Being Quiet Quotes Novels & Stories

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”

At isa ito sa mga napapansin ni Beau na pagkakaiba kay Emory sa mga babaeng nakilala niya noon. She’s quiet. Hindi ito mahilig magtanong at hindi niya alam kung maganda ba ‘yon o hindi. Being silent means she’s bottling her thoughts to herself. Pero ano naman ang pakialam niya kung ganoon nga? Mas mabuti nga ‘yon. Hindi sasakit ang ulo niya.

Hindi kahit sino. I was quiet the whole ride home, pero hindi iyon ’yong peaceful quiet na katulad lagi kapag nauwi kami. It was the kind of silence na alam mong may pinipigil. Rosie knew it too..kaya hindi na siya nagsalita pa. She just sat there, hands on her lap, staring out the window, probably wondering why I’m making it a big deal. Pero siya kasi eh. She’s too kind.

Ilang segundo siyang tahimik bago siya muling nagsalita. “Because this is the only place where I feel… quiet.” Napakunot ang noo ko. “You?” sabi ko. “Quiet?” Bahagya siyang natawa. “Hard to believe, I know.” Napangiti ako ng konti. “But it’s true,” dugtong niya. “Dito lang ako nakakawala sa lahat.” “Sa lahat ng ano?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot.

He's a very quiet kid but a keen observant. He seldom talks but when he does he made everyone listen. Madalas itong tahimik na minsan sa sobrang tahimik niya hindi ko na alam kung galit ba ito, masama ang loob o talagang gusto niya lang ng katahimikan.

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

The kind of silence that held its breath. Mia tried to stand still but she felt him. Not physically. Emotionally. He wasn’t looking at her, pero iya presence murag nag-hug sa space around her. Her heart was beating dangerously fast. Then Ethan spoke barely above a whisper. “Mia… can I say something?” She swallowed hard. “O-okay.” Ethan kept his eyes forward, trying to steady his breath. “I’m not expecting anything from you,” he said. “Pero… I can’t pretend I don’t feel something. Not the same as before. Not the desperate kind. This one is… quieter. Deeper. Cleaner.”

Mariin ang pagkagat ko sa pang-ibabang labi ko, pinipigilan ang sarili na muling bumahing. The silence between us made me feel both awkward and somehow comforting. Parang gusto kong magbukas ng topic para maiwasan ang awkwardness sa hangin na ayoko rin. I want to nurture this silence because like what I've said earlier, it's comforting. It's relaxing. I feel like I'm in my own home or something.

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

Parang may coordinated push. Basa lang si Elena. Walang galaw ang mukha niya. Walang pikit. Walang reaksyon. Tinanong siya ng app: Do you want to limit notifications? Hindi niya pinindot. Pinagmasdan niya ang screen na parang estudyante siyang kumukuha ng exam na alam niyang kaya niya. Nag-reply siya. “Don’t engage. Observe. Silence is the blade.”