zi ge yan.” (Sariling tao. Sariling desisyon.) Ruth smiled softly. “You don’t have to decide agad, Zahra.” “I know,” sagot ko. “But I serious. I have savings. And I don’t want to waste my pain crying over stupid man.”

“Kasi hindi ka sanay na inaalagaan. Lagi kang strong, lagi kang independent. I just want you to experience… being taken care of.” Parang may kumurot sa dibdib ko. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa saya. Alam ni Calvin ang kapasidad ko at kilalang-kilala niya ako. Ang gaan ng pakiramdam na may taong gustong gawin iyon para sa’kin. “Hindi mo kailangang gawin lahat,” mahina kong sabi. “Alam ko,” sagot niya agad. “Pero gusto ko.”

Sunod-sunod ang naging pag-iling niya saka ngumiti. “I'm okay Babe, gusto ko rin namang ma-experience ang maging independent. It's quite challenging for me but I'm willing to take a risk. Ilang araw na rin naman akong walang PA and nannies around me and I'm proud to my self na nakaya ko siya.”