Being Quiet Quotes Novels & Stories

[Shadows of the Heart] “Some feelings aren’t meant to be admitted… but silence doesn’t make them disappear.” I couldn’t sleep. The mansion was quiet, but not peaceful. Every creak of the floor, every whisper of the wind through the curtains, felt like it was listening—watching. My chest tightened as I thought of Julian, calm, commanding, and waiting somewhere in the shadows. The kind of man whose control could wrap around your life without even touching you.

CHAPTER: What Power Sounds Like When It’s Quiet Umaga pa lang, ramdam na ni Calestine ang pagbabago. Hindi dahil may nagsalita. Kundi dahil wala. Ang hallway papunta sa office floor ay dati laging may bulungan—mga paanas na tawa, mga tingin na may halong panghusga. Ngayon, ang tunog lang ay ang maingat na yabag ng sapatos at ang mahihinang pag-click ng keyboard mula sa loob ng mga cubicle.

2024년 7월 2일 (July 2, 2024) KJ가 곁에 있으면 세상이 더 조용하게 느껴진다. 텅 빈 건 아니고, 그냥... 더 가벼워진다. 내가 갑자기 말을 멈춰도, 그는 내가 무슨 생각을 하는지 묻지 않는다.

For a long moment, neither of them moved. The room was quiet except for the soft sound of the wind brushing against the glass balcony doors and the distant hum of the city far below. Somewhere outside, the lake stretched wide and still beneath the fading afternoon light, calm and endless, as if the world itself had decided to slow down for them. Golden sunlight slipped through the thin curtains, painting warm lines across the floor, across the bed, and across the white walls of the room that suddenly felt too intimate and too quiet at the same time.

It wasn't the kind of silence that was peaceful, it was the kind that signaled the beginning of an end. ​"Talia is out of the frame now, Thisa. Everything was supposed to be okay. I fixed everything for you, for our relationship... pero bakit pakiramdam ko mas lalo kang napapalayo sa akin? Naging kampante ka ba? Bakit? Are you not thrilled anymore, Thisa? Is the spark gone just because things got quiet?" punong-puno ng hinanakit niyang sabi.

Pero sa posisyon namin ngayon, parang wala nang ibang tao sa paligid. Parang kaming dalawa na lang. Parang may tahimik na usapan sa pagitan ng mga tingin. Parang may tanong na walang boses, pero ramdam na ramdam. Nakahinga ako ng maluwag, parang biglang gumaan ang dibdib ko. Sinabayan pa ’yon ng kilig na hindi ko mapigilan, lalo na sa tuwing nagtatagpo ang aming mga tingin. Pa-sulyap, pa-simple, pero sapat para mag-init ang pakiramdam ko. Hindi man palagian, pero bawat beses na magkasalubong ang mga mata namin, parang may silent understanding na nangyayari. Walang salita, pero may ibig sabihin.

“It doesn’t suit you. You’re more suited to a world of chaos and frustration.” Napahinto ako at masamang tiningnan siya. “Tangina mo.” Lalo lang siyang natawa. “Joke lang, Faye. “But seriously, if you were to live here, wouldn’t you get bored? It’s way too quiet.” Napaisip ako. Totoo rin naman. Pero minsan, hindi ba masarap din ang tahimik? Walang pressure, walang stress, walang mga taong manggugulo sa’yo?

Ginatungan pa ng kaibigang si Cherry kaya tumindi ang tampo, pagkalito at ngitngit ko. Eh bakit nga ba kasi ayaw kong sabihin na lang sa kanya ang nasa loon ko? Hindi ba ay nangako ako na kapag may duda ako itanong ko ng diretso sa kanya? Pero hindi eh. Dapat kasi ay sa kanya manggaling. Yung ano? Edi yung label namin. Kung ano ba talaga kami? “Yes, but you are oddly quiet today.” Oddly quiet? Anong ibig sabihin kaya nun? Hindi na ko nakapagsalita pa dahil hindi ko nga talaga naintindihan yung sinabi niya.

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.