Working In Silence Quotes Novels & Stories

somehow, that annoying laugh of his still made my night feel less empty. Nanatili kaming tahimik na dalawa for a moment. Hindi yung awkward silence na kailangan mong piliting punuin ng random topics para lang hindi maging uncomfortable. It was the opposite. Comfortable silence. Yung tipong kahit wala kayong sabihin, alam niyong nandyan lang kayo sa kabilang side. Existing. Listening. I took another sip from my coffee habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Medyo mainit pa rin yung kape kaya napangiwi ako nang bahagya. Sa kabilang side ng call, si Apollo Damien naman ay parang may inaayos sa labas. Madilim pa sa background niya pero halatang bihis na bihis na siya pang trabaho.

"Oh really, Hikkary? You are not avoiding me? Ni tingnan ako sa mga mata ko habang naguusap tayo tungkol sa trabaho ay hindi mo magawa. So, what is it? Still not avoiding me, hm?" Huminga ako ng malalim. "Pati 'yon napapansin mo? Why? Are you affected with my silence? Okay then. Yuh, ayokong tingnan ka sa mga mata mo, why? Ayokong makita ang galit mong mga titig sa akin at ayokong matuksong kausapin ka at magmakaawa sa 'yo na pakinggan mo ako. Dahil alam ko namang wala akong mapapala, Zayn. You know what, sa tingin ko hindi ko deserve ang galit mo." Ngumisi ako. "Ako pa sa 'yo, maging masaya ka na lang ngayon. You should thank me instead, dahil kung hindi sa ginawa kong paglayo noon. Baka hi

sagot nito. Pinikit ko ang mata ko at alam kong bumalik na sa lahat ulit. - Never mistake my silence for Weakness. No One plan a Murder out Loud.

“Tatlo lang ang kailangan ko.” Napakunot-noo ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung saan nagmumula ang mga sinasabi niya, sa anong rason. Malawak ang espasyo ng opisina niya, pero pakiramdam ko parang lumiliit ito habang nagsasalita siya. “Loyalty. Silence. Presence.” Tumayo si Alexus sa harap ng desk. Nakatalikod siya sa akin pero ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin. Hindi ko pa rin siya maintindihan kung bakit niya nasasabi sa’kin iyon.

For a long moment, tahimik lang kami. Walang salita, walang tunog—just the hum of machines, the feeling of warmth sa pagitan naming dalawa. And for the first time in years, I wasn’t afraid of silence. Because silence didn’t mean loss anymore. It meant peace. Lucas’s POV The city council asked me to speak at the reopening ceremony of the Central Grid. Hindi ako sanay magsalita sa harap ng maraming tao, pero sabi ni Rhea, “You don’t have to be perfect. Just be real.”

“Ayaw kong maghintay lang ng walang ginagawa. Tsaka naisip ko na mas mapapadali ang lahat kung lilitaw ako ng lilitaw kahit saan. When I'm out in the open, pakiramdam ko ay magiging mas eager ang kung sinuman na gustong pumatay sa akin na isakatuparan ang plano niya.” Alam kong ang haba ng sinabi ko. Ramdam ko nga ang pagbilis ng heartbeat ko habang nagsasalita. Pero I needed him to hear me. To really hear why I'm pushing for this. Gusto ko lang… kapayapaan. ‘Yong wakas. ‘Yong point na makakahinga na ako nang hindi nagbibilang kung ilang CCTV ang kailangang naka-on bago ako matulog. Tahimik si Chanton habang nagsasalita ako pero hindi ‘yong comfortable na silence. It was the kind of silence

galit nitong sabi . Nagulat ako. Chineck ko ang call log bago nagsalita. " Sorry Ate!!, nakatulog kasi ako,... tsaka naka silent mode po ang Cellphone ko. " paliwanag ko. " In MY company!!, I asked my employee to never put their phone in a silent mode!!, lalo na pag ako ang tumatawag sa kanila." " Dapat isang ring lang kailangan nilang sagutin ito agad. And it applies to you! Jessica !!!" maowtoridad nitong sabi.

Subalit sa mismong sandaling iyon ay biglang tumunog ang cellphone ko. Agad na natahimik ang buong conference room. Napatingin sa akin ang lahat ng naroroon na para bang nakakita sila ng himala. Hindi ko sila masisisi. Sa buong panahon na nagtatrabaho sila sa ilalim ko, ni minsan ay hindi nila narinig na tumunog ang cellphone ko habang nasa meeting. Palagi itong naka-silent. Palagi.

“Mostly because you think you can win.” “Keep telling yourself that,” sabi ko, sabay kuha ng snack at lakad palayo. Pero bago ako makalayo, nagtagpo ulit ‘yung tingin namin. Walang halong romantic drama, walang tension, komportable lang. Comfortable silence na hindi naman awkward. That night, habang nagliligpit ako ng kalat ko sa kwarto, napaisip ako. I’ve lived alone for so long.

Walang patlang. Tahimik siya sa paraang napansin ni Ada ngunit hindi nito binanggit. Ibang uri ng katahimikan kumpara sa karaniwan niyang pagtatrabaho. Hindi ang focused silence ng isang taong gumagawa ng mga gawain, kundi ang mas tahimik na parallel track ng isang taong may dalang ibang bagay habang nagtatrabaho. Nasa dalawang lugar siya nang sabay. Ginagawa nang maayos ang isa habang tahimik na dinadala ang isa.